Instalacja jądra 3.11.7

Terminal

Siódma poprawka dla jądra 3.11 wnosi:

  • usprawnienia dla architektury ARM,
  • poprawki dla systemów plików ext3, ext4,
  • poprawki dla USB, WiFi, Alsa, i2c, IPv6.

Pełna lista zmian jest dostępna pod adresem https://www.kernel.org/pub/linux/kernel/v3.x/ChangeLog-3.11.7.

Uwaga! Poniższe czynności wykonujesz na własną odpowiedzialność. Pamiętaj, że instalacja jądra spoza głównej linii Ubuntu, może uniemożliwić uruchomienie systemu lub doprowadzić do jego uszkodzenia. Zawsze zachowuj poprzednią wersję jądra!

Instalacja

  1. Otwórz terminal i przejdź do katalogu tymczasowego:
    cd /tmp
  2. Pobierz niezbędne paczki:

Partycje ext4 (i inne) widziane przez Windows

Na początku, jako że to mój pierwszy artykuł, chciałem się przywitać ;)
Pewnie nie raz zauważyliście moje komentarze na stronie, teraz postanowiłem od czasu do czasu sam coś napisać.

Pewnie nie raz drażnił Was (głównie użytkowników z Windows’em i Linuksem na jednej maszynie) fakt kiedy i czy w ogóle powstaną sterowniki do systemu plików ext4.
Niestety ja nie znam odpowiedzi na to pytanie ;)

Jednak z pomocą przychodzi nam świetna aplikacja pod nazwą FSproxy.
Jest to tak na prawdę emulator (dokładnie quemu) miniaturowego linuksa (parę MB), który ma tylko i wyłącznie jedno zadanie, udostępnić przez SAMBĘ (linuksowy odpowiednik windowsowego SMB) wszystkie partycje danego dysku.

Fajnie się słyszy, a jeszcze szybciej instaluje ;)

Pierwsze co należy zrobić, to pobrać FSproxy z tego adresu (najnowszą wersję oczywiście): fsproxy-1.0rc2.

Uruchamiamy instalator (oczywiście na windowsie) i zwracamy uwagę tylko na dwa momenty:
– wybór komponentów do instalowania, koniecznie zaznaczyć FSproxy oraz Network TAP Driver!
– na koniec instalacji należy zaznaczyć Configure FSproxy i kliknąć Finish.

Zmiana lokalizacji montowania partycji NTFS/EXT3/EXT4

Zmiana miejsca montowania partycji jest praktycznie identyczna dla tych trzech formatów (NTFS/EXT3/EXT4) jednak w pewnym miejscu jest niewielka różnica. Jeśli chcesz jedynie zmienić lokalizację aktualnie montowanej partycji, przejdź pod koniec artykułu.

Na początek utwórz katalog, w którym montowana będzie partycja. W tym celu użyj komendy mkdir, np.:

sudo mkdir /media/partycja

Teraz odszukać UUID partycji, którą chcesz zamontować. W tym celu wpisz w terminalu:

sudo fdisk -l

oraz

Dostęp do partycji linuksowych z poziomu Windows

W Windows XP brakuje obsługi odczytu i zapisu do linuksowego systemu plików. Istnieją jednak programy, takie jak „Ext2 Installable File System for Windows” umożliwiające odczyt i zapis do systemów Ext2 i Ext3.

Ściągnij “Ext2 Installable File System for Windows” z dowolnego źródła np – klik – i zainstaluj – oczywiście z poziomu Windows!

Instalacja Ubuntu – partycjonowanie dysku

Partycjonowanie to dosyć powszechny problem dla osób, które chcą zainstalować system Ubuntu. Napiszę tutaj kilka porad i gotowych przykładów podziału dysku, mam nadzieję, że okażą się przydatne.

Do podziału partycji możesz użyć dowolnego (oczywiście przeznaczonego w tym celu) programu. Możesz to zrobić nawet w trakcie instalacji systemu Ubuntu, dzięki wbudowanemu programowi partycjonującemu.

Podstawą jest partycja w formacie ext4 z księgowaniem. Na niej będzie bazował cały system. Już na samym początku pojawiają się dwie drogi:
1. Utworzenie jednej partycji dla katalogu home i pozostałych plików.
2. Utworzenie osobnych partycji dla katalogu home i pozostałych plików.

Drugi sposób wydaje się korzystniejszy, ponieważ w razie formatowania partycji, na której umieszczone są pozostałe pliki, zostanie zachowany folder home, w którym zawarta jest m.in. konfiguracja Twojego konta.

Potrzebna Ci będzie również partycja SWAP. Przyjęło się, że rozmiar pamięci SWAP to 2xRAM. Moim zdaniem jest to gruba przesada i niepotrzebne „zużywanie” dysku twardego. System Ubuntu będzie korzystał z partycji SWAP wtedy, gdy pamięć RAM będzie już przepełniona, a system będzie potrzebował jej na nowe procesy. Łatwo można wywnioskować, że im więcej pamięci RAM, tym partycja SWAP może być mniejsza. Dla pamięci RAM z przedziału od 1-2GB wystarczy w zupełności ok. 500MB. Dla większej ilości pamięci można tą liczbę stopniowo zmniejszać lub pozostawić bez zmian.

Kilka przykładowych podziałów dysku: