sudo curlftpfs ftp://użytkownik:hasło@adres_ftp /katalog/gdzie/ma/zostać/zamontowany/serwer

Odmontowanie:

sudo umount /katalog/gdzie/zamontowany/jest/serwer

W artykule zostaną przedstawione trzy komunikatory, które spełniają powyższe warunki, mianowicie (porządek alfabetyczny ):
- CenterIM,
- EKG2,
- Finch.
Nie będę testować dogłębnie tych aplikacji, a jedynie przedstawiać możliwe opcje – stąd czasami moje stwierdzenia mogą być zbyt pochopne, ale liczę na to, że jeśli się mylę, to ktoś z Was mnie poprawi.

CenterIM

Instalacja:

sudo apt-get install centerim

Uruchomienie

centerim

Komunikator już na samym początku zasypał mnie dziesiątkami krzaczków związanymi z obsługą (warto dodać – beznadziejną) języka polskiego.
Założenie nowego profilu nie jest trudne, wystarczy w pierwszym oknie konfiguracji podać niezbędne dane do połączenia się z Jabberem/GG.

Okno aplikacji podzielone jest na dwie trzy części:
- pierwsza część: znajduje się tutaj lista kontaktów (a przynajmniej wygląda to na miejsce do listy kontaktów, gdyż nie udało mi się jej importować), gdy przyjdą jakieś wiadomości, to lista rozmówców pojawia się właśnie tutaj,
- druga część: okno właściwe – tutaj wyświetlają się wszelkie opcje, rozmowa itd.
- trzecia część: informacje systemowe.

Aplikację obsługujemy za pomocą strzałek, klawisza tabulacji i Entera. Przydatne będą też “eFki”

CenterIM w akcji

- MINUSY -
- krzaczki,
- trudna obsługa,
- jeszcze więcej krzaczków,
- brak wyświetlania/wpisywania polskich znaków – krzaczki.

EKG2

Instalacja:
Instalacja jest nieco bardziej skomplikowana, ale nie powinna przysporzyć większych problemów. Oryginalny odnośnik: http://wonder.pl/index.php/Debian%20Sarge%20-%20EKG2
Oto lista pakietów, które wymagane są do poprawnej instalacji (najlepiej instalować je kolejno):

python-jabber libssl-dev jabber-dev python-xmpp sendxmpp expat qca-tls libgnutls11 devscripts g77 gpc lintian strace make patch perl autoconf automake dh-make debhelper fakeroot libgadu-dev libgadu3 dpkg-dev file gcc g++ libc6-dev libncursesw5-dev

Jeśli zniechęciłeś się instalacją tego wszystkiego, to nie masz po co czytać tego opisu dalej – teraz rozpoczyna się kompilacja, a z nią kolejne schody (jeśli wszystko zainstalowałeś poprawnie, to nie powinno być problemu).
Na początek trzeba pobrać paczkę z aplikacją. W tym celu udaj się na stronę http://pl.ekg2.org/download.php. Po pobraniu rozpakuj paczkę, otwórz terminal, przejdź do katalogu z kodem źródłowym i wpisz:

/configure --enable-unicode
make
sudo make install

Uwaga: –enable-unicode jest po to, aby nie było krzaczków.

Jeśli w trakcie instalacji pojawią się komunikaty o błędach, dodaj stosowny komentarz, postaram się Ci pomóc.

Uruchomienie:

ekg2

Połączenie się z GG:

session -a gg:numer_gg

następnie:

session password hasło_do_gg

później:

save

i na końcu:

connect

Połączenie się z Jabberem:

session -a xmpp:serwer_jabbera

następnie:

session password nasze_hasło

potem

save

i na koniec:

connect

Gdy jesteśmy już połączeni, należy pobrać listę kontaktów:

gg:userlist -g

No i można już rozmawiać:

gg:chat numer/nazwa treść_wiadomości

np.:

gg:chat 6666666 test!

Wiadomość została wysłana, ale tego nie widzimy, dlaczego? Ponieważ jest w innym oknie! Aby do niego przejść użyj polecenia:

window X

gdzie X to odpowiedni numer okna, np. 2.
Aktywne okno rozmowy zamykamy kombinacją klawiszy ALT+K.

EKG2 w akcji

- MINUSY -
- trudna instalacja.

Finch

Finch to połączenie znanemu wszystkim posiadaczom Ubuntu komunikatora Pidgin oraz przedstawianego wcześniej EKG2. Komunikator pozwala na to wszystko co Pidgin z tym, że zamiast pracy w okienkach używamy terminala.

Instalacja:

sudo apt-get install finch

Już w trakcie samej instalacji widać, że opiera się na Pidginie, gdyż instalator zaproponuje dołączenie kilku pakietów właśnie od Pidgina.

Uruchomienie:

finch

Ze wszystkich prezentowanych przeze mnie komunikatorów konsolowych Finch wypadł najlepiej. Jest to zwyczajny Pidgin przystosowany do pracy w terminalu. Założenie konta nie różni się niczym od jego okienkowego brata – a ilość dostępnych kont jest spora (AIM, Bonjour, Gadu-Gadu, GroupWise, ICQ, IRC, MSN, QQ, SILC, SIMPLE, Lotus Sametime, Jabber, Yahoo! Messenger, Zephyr). Wszystko jest bardzo przejrzyste i intuicyjne.

Sterowanie:
- ALT + 1 2 3… – przełącza do okienka o danym numerze (do 0),
- ALT + m – przesuwa aktywne okno (strzałkami, ENTER ustawia pozycje),
- ALT + r – zmienia rozmiar aktywnego okna (strzałkami, ENTER kończy zmianę rozmiaru),
- F10 – pokazuje menu okna,
- ALT + a – pokazuje menu akcji,
- ALT + c – zamyka okno,
- ALT + n/p – przełączna do następnego/poprzedniego okna,
- ALT + q – wychodzi z programu.

Lista kontaktów aplikacji Finch

Okno rozmowy aplikacji Finch

- MINUSY -
- trudno się doszukać

Podsumowanie

Z trzech prezentowanych przeze mnie aplikacji najlepiej wypadł Finch. Każdy kto wcześniej używał Pidgina nie będzie miał najmniejszych problemów z jego obsługą. Dodatkowym atutem jest zmiana położeń i rozmiaru każdego okna.
Drugie miejsce przyznaję EKG2 – trochę niewygodne na dłuższą metę może okazać się wydawanie komend zamiast używania skrótów.
Ostatnia pozycja (zasłużona) dla CenterIM – komentarz raczej zbędny.

Co w następnym artykule?

W następnym artykule z serii Terminal na co dzień poruszę temat klientów IRC.

Na początek należy postawić sobie pytanie – co przeciętny użytkownik systemu robi “na co dzień”?
- przeglądanie Internetu,
- komunikacja ze znajomymi (komunikatory / poczta / IRC),
- rozrywka (filmy / muzyka),
- pobiera pliki.

Niniejsza seria artykułów zostanie podzielona ze względu na powyższe punkty.

Zaczynamy - część 1 – przeglądarki internetowe.

W tych artykułach nie będę testować aplikacji, a jedynie przedstawiać możliwe opcje – stąd czasami moje stwierdzenia mogą być zbyt pochopne, ale liczę na to, że jeśli się mylę, to ktoś z Was mnie poprawi.

Pod lupę wezmę:
- Links2,
- Lynx,
- w3m,
- eLinks.

Links2 W kwestii przeglądarek internetowych moim osobistym faworytem jest przeglądarka Links2 oraz eLinks (o której na samym końcu). O Links2 pisałem już wcześniej, dlatego opis instalacji, uruchomienia i poruszania się po przeglądarce znajdziesz tutaj: Links2 – przeglądarka internetowa w terminalu. Warto dodać, że istnieje możliwość używania myszki przy pracy z przeglądarką.

Dla odświeżenia, dorzucę kilka nowych zrzutów:

Menu główne

Wybór adresu URL

Strona www.ubuntu-pomoc.org

Wyjście z programu

+ PLUSY +
- język polski,
- obsługa za pomocą myszki,
- szybkie ładowanie stron.

- MINUSY -
- brak wyświetlania polskich znaków.

---

Lynx

Instalacja:

sudo apt-get install lynx

Aby uruchomić przeglądarkę, wpisz w terminalu:

lynx adres_strony

np.

lynx www.ubuntu-pomoc.org

Niestety nie udało mi się znaleźć informacji na temat swobodnego przeglądania różnych stron bez ponownego uruchamiania programu – może poświęciłbym temu więcej czasu, gdyby przeglądarka była bardziej intuicyjna.

Strzałki w górę i strzałki w dół służą do przewijania pomiędzy odnośnikami. Strzałka w prawo lub Return załaduje wybrany odnośnik. Strzałka w lewo wróci do poprzedniej strony. Wciśnij “h” lub “?”, aby uzyskać wbudowaną pomoc i opisy komend klawiszowych.

Strona www.ubuntu-pomoc.org w przeglądarce Lynx

- MINUSY -
- skomplikowana obsługa – nie można obsługiwać myszki,
- długie wczytywanie stron,
- możliwość wyświetlenia jednej strony,
- paskudne tło.

w3m

Instalacja:

sudo apt-get install w3m

Uruchomienie:

w3m adres_strony

np.:

w3m www.ubuntu-pomoc.org

Podobnie jak w przypadku Lynxa, otwieramy konkretną stronę WWW, a nie przeglądarkę – albo po prostu nie znalazłem takiej opcji. Przeglądarka jest w języku angielskim, ale mimo to, w moim osobistym rankingu znalazłaby się przed Lynxem.
Poruszając się strzałkami (góra / dół) przemieszczamy się o jeden wiersz, a nie skaczemy od odnośnika do odnośnika (w tym celu używamy klawisza TAB). Możliwość poruszania się za pomocą myszki.

Strona www.ubuntu-pomoc.org w przeglądarce w3m

- MINUSY -
- możliwość wyświetlenia jednej strony.

eLinks

Artykuł rozpoczął się przedstawieniem bardzo ciekawej przeglądarki, potem było troszkę gorzej, więc na koniec pozostawiłem znowu coś ciekawego – przeglądarkę internetową eLinks. Jest ona bardzo zbliżona do Links2 i co najważniejsze – można swobodnie wprowadzać dowolny adres internetowy, bez ponownego uruchamiania aplikacji. Przeglądarka wykorzystuje możliwość pracy w kartach, dzięki czemu można pracować z kilkoma stronami jednocześnie. Po stronach nawigujemy za pomocą myszki lub strzałek góra/dół lub klawisza tabulacji – w obu przypadkach przeskakujemy niestety po kolejnych odnośnikach. Główne menu wywołujemy wciskając klawisz ESC.. Strzałka w lewo to powrót do poprzedniej strony.
Istnieje możliwość wybrania języka polskiego, ale u mnie jakoś są wprowadzane żadne zmiany.

Instalacja:

sudo apt-get install elinks

Uruchomienie:

elinks

Menu główne

Wybór adresu URL

Strona www.ubuntu-pomoc.org

Wyjście z programu

- MINUSY -
- język angielski.

Podsumowanie

Wybór najlepszej przeglądarki z prezentowanych czterech był bardzo trudny, ale ostatecznie wygrał eLinks zostawiając w pokonanym polu Links2. Obie przeglądarki posiadają te same opcje z tym, że pierwsza daje możliwość pracy w kartach – to przesądziło. Daleko, daleko, daleko za nimi znalazły się w3m oraz Lynx .

Co w następnym artykule?

W następnym artykule z serii Terminal na co dzień poruszę temat komunikatorów internetowych obsługujących protokoły GG oraz Jabber.

Tym razem przedstawię bardzo krótko sposoby na uruchamianie wybranych plików wykonywalnych w terminalu. Póki co doszukałem się 5 takich plików, ale stopniowo, wraz z odnajdywaniem kolejnych, będę listę powiększał.

Otwórz terminal i przejdź do katalogu, w którym znajduje się wybrany plik. W zależności od rozszerzenia, wydaj polecenie:

Pliki z rozszerzeniem *.deb:

dpkg -i nazwa_pliku.deb

Pliki z rozszerzeniem *.run:

sh nazwa_pliku.run

Pliki z rozszerzeniem *.sh:

sh nazwa_pliku.sh

Pliki z rozszerzeniem *.exe – potrzebny jest program Wine!:

wine nazwa_pliku.exe

Pliki z rozszerzeniem *.jar:

java -jar nazwa_pliku.jar

ALT + F1

W Ubuntu klawisz Windows nie pełni żadnej funkcji, dlatego można go użyć i zastąpić owy skrót. Aby to zrobić, otwórz terminal i wydaj polecenie:

gconf-editor

Teraz kliknij kolejno: apps > metacity > global_keybindings.

Na liście odszukaj wpis panel_main_menu, kliknij w niego dwukrotnie i wpisz:

Super_L

Tak to powinno ostatecznie wyglądać (kliknij, aby powiększyć)

Drugi sposób, o wiele szybszy:

gconftool-2 --set /apps/metacity/global_keybindings/panel_main_menu --type string "Super_L"

Do dzieła! Uruchom system z LiveCD, a następnie otwórz terminal i wydaj polecenie:

sudo fdisk -l

Z listy dysków odszukaj ten, na którym jest zainstalowany system – dla ułatwienia – prawdopodobnie będzie to jedyny dysk z rozszerzeniem ext4 (o ile w czasie instalacji pozwoliłeś instalatorowi na automatyczny dobór partycji). Jeśli ręcznie dobierałeś partycje, to tym bardziej nie powinieneś mieć problemu z określeniem, gdzie znajduje się Ubuntu.

Oznaczenie zapamiętane, idziemy dalej – tworzymy tymczasowy katalog, do którego zamontujemy partycję z systemem:

sudo mkdir /mnt/temp

I montujemy:

sudo mount -t ext4 /dev/dysk_na_ktorym_jest_Ubuntu /mnt/temp

Zwróć uwagę na miejsce dysk_na_ktorym_jest_Ubuntu w powyższym poleceniu!

I teraz szybciutki zestaw poleceni:

sudo mount -o bind /dev /mnt/temp/dev
sudo mount proc /mnt/temp/proc -t proc
sudo mount sysfs /mnt/temp/sys -t sysfs
sudo chroot /mnt/temp

Instalujemy GRUBa na głównej partycji:

sudo grub-install /dev/sda

I wykonujemy aktualizację GRUBa:

sudo update-grub2

Po skończonej aktualizacji zamknij wszystko i uruchom ponownie komputer.

Co będzie potrzebne? Uszkodzony GRUB oraz płyta LiveCD z wersją systemu, którą masz zainstalowaną – najlepiej.

Uruchom system z płyty – jak to zrobisz powinieneś wiedzieć, a sposobów jest na to mnóstwo i wszystko zależy od rodzaju BIOSu.

Jeśli uruchomiłeś już system, to najtrudniejszy element masz już za sobą Teraz wystarczy uruchomić terminal i wpisywać kolejno:

sudo grub

Teraz w konsoli powinien pojawić się taki znaczek:

>

Wpisz następnie:

find /boot/grub/stage1

Powyższe polecenie wyszuka na Twoim dysku GRUBa i zwróci numer partycji, na której się ukrywa, zapamiętaj to.
W następnym poleceniu znaki x zastąp uzyskanymi wcześniej wartościami:

root (hdx,x)

Teraz:

setup (hd0)

I na pożegnanie:

quit

To wszystko. Teraz pozostaje uruchomić ponownie komputer i sprawdzić czy Twoje działania osiągnęły zamierzony rezultat.
W jednym z kolejnych artykułów postaram się opisać przywracanie GRUBa w wersji 2 – o ile uda mi się go wcześniej popsuć

Przejdź do trybu tekstowego CTRL+ALT+F1 i zaloguj się tak, jakbyś logował się do systemu.

Wpisuj kolejno polecenia:

sudo su

cd /root

/etc/init.d/gdm stop

X -configure

rm /etc/X11/xorg.conf

mv /root/xorg.conf.new /etc/X11/xorg.conf

exit

startx

Gotowe, plik powinien być już wygenerowany. Aby sprawdzić czy faktycznie tak się stało, wydaj polecenie:

sudo gedit /etc/X11/xorg.conf

Efekt:

Section "ServerLayout"
Identifier "aticonfig Layout"
Screen 0 "aticonfig-Screen[0]-0" 0 0
EndSection

Section "Files"
EndSection

Section "Module"
EndSection

Section "ServerFlags"
Option "Xinerama" "off"
EndSection

Section "InputDevice"
Identifier "Synaptics Touchpad"
Driver "synaptics"
Option "SendCoreEvents" "true"
Option "Device" "/dev/psaux"
Option "Protocol" "auto-dev"
Option "HorizEdgeScroll" "0"
Option "SHMConfig" "true"
EndSection

Section "Monitor"
Identifier "aticonfig-Monitor[0]-0"
Option "VendorName" "ATI Proprietary Driver"
Option "ModelName" "Generic Autodetecting Monitor"
Option "DPMS" "true"
EndSection

Section "Device"
Identifier "aticonfig-Device[0]-0"
Driver "fglrx"
BusID "PCI:1:0:0"
EndSection

Section "Screen"
Identifier "aticonfig-Screen[0]-0"
Device "aticonfig-Device[0]-0"
Monitor "aticonfig-Monitor[0]-0"
DefaultDepth 24
SubSection "Display"
Viewport 0 0
Depth 24
EndSubSection
EndSection

Na początek przejrzyj listę plików. Jeśli znajdziesz tam plik ./configure to wykonaj poniższe polecenia:

./configure

make

sudo make install

Gotowe… nie było tak źle, prawda?

A co w przypadku, gdy nie ma pliku ./configure? Tak naprawdę powyższy sposób kompilacji jest już dosyć przestarzały i obecnie większość programów będziesz kompilować tak:

cmake -DCMAKE_INSTALL_PREFIX=/katalog/w/którym/chcesz/zainstalował/aplikację

Jeśli nie wystąpią żadne błędy (a czasem brakuje niektórych pakietów, które należy ręcznie doinstalować), wklep:

make

a potem

sudo make install

Skończone

wodim dev=/dev/cdrom driveropts=burnfree,noforcespeed fs=14M speed=0 -dao -eject -overburn -v /ścieżka/do/obrazu.iso

Powyższe polecenie przedstawił jeden z użytkowników forum.ubuntu.pl.

Jedyną trudność w używaniu tego polecenia, stanowi jego zapamiętanie, ale wystarczy poświęcić 5 minut i wszystko ładnie wejdzie do głowy

Dobra, dobra… kto przy zdrowych zmysłach uczyłby się tej komendy na pamięć? Nikt!

Więc po co w ogóle o tym piszę? Ano dlatego, że system umożliwia nam używanie tzw. aliasów – pisałem o tym kilka lat temu tutaj – klik.

Dzięki nim całą komendę można skrócić do takiej postaci:

nagraj /ścieżka/do/obrazu.iso

O wiele bardziej przyjemne, prawda?
Gotowy wpis w pliku ~/.bash_aliases powinien wyglądać tak:

alias nagraj='wodim dev=/dev/cdrom driveropts=burnfree,noforcespeed fs=14M speed=0 -dao -eject -overburn -v'

Gdzie speed=0 – minimalna prędkość z jaką można nagrać płytę – czasochłonne, ale bardziej bezpieczne. O pozostałych opcjach możesz przeczytać w

man wodim

Od teraz wystarczy tylko proste polecenie:

nagraj /ścieżka/do/obrazu.iso

i płyta zacznie się wypalać ;]

Powodzenia!

SPOSÓB 1
Otwórz terminal i wydaj polecenie:

gconf-editor

Teraz kliknij kolejno: apps > metacity > general.
Odszukaj pole button_layout i zmień:

maximize,minimize,close:

na

:maximize,minimize,close

Różnica : (dwukropka) – z prawej strony przestawiasz na lewą.

SPOSÓB 2
To samo co wyżej, ale jedną komendą w terminalu:

sudo gconftool-2 --type string --set /apps/metacity/general/button_layout "menu:minimize,maximize,close"

SPOSÓB 3
Skrypt, o którym mowa tutaj klik
Otwórz terminal i wydaj polecenie:

gedit skrypt.py

Wklej do okna edytora kod:

#!/usr/bin/env python
#
# A nifty GUI controlling the window controls position
#
# Depends on python-gconf (started from a python-gconf example)
#
# @version 0.1
# @author alex(at)eftimie(dot)ro
#

import gtk
import gconf

def callback(button, client):
global left, right, key, entry
if left.get_active():
s = "maximize,minimize,close:"
elif right.get_active():
s = ":maximize,minimize,close"
else:
s = entry.get_text()
client.set_string (key, s)
entry.set_text(s)

# Gconf stuff
client = gconf.client_get_default ()
key = "/apps/metacity/general/button_layout"

Zapisz skrypt (CTRL+S) i wydaj polecenie:

chmod u+x skrypt.py

A następnie:

./skrypt.py

http://download.openoffice.org/other.html#pl

Ściągnijcie – odpowiednią do posiadanego systemu operacyjnego i procesora – skompresowaną paczkę ze strony podanej wyżej przeze mnie.

Powiedzmy że masz Intela i posiadasz 32-bitowe Ubuntu. Ściągasz więc:

http://download.services.openoffice.org/files/localized/pl/3.2.0/OOo_3.2.0_LinuxIntel_install_pl_deb.tar.gz

Rozpakowujesz to. Powiedzmy, że ściągnąłeś to na pulpit i tam rozpakowałeś.
Następnie otwórz terminal i skasuj wszystko związane z poprzednim pakietem OO 2.4 (lub OO 3.1) poleceniem:

sudo apt-get remove openoffice*.*

W miejsce *.* wstaw odpowiednią wersję pakietu.

Po tej czynności przystępujesz do instalacji. „Wchodzisz” do rozpakowanego już archiwum:

cd ~/Pulpit/OOO320_m12_native_packed-1_pl.9483/DEBS/*.deb


i wydajesz polecenie:

sudo dpkg -i *.deb

Po rozpakowaniu paczek .deb i… reszcie… aby dodać odpowiednie pozycje w menu wydajesz polecenie:

cd ~/Pulpit/OOO320_m12_native_packed-1_pl.9483/DEBS/desktop-integration

(to wszystko, by „przejść” do odpowiedniego katalogu)
i wpisujesz w terminal:

sudo dpkg -i openoffice.org3.2-debian-menus_3.2-9472_all.deb

Można też wejść do folderu “graficznie” i “wystukać” tą paczkę .deb dwuklikiem.
Po wszystkim możesz już się cieszyć się OpenOffice 3.2 (a raczej na nim pracować).

Pierwsza część – klik

Testy wykazały, że głowica dysku twardego mojego laptopa parkuje częściej niż 150 razy na dobę. Jako że wartość ta przekracza założony wcześniej zakres (<90), postanowiłem zatrzymać parkowanie głowicy. Poniżej przedstawię sposób znaleziony na forum.ubuntu.pl

Uprzedzam: proponuję zrobić kopie zapasowe tych plików, bądź zapisać wartości, które będziesz zmieniać, wszystko wyjaśnię później

Zatrzymanie parkowania głowicy:

sudo gedit /etc/default/acpi-support

Odszukaj linijkę:

ENABLE_LAPTOP_MODE=false

i zmień na:

ENABLE_LAPTOP_MODE=true

Zapisz plik (CTRL+S) i wpisz w terminalu:

sudo gedit /etc/laptop-mode/laptop-mode.conf

Odszukaj poniższe linijki i uzupełnij je według wzoru (zapisz Twoje oryginalne wartości, aby móc je w razie czego przywrócić):

CONTROL_HD_POWERMGMT=1
...
...
...
BATT_HD_POWERMGMT=254
LM_AC_HD_POWERMGMT=254
NOLM_AC_HD_POWERMGMT=254

Zapisz plik (CTRL+S) i uruchom ponownie system. Teraz parkowanie głowicy powinno zostać zatrzymane i ograniczone jedynie do niezbędnego minimum.

Ale to nie koniec.
Powinieneś zwrócić teraz uwagę na temperaturę dysku twardego. Możesz sprawdzić to poleceniem (o ile zainstalowałeś wcześniej pakiet smartmontools):

sudo smartctl -a /dev/sda | grep Temperature_Celsius

Efekt:

194 Temperature_Celsius 0x0022 037 043 000 Old_age Always - 37 (0 16 0 0)

37 stopnie – nie jest to zagrażająca temperatura. Jeśli oscyluje ona w granicach 50 stopni, powinieneś przywrócić wszystko do poprzedniego stanu – dlatego zalecałem zrobienie kopii zapasowych plików, bądź zapisania pierwotnych wartości.

Najpierw musisz sprawdzić ile razy dotychczas odbyło się parkowanie głowicy. W tym celu zainstaluj pakiet smartmontools:

sudo aptitude install smartmontools

Teraz sprawdź ile razy głowica była parkowana:

sudo smartctl -a /dev/sda | grep Load_Cycle_Count

Efekt:

193 Load_Cycle_Count 0x0032 093 093 000 Old_age Always - 15787

Wytłuszczona wartość, to właśnie szukana ilość parkowań głowicy, w moim przypadku 15757.

Podobno jeśli dzienny przyrost parkowań jest większy niż 90-100, może prowadzić to do uszkodzenia dysku. Ale nie ma obaw – podobno jest sposób, aby temu zapobiec. Opiszę go w jednym z następnych artykułów, jak tylko sam go przetestuję.

Dzisiaj głowica dysku twardego mojego Asusa została zaparkowana ponad 110 razy – czyżby był to początek zagłady mojego laptopa? Zobaczymy

Druga część: klik

Logo Kadu

Do roboty – edycja repozytoriów:

sudo gedit /etc/apt/sources.list

Teraz na końcu dodaj wpis:

deb http://ppa.launchpad.net/patryk-prezu/ppa/ubuntu karmic main

Jeśli chcesz zaktualizować komunikator wydaj polecenia:

sudo apt-get update
sudo apt-get upgrade

Jeśli chcesz zainstalować komunikator:

sudo apt-get install kadu

grep flags /proc/cpuinfo | tr ' ' "\n" | grep ^lm$ | uniq

Jeśli w rezultacie ujrzysz:

lm

Oznacza to, że Twój procesor jest 64-bitowy. W przeciwnym wypadku 32-bitowy.

Na początek backup (nie jest wymagany):

sudo cp /etc/default/grub /etc/default/grub.old
sudo cp -R /etc/grub.d /etc/grub.d.old
sudo cp -R /boot/grub /boot/grub.old

Teraz usuń GRUB2:

sudo apt-get remove grub2 grub-pc

Zainstaluj GRUBa w wersji 0.97:

sudo apt-get install grub

Po zakończonej instalacji wpisz w terminalu:

sudo update-grub

Odpowiedz twierdząco na pytanie, wybierając Y z klawiatury. Gotowe. Teraz pozostaje uruchomić ponownie system.

Jeśli miałeś/aś na dysku inne systemy poza Ubuntu, mogą one nie zostać dołączone do pliku /boot/grub/menu.lst – musisz wykonać to ręcznie!

sudo iwlist wlan0 scan

Po chwili zostanie wyświetlona lista dostępnych sieci bezprzewodowych. Teraz, aby połączyć się z siecią użyj polecenia:

iwconfig wlan0 essid nazwa_sieci key klucz_do_sieci

lub (jeśli sieć jest niezabezpieczona):

iwconfig wlan0 essid NAZWA_SIECI

W miejscu nazwa_sieci wpisz to, co widzisz po ESSID (w wynikach pierwszej komendy)
I na koniec:

dhclient wlan0

Praktycznie każdy laptop posiada specjalny przycisk lub skrót klawiszowy, który umożliwia wyłączenie/włączenie bezprzewodowej karty sieciowej, jednak nie zawsze skróty te działają poprawnie. Wtedy jesteśmy zmuszeni do bardziej “siłowego” postępowania.

Aby wyłączyć niepotrzebny interfejs bezprzewodowej karty sieciowej, otwórz terminal i wydaj polecenie:

sudo ifconfig wlan0 down

Aby ponownie włączyć kartę, użyj polecenia:

sudo ifconfig wlan0 up

find / -mtime -0,1 -print

Źródło: forum.ubuntu.pl