2009
Jeśli chcesz, żeby terminal korzystał z Javy Sun, wydaj polecenie:
sudo update-alternatives --config java
I uruchom ponownie terminal.
Jeśli chcesz, żeby terminal korzystał z Javy Sun, wydaj polecenie:
sudo update-alternatives --config java
I uruchom ponownie terminal.
Pascal – dawniej jeden z najpopularniejszych języków programowania, uniwersalny, wysokiego poziomu, ogólnego zastosowania, oparty na języku Algol. Został opracowany przez Niklausa Wirtha w 1970 roku. Nazwa języka pochodzi od nazwiska francuskiego fizyka, matematyka i filozofa Blaise Pascala
Z Wikipedii.
Na początek zainstaluj pakiet fp-compiler:
sudo apt-get install fp-compiler
Teraz utwórz plik z rozszerzeniem *.pas, w którym umieścisz kod źródłowy:
gedit program.pas
Wprowadź kod i zapisz zmiany. Teraz w terminalu wydaj polecenie:
fpc program.pas
O asemblerze było już wcześniej, więc do rzeczy.
Na początek instalacja pakietu nasm:
sudo apt-get install nasm
Teraz utwórz plik źródłowy, w którym umieścisz kod programu:
gedit plik_zrodlowy.asm
Wprowadź kod i zapisz zmiany. Wydaj polecenie, aby zasemblerować kod:
nasm plik_zrodlowy.asm -f elf -o plik_wynikowy.o
Teraz linkowanie:
ld plik_wynikowy.o -o plik_wykonywalny
Oraz nadanie praw do uruchamiania:
chmod +x plik_wykonywalny
I na sam koniec odpalamy:
Żeby tradycji stało się zadość:
Języki asemblera (zwyczajowo asemblery) to rodzina języków programowania niskiego poziomu, których jedno polecenie odpowiada zasadniczo jednemu rozkazowi procesora. Języki te powstały na bazie języków maszynowych danego procesora poprzez zastąpienie kodów operacji ich mnemonikami. Dzięki stosowaniu kilkuliterowych skrótów poleceń zrozumiałych dla człowieka pozwala to z jednej strony na tworzenie oprogramowania, z drugiej strony bezpośrednia odpowiedniość mnemoników oraz kodu maszynowego umożliwia zachowanie wysokiego stopnia kontroli programisty nad działaniem procesora. Składnia języka asemblera zależy od architektury procesora, ale i używanego asemblera, jednak zwykle autorzy asemblerów dla danego procesora trzymają się oznaczeń danych przez producenta.
Tyle Wikipedia.
Na początek konieczna jest instalacja pakietu binutils:
Wyobraźmy sobie taką sytuację:
Mamy główny plik z programem o nazwie main.cpp, do tego mamy osobny plik z klasą o nazwie class.h. Wszystkie funkcje klasy znajdują się w osobnym pliku class.cpp. Jak to wszystko połączyć do kupy, aby po kompilacji można było korzystać z klasy? Proste.
Otwórz terminal, przejdź do katalogu, w którym znajdują się pliki z programem i wydaj polecenie:
g++ -o nazwa_docelowa plik_glowny.cpp plik_naglowkowy.cpp plik_naglowkowy2.cpp ...
Czyli w wymyślonym przeze mnie przykładzie będzie to:
g++ -o program main.cpp class.cpp
W poprzednim artykule - Własny serwer WWW - opisałem sposób na "postawienie" własnego serwera WWW na Ubuntu. Podałem klika zalet takiego rozwiązania, jednak zabawa zaczyna się dopiero, gdy serwer obsługuje język PHP.
W zależności od Twoich potrzeb, skorzystaj z opisu instalacji PHP4/PHP5.
Instalacja PHP4:
Najpierw:
sudo apt-get install php4 libapache2-mod-php4
A potem:
sudo /etc/init.d/apache2 restart
Jeśli zobaczysz w terminalu:
*Starting PHP [OK]