Obraz płyty

Bootowalny pendrive z Ubuntu może się przydać w sytuacji, gdy chcemy zainstalować/naprawić system na komputerze bez lub z uszkodzonym napędem CD/DVD.
Aby to wszystko wykonać, potrzebny będzie obraz płyty Ubuntu, program UNetbootin oraz pendrive o pojemności powyżej 700MB.
Obraz możesz przygotować na innym komputerze z płyty LiveCD lub pobrać z internetu.

Instalacja

sudo apt-get install unetbootin

Teraz podłącz pendrive’a i uruchom aplikację: Programy > Narzędzia systemowe > UNetbootin.

Obsługa aplikacji jest bardzo prosta – jedyne co trzeba ustawić to rodzaj dystrybucji, wersję, ścieżkę do obrazu ISO oraz lokalizację pendrive’a (zostanie ona automatycznie ustawiona jeśli podłączyłeś go przed uruchomieniem UNetbootin).

Poprawnie ustawione opcje przedstawia obraz poniżej (kliknij, aby powiększyć):

Ustawienie wymaganych opcji w programie UNetbootin

Zgrywanie obrazu na pendrive'a

Okno finalizujące nagrywanie obrazu

Uwaga!!!
Pamiętaj, aby w BIOSie ustawić bootwanie z USB, a nie dysku twardego / płyty.

Uruchomiony system z pendrive'a

Instalacja:
Niestety, producent oprogramowania nie utworzył repozytorium, więc musimy zainstalować program z paczki deb. Pobieramy paczkę stąd, traktujemy ją dwuklikiem i po chwili mamy zainstalowany program.

Dla osób które nie lubią klikać:

wget http://www.miksoft.net/products/mmc_1.6.0_i386.deb

Paczka powinna się ściągnąć, teraz wystarczy zainstalować:

sudo dpkg -i mmc*.deb

Osoby posiadające 64-bitowy system mogą spróbować zainstalować program z przełącznikiem: –force-architecture

Osoby zainteresowane mogą pobrać kod źródłowy programu:
W tym celu należy zainstalować program wyodrębniający kod:

sudo apt-get install bzr

Później wystarczy tylko wydać polecenie:

bzr branch lp:mmediac/stable-1.5.0

Po tej operacji kod źródłowy powinien pojawić się w katalogu domowym.

Uruchomienie programu:
Program uruchamiamy z menu: Programy > Dźwięk i wideo > Mobile Media Converter
Jeżeli program się nie uruchomi, otwieramy termial i wpisujemy:

sudo chmod 777 /opt/MIKSOFT/MobileMediaConverter/MobileMediaConverter

Teraz edytujemy ww. plik:

gedit /opt/MIKSOFT/MobileMediaConverter/MobileMediaConverter

Zamiast gedita możemy użyć innego edytora tekstu.
Usuwamy zawartość otwartego pliku i wklejamy tam:

#!/bin/bash
export LD_LIBRARY_PATH=./lib
/opt/MIKSOFT/MobileMediaConverter/lib/mmc "$@"

Zamykamy i zapisujemy, teraz program powinien się uruchomić.

Korzystanie z programu:
Sam program ma dość przyjazny interfejs, niestety jest on w języku angielskim.

• W polu Input file(s) znajduje się lista plików do przekonwertowania, możemy ją modyfikować za pomocą przycików add (dodaj), remove (usuń) i YouTube (wystarczy podać link do filmu na YT). Listę można też modyfikować za pomocą metody przeciągnij i upuść.
• Pole Output File/Folder pozwala na zmianę lokalizacji katalogu/pliku docelowego
• Pole Conversion to oznacza format docelowy
• Pole Quality pozwala nam wybrać jakość: wysoką, średnią, niską i własną. Polecam zawsze wybierać tą ostatnią i samemu wybrać parametry klikając na More.
• Na koniec możemy dodać napisy do filmu, program automatycznie wykrywa napisy jeżeli plik *.txt nazywa się tak samo jak plik filmu. W innym wypadku należy kliknąć na przycisk Subtitles.

Na koniec wystarczy kliknąć na przycisk Convert! i poczekać aż konwersja się zakończy.
Osoby posiadające komputery z jednordzeniowymi procesorami powinny wyłączyć aplikacje obciążające procesor (np. Adobe Flash Player) aby przyspieszyć konwersję.

Miłej zabawy.

Domyślny wygląd ikon plików *.exe

sudo apt-get install gnome-exe-thumbnailer

Jeżeli APT nie znajdzie programu to znaczy, że nie mamy dodanego odpowiedniego repozytorium, należy dodać je poleceniem:

sudo add-apt-repository ppa:ubuntu-wine/ppa && sudo apt-get update

Teraz APT powinien zainstalować program bez problemu.

Teraz wystarczy tylko usunąć pamięć podręczną miniaturek:

rm -rf ~/.thumbnails

I w razie potrzeby zrestartować Nautilusa

nautilus -q

Teraz ikonki plików *.exe powinny wyglądać tak

Na początek musimy dodać repozytorium, otwieramy terminal i wpisujemy:

sudo add-apt-repository ppa:ubuntu-mozilla-security/ppa

Teraz wystarczy zaktualizować indeks pakietów

sudo apt-get update

I na koniec zainstalować nowego Firefoxa:

sudo apt-get install firefox firefox-branding firefox-gnome-support

Użytkownicy którzy zastosowali się do rady z poprzedniego poradnika powinni jeszcze usunąć starego Firefoxa

sudo apt-get remove firefox-mozilla-build

Przejdźmy do rzeczy, najpierw musimy dodać repozytorium. W tym celu otwieramy terminal i wpisujemy:

echo -e "\ndeb http://downloads.sourceforge.net/project/ubuntuzilla/mozilla/apt all main" | sudo tee -a /etc/apt/sources.list > /dev/null

Następnie należy zaimportować klucz GPG aby potwierdzić autentyczność właściciela repozytorium:

sudo apt-key adv --recv-keys --keyserver keyserver.ubuntu.com C1289A29

Teraz aktualizujemy listę pakietów:

sudo apt-get update

Usuwamy starego Firefoxa:

sudo apt-get remove firefox firefox-branding firefox-gnome-support

I instalujemy nowego

sudo apt-get install firefox-mozilla-build

Po instalacji możemy zauważyć, że aktywator w menu jest teraz po angielsku, możemy spolszczyć go za pomocą narzędzia:
System > Preferencje > Menu główne
Teraz wystarczy kliknąć na pozycję Internet na liście po lewej, zaznaczyć pozycję Mozilla Bulid of Firefox, kliknąć na przycisk Właściwości, zamienić nazwę na Przeglądarka WWW Firefox i na koniec zatwierdzić przyciskiem Zamknij.

Może się zdarzyć, że po aktualizacji, Firefox będzie w języku angielskim. W tym przypadku należy wejść na tą stronę, zezwolić na instalację oprogramowania i zrestartować przeglądarkę: http://releases.mozilla.org/pub/mozilla.org/firefox/releases/latest-3.6/linux-i686/xpi/pl.xpi

Przejdź do trybu tekstowego CTRL+ALT+F1 i zaloguj się tak, jakbyś logował się do systemu.

Wpisuj kolejno polecenia:

sudo su

cd /root

/etc/init.d/gdm stop

X -configure

rm /etc/X11/xorg.conf

mv /root/xorg.conf.new /etc/X11/xorg.conf

exit

startx

Gotowe, plik powinien być już wygenerowany. Aby sprawdzić czy faktycznie tak się stało, wydaj polecenie:

sudo gedit /etc/X11/xorg.conf

Efekt:

Section "ServerLayout"
Identifier "aticonfig Layout"
Screen 0 "aticonfig-Screen[0]-0" 0 0
EndSection

Section "Files"
EndSection

Section "Module"
EndSection

Section "ServerFlags"
Option "Xinerama" "off"
EndSection

Section "InputDevice"
Identifier "Synaptics Touchpad"
Driver "synaptics"
Option "SendCoreEvents" "true"
Option "Device" "/dev/psaux"
Option "Protocol" "auto-dev"
Option "HorizEdgeScroll" "0"
Option "SHMConfig" "true"
EndSection

Section "Monitor"
Identifier "aticonfig-Monitor[0]-0"
Option "VendorName" "ATI Proprietary Driver"
Option "ModelName" "Generic Autodetecting Monitor"
Option "DPMS" "true"
EndSection

Section "Device"
Identifier "aticonfig-Device[0]-0"
Driver "fglrx"
BusID "PCI:1:0:0"
EndSection

Section "Screen"
Identifier "aticonfig-Screen[0]-0"
Device "aticonfig-Device[0]-0"
Monitor "aticonfig-Monitor[0]-0"
DefaultDepth 24
SubSection "Display"
Viewport 0 0
Depth 24
EndSubSection
EndSection

Przeznaczenie wybranych folderów katalogu /usr:
/usr/bin – wykonywalne polecenia systemu Linux
/usr/include – pliki nagłówkowe
/usr/lib – biblioteki systemowe
/usr/local – katalogi przeznaczone na potrzeby administratora systemu
/usr/sbin – wykonywalne polecenia administracyjne systemu Linux
/usr/share – pliki wspóldzielone, głównie zawierające dodatkowe informacje na temat niektórych poleceń
/usr/src – źródła systemu i jądra

Przeznaczenie wybranych folderów katalogu /var:
/var/lock – semafory używane do komunikacji międzyprocesowej
/var/log – logi systemowe
/var/run – pliki z danymi dotyczącymi numerów procesów systemowych
/var/spool – kolejki, np. poczty, wydruków itp.
/var/tmp – pliki tymczasowe

Źródło oraz więcej informacji: Ubuntu Linux – Ćwiczenia, Piotr Czarny

Dostępne opcje znajdziesz tutaj – http://www.ubuntu.com/getubuntu/countdown

A wszystkich kandydatów tutaj –
https://wiki.ubuntu.com/Website/LucidCountdownBanners – niestety w tym przypadku sam musisz zrobić odpowiedni skrypt.

Na początek dodaj repozytorium:

sudo add-apt-repository ppa:jason-scheunemann/ppa

Aktualizacja:

sudo apt-get update

Instalacja:

sudo apt-get install sopcast-player

Teraz z menu Programy wybierz Dźwięk i obraz, a następnie SopCast Player.

Klikając Plik > Otwórz, masz możliwość podania adresu kanału, który chcesz oglądać.

Zachęcam do dzielenia się adresami to ciekawych portali umożliwiających oglądanie telewizji internetowej.

SopCast Player

update-manager -d

Pojawi Ci się informacja o dostępnym nowym wydaniu Ubuntu. Kliknij Aktualizuj, aby rozpocząć proces.

Teraz ustawienie automatycznego logowania wygląda nieco inaczej.

Kliknij kolejno System > Administracja > Ekran logowania.

Teraz wybierz Odblokuj i podaj swoje hasło.

Wybierz Logowanie jako [Twoja nazwa] automatycznie.

Kliknij Zamknij i uruchom ponownie komputer, aby sprawdzić czy wszystko działa.

Funkcja Aero Snap to szybki (i przyjemny) nowy sposób zmieniania rozmiaru otwartych okien metodą ich przeciągania do krawędzi ekranu.

W zależności od tego, gdzie przeciągniesz okno, zostanie ono rozszerzone pionowo, wypełni ekran lub zostanie umieszczone obok innego okna. Dzięki funkcji Aero Snap czytanie, organizowanie i porównywanie okien jest... chyba już wiadomo.

Źródło: http://windows.microsoft.com/

Osiągnięcie tego efektu w Ubuntu jest możliwe dzięki Compizowi, jednak nie jest on tak dopracowany jak w Windows 7. W dodatku delikatnie kłóci się z kostką pulpitu, a dokładniej wtyczką Obróć kostkę, ale przy odrobinie wprawy nie jest to barierą nie do pokonania.

Do dzieła. Kliknij kolejno System > Preferencje > Menedżer ustawień CompizConfig. Teraz aktywuj wtyczkę Commands (Polecenia) i przejdź do jej edycji. W karcie Commands (Polecenia) pola:

Linia poleceń 0
Linia poleceń 1
Linia poleceń 2

Uzupełnij kolejno:

WIDTH=`xdpyinfo | grep 'dimensions:' | cut -f 2 -d ':' | cut -f 1 -d 'x'` && HALF=$(($WIDTH/2)) && wmctrl -r :ACTIVE: -b add,maximized_vert && wmctrl -r :ACTIVE: -e 0,0,0,$HALF,-1

WIDTH=`xdpyinfo | grep 'dimensions:' | cut -f 2 -d ':' | cut -f 1 -d 'x'` && HALF=$(($WIDTH/2)) && wmctrl -r :ACTIVE: -b add,maximized_vert && wmctrl -r :ACTIVE: -e 0,$HALF,0,$HALF,-1

wmctrl -r :ACTIVE: -b add,maximized_vert,maximized_horz

Powinno wszystko wyglądać dokładnie tak (kliknij, aby powiększyć):

W ten sposób uzupełnij pola

W ten sposób uzupełnij pola

Zamknij okno konfiguracji i ciesz się nowymi efektami!

elementarne informacje na temat naszego systemu, w tym dość szczegółowo te dotyczące sieci (dostępne interfejsy, adresy mac, ip, maski, etc.).

Postanowiłem w chwili wolnego czasu przetestować ten programik, gdyż nie przypuszczałem, że jest on taki prosty.

Instalacja:

sudo apt-get install facter

Po zakończonej instalacji uruchom program, wpisując w terminalu:

facter

Konsola zostanie zasypana stertą informacji na temat Twojego systemu. Wśród nich znajdziesz: architekturę procesora, nazwę hosta, dostępne interfejsy, adresy ip, nazwę kernela, wersję kernela, nazwę kodową systemu, adresy MAC kart sieciowych, maski, informacje o procesorze, informację o swap – te informacje odczytałem od razu. Jest jednak mnóstwo innych, zapewne równie ciekawych informacji, które póki co są dla mnie czarną magią. Miłego grzebania.

Co zrobić, aby przywrócić restart x’ów?

Z menu System wybierz kolejno Preferencje > Klawiatura. Teraz przejdź do zakładki Układy, a następnie do Opcje układu. Odszukaj na liście Key sequence to kill the X server (kliknij, aby rozwinąć), a następnie zaptaszkuj pole Control + Alt + Backspace.

A tak wszystko powinno wyglądać

Aby raz na zawsze rozwiązać ten problem, stworzona została paczka deb z wersją UbuDSL dla Ubuntu 9.10. Niestety nie wiem kto jest jej autorem i nie wiem jak długo będzie znajdowała się na serwerze, z którego można ją pobrać. Jeśli link wygaśnie, proszę pozostawić stosowny komentarz lub zostawić adres e-mail, na który prześlę paczkę.

Pobierz UbuDSL dla Ubuntu 9.10

Na wstępie dodam, że opisany poniżej sposób nie jest do końca efektywny, gdyż dopóki na dysku będą znajdowały się pliki ze starym jądrem, to przy każdej aktualizacji GRUBa zostaną one automatycznie dopisane. Najskuteczniejszym sposobem jest usunięcie plików ze starym jądrem (proces ten nie zmienił się i jego opis można znaleźć tutaj – klik), a następnie wykonanie polecenia:

sudo update-grub

Koniec uwagi.

Zmian również dokonujemy w pliku /boot/grub/grub.cfg. Najpierw zmiana uprawnień:

sudo chmod 664 /boot/grub/grub.cfg

Teraz edycja:

sudo gedit /boot/grub/grub.cfg

Odszukaj zbędny wpis. Ma on taką strukturę:

menuentry "Ubuntu, Linux 2.6.31-12-generic" {
recordfail=1
save_env recordfail
set quiet=1
insmod ext2
set root=(hd0,1)
search --no-floppy --fs-uuid --set 7ebcfe33-6914-42ec-9d2e-0859f7396933
linux /boot/vmlinuz-2.6.31-12-generic root=UUID=7ebcfe33-6914-42ec-9d2e-0859f7396933 ro quiet splash
initrd /boot/initrd.img-2.6.31-12-generic
}
menuentry "Ubuntu, Linux 2.6.31-12-generic (recovery mode)" {
recordfail=1
save_env recordfail
insmod ext2
set root=(hd0,1)
search --no-floppy --fs-uuid --set 7ebcfe33-6914-42ec-9d2e-0859f7396933
linux /boot/vmlinuz-2.6.31-12-generic root=UUID=7ebcfe33-6914-42ec-9d2e-0859f7396933 ro single
initrd /boot/initrd.img-2.6.31-12-generic
}

Jest to wpis odpowiedzialny za uruchomienie systemu oraz trybu recovery. Upewnij się, że usuwasz starą wersję jądra (pogrubiona czcionka). Zaznacz cały wpis (lub dwa w przypadku recovery) i wciśnij (CTRL+X).
Teraz zapisz zmiany (CTRL + S) i przywróć uprawnienia:

sudo chmod 644 /boot/grub/grub.cfg

Przedstawię prosty sposób, dzięki któremu można te powiadomienia zsynchronizować, aby wyświetlały się w tym samym miejscu.

Sposób znalazłem na blogu: http://blog.mahboy.com/archives/248
Na samym końcu wpisu znajdują się linki do odpowiednich paczek z powiadomieniami, umieszczę je również tutaj:
Ubuntu 9.10
Powiadomienia dla systemów 32-bitowych
Powiadomienia dla systemów 64-bitowych

Ubuntu 10.04
Powiadomienia dla systemów 32-bitowych
Powiadomienia dla systemów 64-bitowych

Paczki instaluje się jak tradycyjne paczki deb (dwuklik i potem Instaluj). Pozostaje jedynie ponownie uruchomić komputer.

sudo gedit /boot/grub/menu.lst

Wyświetla pusty plik, a to dlaczego? Bo tego pliku już nie ma!

Teraz informacje o GRUBie znajdują się w pliku /boot/grub/grub.cfg. Jednak ma on prawa tylko do odczytu, dlatego, aby do niego dotrzeć posłużymy się innym plikiem, mianowicie /etc/default/grub:

sudo gedit /etc/default/grub

Teraz odszukaj linijkę:

GRUB_CMDLINE_LINUX_DEFAULT="quiet splash"

i zamień ją na:

GRUB_CMDLINE_LINUX_DEFAULT="quiet"

Zapisz plik (CTRL+S) i wydaj polecenie:

sudo update-grub

Uruchom ponownie komputer.

Ubuntu 9.10 zainstalowałem bardziej z przymusu niż z ciekawości i chęci poznania. Stare jądro z wersji 9.04 nie radziło sobie z obsługą mojej karty siecowej, dlatego “zmuszony” byłem do aktualizacji systemu (nie chciałem wypalać płytki i nie byłem w stanie zamówić oryginalnej płytki (o czym za chwilę). Aktualizacja przebiegła całkiem sprawnie, w sumie nawet nie zdążyłem się zorientować kiedy właściwie nastąpiła. Ale zanim o moich wrażeniach, napiszę o czym, co już od początku “zniechęciło” mnie do nowej wersji.

Co takiego? ShipIt. Od blisko pięciu lat zamawiałem płytki przez ten serwis. Zawsze instalowałem system prosto z oryginalnej płytki – nigdy nie aktualizowałem, bądź pobierałem obrazu płyty z Internetu. Jednak teraz dostałem informację o tym, że na Ubuntu jest ogromny popyt i płytki wysyłane będą jedynie nowym użytkownikom, którzy chcą poznać system. Czyżby przerwanie trawjącej 5 lat tradycji? NIE. Z pomocą przyszła mi moja dziewczyna, która założyła konto jakiś czas temu i było to jej drugie zamówienie. Płytki dotarły dosyć szybko, około 10 listopada. Tyle na ten temat.

Tak czy siak tradycja została przerwana, gdyż zaktualizowałem system do nowszej wersji. Co po aktualizacji zobaczyłem? Zupełnie nowy SplashScreen oraz GDM

SplashScreen – nigdy nie używałem tej opcji (preferuję tryb graficzny), jednak muszę przyznać, że wygląda on bardzo ładnie i pasuje do ogólnego motywu systemu (czego nie mogę powiedzieć o poprzednich wydaniach). Mimo to i tak go usunąłem – co wbrew pozorom nie było takie łatwe. Dlaczego? A to dlatego, że stary dobry plik /boot/grub/menu.lst nie istnieje! Jakie było moje zdziwienie, gdy wpisując w terminalu

sudo gedit /boot/grub/menu.lst

ujrzałem pustą stronę. Nic! Kompletnie nic! Wtedy zacząłem szukać rozwiązania tego problemu i znalazłem – napiszę o tym w jednym z następnych artykułów.

GDM – nowe rozwiązanie z GDM jest jak dla mnie zupełnie nietrafione. Użytkownik nie ma możliwości (albo póki co tego nie znalazłem) wgrania własnego motywu (tak jak było to w poprzednich wersjach). Teraz co najwyżej może zmienić tapetę, motyw okna, kursor i ikonki GDM. Na pierwszy rzut oka wydaje się, że możliwość konfiguracji jest większa, ale jest to po prostu schemat, który ciężko upiększyć. Zagłębiłem się troszkę w tematykę nowego GDM i okazało się, że zmiana jego wyglądu nie jest łatwa dla zwykłego użytkownika, gdyż nie można zrobić tego w sposób “klikalny”. Edycja opiera się na wklepaniu do terminala długiej komendy, a następnie ręcznej konfiguracji. Napiszę o tym w jednym z następnych artykułów.

Zalogowałem się do systemu. Na pulpicie nie zmieniło się praktycznie nic (po aktualizacji), poza ikoną wózka inwalidzkiego w trayu. Szybko uporałem się z tym fantem – opis znajduje się w jednym z poprzednich artykułów klik

I tak korzystałbym dalej z tak zaktualizowanego systemu, gdyby nie pojawiła się chęć zainstalowania Windows 7 z MSDNAA. Niestety nie chciał on zainstalować się na partycji logicznej, dlatego usunąłem partycję /, w jej miejscu powstała nowa, NTFS dla Win7.

Tym razem Ubuntu instalowałem już z płytki, którą dostałem od dziewczyny. Trzy słowa na temat płytki: zarówno okładka jak i obraz wytłoczony na niej, nie przypadł mi do gustu. Bardziej podobały mi się rozwiązania zastosowane we wcześniejszych wersjach tj. ludzie trzymający się za ręce.

Instalator na szczęście nie uległ zmianie. Jest tak samo prosty i intuicyjny, jak w poprzednich wersjach. Instalacja przebiegła sprawnie i bez żadnych niespodzianek. Ponowne uruchomienie komputera, znowu widok SplashScreena i tego nieszczęsnego GDM.

Pulpit – tapeta niczego sobie. Prawy klik na pulpicie > Tło pulpitu, a tam co? Ponad 20 tapet do wyboru – miłe zaskoczenie. Oczywiście szybciutko ustawiłem ulubione ikonki, motyw oraz kursor.

Sterowniki – ku mojemu zdziwieniu sterowniki do karty graficznej komputera mojej dziewczyny (bo ona również zażyczyła sobie instalacji systemu) działały bez żadnej dodatkowej konfiguracji. Compiz działał u niej poprawnie pierwszy raz od ponad roku. U mnie również nie było problemów ze sterownikami – w tym ze sterownikami do karty sieciowej – tuż po zalogowaniu Network Manager wykrył blisko 8 sieci w otoczeniu mojego mieszkania.

Programy – z tego co zauważyłem pojawił się Emphaty a zniknął Pidgdin. Czy to dobra decyzja? Nie wiem, nigdy nie używałem Pidgina, a Emphaty od razu usunąłem.

Stabilność – bez zarzutu. Może dlatego, że mój laptop, na którym zainstalowany jest Ubuntu w wersji 9.10, jest dużo mocniejszy od stacjonarego komputera, na którym cały czas gości 9.04. Póki co nie było żadnych zawieszek, nieplanowanych restartów i błędów podczas ładowania. Oby tak dalej.

Podsumowanie – system kolejny raz mnie zaskoczył. Tym razem na minus! Z każdą kolejną wersją staje się coraz mniej “konfigurowalny”, a coraz bardziej uproszczony, ale w negatym tego słowa znaczeniu. Negatywnym dla osób, które pracują na systemie od kilku lat i widzą dużą różnicę pomiędzy wczesnymi a obecnymi wersjami. Nie będę tutaj wywodził się na temat tego, czy to słuszna droga czy nie, bo chyba po przeczytaniu tego co jest powyżej nikt nie ma wątpliwości co do mojego zdania.

W poprzednich wersjach systemu występował on właśnie pod nazwą fast-user-switch-applet, jednak teraz jest to Sesja apletu wskaźników (któż by na to wpadł?) i odpowiada za niego pakiet o nazwie indicator-applet-session.

sudo apt-get install indicator-applet-session

Uruchom ponownie komputer, a następnie dodaj do panelu aplet Sesja apletu wskaźników.