Wpis dzieli się na 3 części, pierwsza jest poświęcona emulacji najstarszemu modelowi konsoli czyli PSX inaczej zwane PSOne i Playstation. Druga zaś chronologicznie zawiera dokładne opisy aplikacji emulujących Playstation 2, ostatnia zaś opisuje emulację PSP.

Playstation (PSX, PSOne) to 32 bitowa konsola do gier, jej premiera odbyła się w 1994 roku, początkowo bardzo droga wyparła SNES, NES, Amigę i wiele innych konsol z lat 80. i początku 90-tych. PlayStation miała zostać stworzona we współpracy z Nintendo – Sony miało dostarczyć czytnik CD-ROM oraz ogólnie pomóc przy architekturze systemu. Jednak z powodu różnicy zdań, w 1993 roku Sony samo zaczęło prace nad swoją konsolą, dodając literę X do jej nazwy – przy premierze systemu litera została usunięta, jednak skrót pozostał – PSX. Na Linux istnieją 4 najbardziej popularne emulatory, wśród nich są produkcje wieloplatformowe (czyli dostępne też na inne OS) takie jak między innymi pSX, PCSX, ePSX.

PCSX jest jednym z emulatorów open-surce – jego kod źródłowy jest ogólnie dostępny i każda osoba, która ma ochotę napisać własny emu systemu PSX może wesprzeć na nim swe starania. Pomimo faktu, że emulator nie grzeszy kompatybilnością na najwyższym poziomie, ani też wyszukanym i pełnym bajerów wyglądem PCSX stał się jednym z najbardziej rozpowszechnionym emu PSX`a. Dlaczego? Cóż, oprócz tradycyjnej już wersji dla systemu Windows i dodawanego na ogół portu dla Linux`a emulator PCSX wydany został również dla platform tj. DreamCast i X-Box co jest na ogół niespotykane u innych emu systemu PSX. Jeśli zsumujemy wszystkich użytkowników tego emulatora, zarówno tych pracujących na PieCu jak i tych grających na wymienionych wcześniej konsolach bez problemów zaryzykować można stwierdzeniem, że jest to jeden z najbardziej znanych i rozpowszechnionych emulatorów konsoli Sony PlayStation.

Instalacja jest prosta, program instaluje się z paczki deb/rpm. PCSX jest dodany do repozytoriów Ubuntu i RPMBone.net stąd nie powinniście mieć problemów ze znaleziem go w internecie. Na stronie oficjalnej jest dostępna paczka .tar.gz z plikami źródłowymi dzięki której możemy sami skompilować sobie ten emulator.

Uruchamianie PCSX również nie stanowi problemu, instalator tworzy skrót w menu Programy > Gry > PCSX.

SOPE jest open-sourc’owym emulatorem Playstation dla systemów Unix (w tym Linux). Niestety notuje niską popularność, co jednak nie odbija się na jakości. Nie można oczywiście zaprzeczyć że jest w fazie tworzenia. Podczas testów sprawował się dobrze, odpalił znaczną ilość dem jakie miałem. Kolejnym plusem Sope jest dostępność dla Alfa i procesorów x86 oraz systemów 64bitowych.

Instalacja nie jest trudna. Programu nie trzeba instalować, można jedynie swoim sposobem zastosować kilka udogodnień. Na początek wypakujmy paczkę tar.gz na pulpit, pojawią się plik .txt z pierdołami i plik bez końcówki – sope. Weteran linuxa domyśli że to program, teraz możemy go uruchomić przez konsolę i grać ale ja proponuję zastosować udogodnienie które pozwoli nam przy kolejnym włączeniu nie wchodzić do katalogu z emulatorem. Zaczniemy od ustawienia praw do odczytu dla Sope, wpisując w konsoli:

cd ~/Pulpit/

Teraz ustawimy chmod 777 dla emulatora:

sudo chmod 777 ./sope

Po wpisaniu powyższej komendy, terminal poprosi nas o hasło dla polecenia sudo, wpiszcie je po czym potwierdźcie klawiszem ENTER.

Teraz przeniesiemy sope do katalogu z programami, aby w przyszłości łatwiej byłoby nam go uruchomić:

sudo cp sope /usr/bin/

Po tej komendzie znów wpisujemy hasło.

Uruchamianie: Dzięki powyższemu zabiegowi Sope możemy włączyć z poziomu użytkownika poleceniem:

sope scieżka_do_gry

ePSX Choć konkurencja nie próżnuje to na dzień dzisiejszy jest to jeden z najlepszych, jeśli nie najlepszy emulator systemu Sony Playstation. Charakteryzuje się on dobrą kompatybilnością – uruchamia większość z wydanych na PSX`a tytułów, a w każdej aktualizacji tegoż programu lista obsługiwanych gier rośnie. Niestety na linuksową wersję emulatora pluginów jest jak na lekarstwo, dlatego na rynku „pingwinka” liderem jest PCSX.

Instalacja nie jest trudna, ePSX jest dostępny w internecie, stąd możemy pobrać paczuszkę na linux http://www.epsxe.com/files/epsxe160lin.zip . Proces instalacyjny ogranicza się jedynie do wypakowania paczki i ustawienia chmodu 777 o czym było kilkanaście linijek wyżej w opisie instalacji Sope.

Uruchamianie Po ustawieniu chmod’ów aby uruchomić ePSX należy wejść do katalogu z nim i odpalić plik epsx. Wygodniejsi (w tym ja) mogą stworzyć sobie skrót do ePSX i przenieść go na pulpit lub do menu.

Imho trzy powyższe emulatory są najlepsze na linux, przejdę więc już do aplikacji emulujących Playstation 2 których jest na pigwinka mało ale można je uznać za atrakcyjne. Należy pamiętać że na pralkach i lodówkach (czyli mając ram poniżej 1GB i procek poniżej 1800Mhz łącznie) możecie zapomnieć o emulacji PS2.

PCSX2 to lider w emulacji PS2 na linuxie. Aktualnie znacznie popularniejszy od jego poprzednika emulującego PSX. Na chwilę obecną wymagania sprzętowe PCSX2 nadal nie są ustalone, a to z dwóch powodów. Po pierwsze, ze względu na wsteczną kompatybilność sprzętową emulatora, umożliwiającą uruchomienie programu na (delikatnie mówiąc) starszych komputerach. Drugim czynnikiem jest natomiast fakt, iż liczba tytułów, które pracują z pełną prędkością jest nadal mała – biorąc pod uwagę gry w trójwymiarowym środowisku, w zasadzie równa zero – przez co, wspomniane ustalenie wymagań w zasadzie nie jest na dzień dzisiejsze realne. W związku z tym, na potrzeby artykułu przyjmuje dwie kategorie wymagań sprzętowych: minimalne – czyli wymagane do uruchomienia programu i zapewniające możliwość testów tytułów 2D w względnie niskiej prędkości oraz wymagane – w tym przypadku umożliwiające zarówno testy w 2D/3D, jaki i uruchomienie kilku gier z względnie przyzwoita prędkością.

Instalacja jest niesamowicie prosta. Na oficjalnej stronie projektu czyli http://pcsx2.net/downloads.php możemy znaleźć paczkę binarną. Jeśli nie odpowiada Wam instalacji z bin’u w Centrum Oprogramowania Ubuntu jest paczka deb z owym programem. Posiadacze Fedory i pochodnych dystrybucji też powinni być zadowoleni, w sieci krąży instalator rpm http://rpm.pbone.net/index.php3/stat/4/idpl/3881194/com/pcsx2-0.8.1-2.pclo2005mde.i586.rpm.html . Jeśli macie Debiana i pochodne a paczka z COU posiada zależności, zapraszam tutaj http://www.filecrop.com/PCSX2.deb.html .

Uruchomienie emulatora jest równie proste jak instalacja podczas której automatycznie tworzy się skrót w menu Programy > Gry > PCSX2.

PS2emu jest emulatorem o prostej aczkolwiek treściwej nazwie. Posiada klienta dostępnego na linux, z grami radzi sobie przeciętnie. Twórcy starają się aby był jak najlepszy, więc moje słowa uznania. Pozycja bardzo ciekawa aczkolwiek trudna w obsłudze, INSTALACJA jest nie łatwiejsza niż konfiguracja a znalezienie paczki z nim na linux graniczy z cudem. Niestety nie potrafiłem znaleźć z nim paczki, być może Wam się uda. Trzymię kciuki, emulator jest godny polecenia.

Jak widzicie na linux jest mało emulatorów PS2, a z emulacją PSP jest jeszcze gorzej. I na Linux i Windows powstał tylko jeden poważniejszy tytuł jakim jest JPCSP

JPCSP to pierwszy działajacy emulator przenośnej konsoli sony psp. Narazie wersja beta uruchamia nie wszystkie gry. Twórcy olali Mac’owców ale użytkownicy Linuxa i Windowsa mogą być zadowoleni, na te systemy powstały instalatory. JPCSP nie jest złym emulatorem, aczkolwiek z niektórymi grami (połową) nie daje sobie rady. Te gry które obsługuje idą na nim dobrze, bez zwieszeń itp. Aczkolwiek rozciągnięty obraz z psp nie wygląda dobrze na monitorze LCD co jednak nie jest winą emulatora.

Sama instalacja nie jest trudna tylko dla posiadaczy 64bitów. Niestety 32bitowcy mogą zadowolić się paczką źródłową którą można łatwo skompilować (za kilka opublikuję poradnik o kompilacji, to taka kryptoreklama J ). Wszystkie instalatory dostępne są na oficjalnej stronie aplikacji: http://www.jpcsp.org/index.php?p=Downloads .

Dziękuję za spędzony czas przy czytaniu artykułu, liczę że wyrazicie swą opinię komentarzem.

Commodore nigdy nie miałem, choć słyszałem o nim wiele legend. Gdyby ktoś nie wiedział/nie pamiętał jest to 8bitowy komputer osobisty z lat 80tych. Tak, już wtedy były komputery Ponoć na tym sprzęcie wychował się mój ojciec, próbowałem kiedyś znaleźć ową konsole na bazarach, niestety produkcję zakończono w 1994 a sprzedaż w Polsce 4 lata później.

Pomimo że podobnie jak Amiga był to PC, ludzie kojarzą go jako konsolę, może dzięki wielu ambitnym tytułom.

W latach świetności komputer był sprzedawany w cenie 595$ czyli tyle ile teraz nowy, dobry pecet. Pokolenie ludzi którzy mają teraz po 30-40 lat z pewnością pamięta te komputery, istnieje jeszcze wiele serwisów oferujących rzetelne źródło informacji o tym sprzęcie jak np. www.c64power.com .

Sprzęt jest już zapomniany, stąd emulatorów jest bardzo mało, szczególnie na linuks. Przeszukując internet znalazłem trzy prymitywne aczkolwiek działające emulatory. Niestety dwóch nie udało mi się odpalić, stąd opisy będą mniej bogata.

Na pierwszy ogień biorę YapeDSL czyli emulator najmniej „sławny” który doczekał się jedynie wersji 0.35 w dodatku instalowany ze źródeł. Emuluje on Commodore 264 Family czyli modele z serii C16, C116 oraz Plus 4. Prace nad wersją na linux zostały porzucone w 2001 roku, prace nad wersją dla windowsa w 2006 roku. W obu wersjach design i ilość opcji są bardzo ubogie, choć zapaleńcowi nie przeszkodzi to w powrocie do dzieciństwa. Pliki źródłowe można pobrać stąd http://www.zophar.net/download_file/16934. Instalacja odbywa się ze źródeł, mi nie udało się go zainstalować, choć głupio przyznać – nie znam się na instalacji ze źródeł aż tak dobrze.

Emulatorów starszej wersji Commodore (czyli 64) jest o wiele więcej, jednym z nich jest produkt o bardzo ciekawym tytule „Come back 64”. Jest to emulator dostępny na prawie wszystkie popularne systemy operacyjne i kilka platform mobilnych. Sam w sobie nie ma nic ciekawego ale sprawuje się ok, emuluje dużo gier na przyzwoitym fps, interwejs wyszedł autorom na plus. Autorzy udostęnili wiele wersji instalatorów, zarówno popularne Elfy, kod źródłowy jak i plik a.out. http://www.zophar.net/linux/c64/come-back-64.html – wszystkie instalatory Come Back 64 na system typu Unix są tutaj.

Drugą aplikacją którą opiszę jest ec64, emulator o dziwnym, tajemniczym tytule. Po instalacji jednak ujrzałem piękny interwejs, świetną liczbę FPS. Kolejny plus oprócz wcześniej wspomnianych to obsługa ogromnej maści gier na Commodore 64. Testowałem emulator odpalają ok. 80 różnych gier, nawet przy najbardziej zasobożernych tytułach sprawował się świetnie. Emulator jest rekomendowany przeze mnie i przez wiele osób, jest dużo notek na jego temat, jeden z najlepszych o ile nie lider wśród emulatorów Commodore. Pobrać go można stąd http://www.zophar.net/download_file/447 .

Rekomenduje obydwa powyższe tytuły, jednak gdyby z jakiś nieznanych przyczyn nie działałyby na Waszych PC zerknijcie na poniższe emulatory. Nie są to ciekawe tytuły, ale warte uwagi w przypadku braku kompatybilności z Waszym pingwinem powyższych.

Frodo można pobrać stąd http://www.zophar.net/linux/c64/frodo.html . Jest to dobry emulator aczkolwiek przy niektórych grach przycina się, emuluje dobrze model VIC-20 niestety z popularnym 6020 ma problemy.

Pfau Zeh to słaby emulator Commodore VIC-20 który na Linuksie obsługuje prawie wszystkie gry na VIC-20. Nie został jednak ostatnio aktualizowany, autorzy prawdopodobnie przerwali nad nim prace. Instalacja odbywa się paczki binarnej którą można pobrać stąd http://www.zophar.net/download_file/450.

VICE to bardzo dobry emulator Commodore C64. Emuluje gry ze świetną prędkością, dobrą grafiką I dźwiękiem. Posiada sporo opcji I odpala wiele programów na C64, nie tylko gry. Świetnie obsługuje pady, zachęcam do pobrania. Jedynym minusem jest kłopotliwa na niektórych dystrybucjach instalacja I dużo zależności. Archiwum tar.gz można pobrać z http://www.zophar.net/download_file/19948 .

Opisałem najważniejsze i najciekawsze emulatory. Nie opisane tutaj tytuły nie spełniają podstawowych kryteriów jak stabilność, dobra emulacja etc. Mam nadzieję że Wam pomogłem, w części czwartej będzie o PlayStation

Część trzecia jest poświęcona komputerom Amiga które pomimo tego iż mają etykietkę „pc” zapisały się w kartach historii jako konsola do gier. Sama firma miała nieciekawą, zawiłą historię pełną bankructw co nie odbiło się tak mocno na sprzęcie jaki produkowali. Emulatorów tego 7Mhz-owego sprzętu jest na linuks jest niewiele (na innych OS jest podobnie), być może jest to spowodowane okresem produkcji tego modelu, zanim mogłyby powstać sensowne emulatory sprzęt był już prawie zapomniany.

UAE czyli emulator komputera Amiga, przeznaczony dla systemów Unix, Linux, PalmOS, Mac OS, Windows, BeOS, AROS, rodziny systemów BSD, Windows Mobile oraz dla samego AmigaOS. UAE uruchomiony pod AmigaOS umożliwia uruchamiania starszego oprogramowanie odwołującego się bezpośrednio do układów specjalizowanych montowanych w Amigach z czasów firmy Commodore. Programy takie nie działają na najnowszych Amigach z systemem AmigaOS 4.0, ale dzięki UAE została zapewniona kompatybilność.

Testując go I porównując z drugim emulatorem (xFellow) mogę zapewnić że jest to najlepszy emulator Amigi jaki powstał, rewelacyjny fps, intuicyjne menu, mnogość opcji I świetnie obsługiwane różne kontrolery. Kolejnym plusem (największym) jest dostępność na wszystkie systemy operacyjne na świecie (mam na myśli te które się liczą np. Linuks, Windows I te drugiej kategorii jak np. BeOS J). Wersję na linuks możemy “dostać” tutaj – http://www.zophar.net/linux/amiga/uae.html .

xFellow to port emulatora WinFellow na systemy operacyjne typu Linux. Niestety jak dotąd xFellow posiada sporo bugów I niedociągnięć, nie jest gotowy do użytku ogólnego. Jeśli ktos jest ciekawy jak wygląda zapraszam do pobrania stąd: http://www.zophar.net/download_file/417 .

Niestety sprzęt Commodore Amiga jest już zapomniany dlatego więcej emulatorów zarówno na windows’woym rynku jak i linuksowym po prostu nie ma.

Dziękuję za przeczytanie artykułu, zapraszam na mój blog: www.d3d3.freeiz.com

Artykuł został umieszczony na stronie ubuntu-pomoc.org w ramach współpracy z blogiem d3d3.freeiz.com

ZNES
Najpopularniejszy emulator, dostępny w wielu repozytoriach, a nawet w Centrum Oprogramowania Ubuntu (jako jedyny emulator SNESa). Interfejs przypomina bardziej ten z lat ’90, moim skromnym okiem jest wzorowany właśnie na SNESie, grafika interfejsu ma 16 bitów i sprośny układ kolorów. Można go pobrać stąd, paczka waży 1,05MB

Po odpaleniu i udanej konfiguracji (co było nie lada wyzwaniem, menu jest nie przejrzyste i można się w nim zgubić) ruszamy na wyzwanie z grami sprzed 30 lat. Tutaj pojawia się pozytyw – emulator obsługuje wszystkie gry, nawet te, na których inne emu padają. Doskonałe wsparcie dla padów, nawet na tablecie mogłem zagrać w Mario Chronicles co wywołało u mnie spore emocje i niesamowicie pozytywną opinie o ZNESie. ZNES czyta także archiwa zawierające gry, więc nie musicie ich wypakowywać, oprócz tego obsługiwane są cztery typy chipów.

Czytając w sieci o ZNES natknąłem się na angielskie opinie graczy. Twierdzono, że do ZNES istnieją pluginy, jednak przeszukując sieć i emulator nic nie znalazłem, jeśli jesteście ciekawi – szukajcie. Szkoda, że prace nad nim zakończyły się (tak, zakończyły się, nie zostały porzucone) w 2005 roku. Gorąco polecam ten emulator, jest to najlepsza aplikacja emulująca SNES na Linuksie.

bSNES
Mniej popularny aczkolwiek warty uwagi emulator SNESa na Linux. Jeśli nie działa Wam ZNES możecie spróbować z nim zabawę. Testując go natknąłem się na wiele wad – bSNES nie obsługuje wszystkich gier, przy wymagających grach zacina się. Są także problemy przy konfiguracji pada typu dual shock (nie ma się co dziwić, prace nad nim zakończono na początku 2004 roku). Poza tym bSNES ma spore wymagania, co jest moim zdaniem nieuzasadnione wobec oferty tej aplikacji. Emulator można pobrać stąd

SNESmul
SNEmul to ciekawy emulator, który w moim prywatnym rankingu zająłby trzecie miejsce. Działa w przyzwoitej prędkości, świetne emuluje gry, znakomity dźwięk, wspiera opcje transparancy effects. Ma ładny i łatwy do konfiguracji GUI, od pierwszej wersji zmieniło się wiele na dobre, mówiono iż niedługo powstanie wbudowany port kaillery jednak tak się nie stało. Z dodatkowych funkcji emulatora mogę polecić mod ripper, który ma bardzo schludny wygląd i nie tylko.
Podsumowując emulator jest świetny, z pewnością warty uwagi i będący konkurencją dla Snes9x i ZNES. Ostatnią wersję można pobrać stąd .

Snes9x
Potęga wśród emulatorów NESa, zajmuje według mnie pierwsze miejsce. Wieloplatformowy emulator konsoli SNES Matthew Kendora i Brada Jorscha. W Snes9x zawarte zostały różne funkcje, których nie posiadały Super Famicom oraz Super Nintendo. Poprawiono jakość wysyłanego dźwięku oraz wygląd gier za pomocą różnych technik antyaliasingu. Umożliwiono tworzenie zrzutów ekranu gier, zapis stanu gry w dowolnym momencie, przechwytywanie dźwięku i zapisywanie go w formacie plików SPC 700. Udostępniono funkcję wprowadzania kodów do gier oraz możliwość zapisywania filmów z gier. W sieci krążyły plotki na temat opcji multiplayer, twórcy zapewniali iż wkrótce gracze znajdą te funkcje w emulatorze, jednak zanim to się stało prace nad projektem zostały zakończone. Emulator można pobrać stąd. Program wraz z nakładką graficzną są dostępne w repozytoriach i centrum oprogramowania Ubuntu.

Korekta: Szmitas

Artykuł został umieszczony na stronie ubuntu-pomoc.org w ramach współpracy z blogiem d3d3.freeiz.com

Przez cały weekend borykałem się z szukaniem tematu na wpis, jak zwykle olśniło mnie w niedzielny wieczór. W głowie zrodził mi się pomysł odświeżenia mojego starego tematu z mypegasus.pl (ze stycznia) gdzie jako moderator opisałem rzetelnie i nadgorliwie emulatory na Linuksa. Każdy „produkt” testowałem w ekstremalnych warunkach, pobrałem w sumie z jakieś 200MB aplikacji, otwierałem kilkanaście gier. Chciałbym przybliżyć Wam kwestię emulacji konsol na Linuksie, która wcale nie jest taka uboga jak stwierdziłaby większość użytkowników.

W pierwszej części tak jak wspomniałem zajmę się opisaniem dostępnych (freeware) emulatorów linuksowych konsoli NES (znanej jako Pegasus, były także jej klony m.in. Terminator, gry TV, Famicom). Nie będzie tu żadnego odpalania pod Wine, wszystkie opisane emulatory są natywne, a 80% z nich ma także wersję na okienka.

Na Linux są 4 popularne emulatory: Nestra, Nestopia, FCE Ultra, TuxNes. Wszystkie mają swoje wady i zalety.

FCE Ultra może obok siebie postawić duży plus – dla tego emulatora stworzono nakładkę graficzną (tzw: front-end) dzięki której nie musimy grzebać w konsoli, aby grać. Cały emulator odpala się z menu tak, jak na Windowsie, konfiguracja jest prosta i lekka. Ale niestety FCE Ultra ma również minus – jeden, ale duży. Twórcy podczas tworzenia tej aplikacji dopuścili się błędu, który obniża FPS po włączeniu dźwięku.

Nestopia zaś szybko emuluje gry i działa normalnie z dźwiękiem. Co jest wadą? Po uruchomieniu gry włącza się małe okno 200×200px i nie da się go powiększyć – gra traci sens. Konfiguracja odbywa się w konsoli (terminalu), podobnie jak w przypadku Nestry. Nestopia przeznaczona jest głównie dla systemów Fedora/Mandriva i innych instalujących paczki rpm.

Jest jeszcze Nestra – tu jest podobnie jak w Nestopii. No i na koniec TuxNes – trudny w instalacji i obsłudze, ale gry emuluje dobrze.

A poniżej opisy jak uruchomić i zainstalować emulatory:
Nestra
Tak jak wcześniej napomniałem – bez poradnika Nestra jest trudna w odpaleniu dla nowego użytkownika systemów Unix.

Proces instalacji jest dla niektórych trudny, ale wszystko wytłumaczę tak jasno, że nie będziecie mieli z nią problemów.

Na samym początku musisz pobrać paczkę z Nestrą, najnowsza wersja znajduje się tu: http://www.mypegasus.civ.pl/?mod=listaemulatorow&id=3. Po ściągnięciu przenieś pobrany plik na pulpit, następnie PPM i z menu wybierz „Rozpakuj tutaj”. Przejdź teraz do nowo powstałego folderu i włącz terminal. Zaloguj się w konsoli jako root wpisując

su

i wpisując swoje hasło. Wracamy do folderu, który wcześniej stworzyliśmy rozpakowując paczkę. Kliknij PPM na plik Makefile, wybierz z menu „Właściwości”, przejdź do zakładki „Uprawnienia” i z rozwijanych list wybierz po kolei:

Właściciel- odczyt i zapis, Grupa- odczyt i zapis, Inni- odczyt i zapis

Zaznacz jeszcze ptaszka obok tekstu „Zezwolenie pliku jako programu”. Przeciągnij plik Makefile (klikając LPM i nie odrywając palca od myszy) na okno konsoli, po czym wciśnij enter. Po zakończonej instalacji wpisz w konsoli

exit

i zamknij okno terminalu. Aby uruchomić Nestrę, pobierz dowolny plik ROMu z MyPegasus, rozpakuj archiwum (możesz je już usunąć) i skróć nazwe\ę pliku nes do minimum np. goal3.nes, bądź tank.nes. Na pulpicie utwórz katalog Nestra i przenieś tam ROMy ze skróconymi nazwami. Aby uruchomić dowolny plik nes, wpisz w konsoli nestra /home/nazwa-usera/Pulpit/nestra/nazwa-roma.nes

Teraz automatycznie włączy się okno i możesz grać. Domyślne sterowanie:

Arrow keys – move
Space Bar – Button A
Z,X,D – Button B
Tab – Select
Return - Start
Pause/Break- Reset
Escape - Exit

Jeśli chcesz zmienić sterowanie sterowanie wpisz w konsoli

nestra

Aby zobaczyć pełną listę opcji uruchamiania i konfiguracji emulatora wpisz:

nestra –help

Nestopia

Nestopia jest raczej stworzona dla użytkowników Fedory i Mandrivy. Można ją pobrać z repozytoriów, powinna być w Centrum oprogramowania Ubuntu lub na http://www.rpm.pbone.net

Dla innych dystrybucji Nestopia wg mnie nie jest przyjazna, może dla Gentoo, ale na Ubuntu i Arch miałem spore problemy z instalacją, niestety nie zdołałem jej zainstalować.

Jeśli zainstalujesz ją z paczki rpm w Fedorze/Mandrivie wystarczy później uruchomić konsole i wpisać polecenie

nestopia /sciezka/do/romu.nes

Wszystkie opcje, a także konfiguracje znajdziecie na forum swojej dystrybucji (Mandrivy / Fedory).

TuxNes
Kolejny emulator działający w miarę dobrze. Można go zainstalować z repozytoriów (wizualnie z Centrum oprogramowania bądź w konsoli). Istnieje nakładka graficzna na Tux’a o nazwie GtuxNes. Informacje o instalacji i modyfikacji TuxNes znajdziesz na oficjalnej stronie projektu: www.tuxnes.sourceforge.com. Plik instalacyjny .tar.gz możesz pobrać z Mypegasus, z listy emulatorów w dziale download.

FCE Ultra
Jeden z najlepszych emulatorów na pingwina, jednak bardzo opornie emuluje gry. Przy włączeniu dźwięku fps spada do 0. Z wyłączonym dźwiękiem można grać, konfiguracja jest prosta, wystarczy pobrać nakładkę graficzną GFCEU.

Aby zainstalować fce ultra i nakładkę graficzną wpisz do konsoli polecenie:

sudo apt-get install fceu gfceu

Zostaniesz poproszony o podanie hasła roota, wpisz je i naciśnij enter. Następnym krokiem będzie pobranie swoich ulubionych gier z portalu MyPegasus.pl . Kiedy pobierzesz wszystkie romy, rozpakuj archiwa zip. Po rozpakowaniu możesz usunąć pliki zip, a romom (czyli plikom *.nes) zmień nazwy na krótsze, np. z Contra bleblebleble [dfgd].nes na contra.nes. Kiedy zmienisz nazwy, wejdź w swój katalog domowy i utwórz tam folder o nazwie „romy”. Wrzuć tam pliki nes. Teraz poczekaj na zakończenie instalacji emulatora w konsoli (teoretycznie powinna już się zakończyć).

Wyłącz konsole „czerwonym krzyżykiem” bądź poleceniem exit. Włącz emulator (w przypadku środowiska Gnome wybierz z menu Programy > Gry > GFCE Ultra NES Emulator, w innych środowiskach podobnie).

Znajdziesz w nim różne karty. Na początek skonfigurujmy klawisze. W karcie Input są przyciski Gamepad 1 itd. Kliknij na przycisk Gamepad 1, aby skonfigurować ten gamepad. W malutkim okienku (jest to raczej sama belka tytułowa) jest napisane, który wirtualny przycisk masz przycisnąć.

Teraz w karcie Main kliknij na przycisk „Przeglądaj” a następnie przejdź do katalogu z romami (/home/twojanazwa/romy). Gra startuje, jeśli chcesz zagrać na pełnym ekranie naciśnij równoczesnie ALT+Enter. Z pełnego ekranu do okna przechodzisz tą samą kombinacją.

Jeżeli chcesz grać w gry typu Duck Hunt gdzie potrzeba do gry pistoletu wejdź w zakładkę Advanced, i wpisz w pole tekstowe polecenie:

-input1 gamepad -input2 zapper

Kiedy uruchomisz grę kursor myszki zamieni się w czerwony krzyżyki (celownik pistoletu). Celujesz ruszając myszką, kliknięcie w lewy przycisk myszki oznacza strzał). To tyle, jeśli nie będziesz włączać dźwięku (domyślnie jest wyłączony) gry będą chodzić płynnie.

Myślę że tyle emulatorów powinno Wam wystarczyć, to najciekawsze emulatory na Linuksa, każdy współpracuje najlepiej z innymi dystrybucjami także nie zraźcie się jeśli np. Nestra lub Nestopia będą źle działały na Ubuntu, a TuxNes źle na np. Fedorze.

Najlepszą dystrybucją obsługującą każdy emulator świetnie jest Fedora, Mandriva. Do tego duetu można także dodać Linux Mint, choć ostatnia wersja troszkę gorzej “znosi” te aplikacje.

Przejdź do katalogu, w którym pobrany jest klient i rozpakuj go.

Następnie przejdź do katalogu Tibia, który powstał z wypakowania paczki i dwukrotnie kliknij w plik Tibia. Gra powinna się uruchomić.

Mogą one dopiero wystąpić przy uruchomieniu gry – stąd ten artykuł i możliwość dodawania komentarzy.

Skrypty można znaleźć na stronie projektu klik, na forum projektu klik oraz w innych zakamarkach sieci.

Odszukaj interesujący Cię skrypt, otwórz terminal i wydaj polecenie (użyj odpowiedniego edytora):

gedit skrypt

I wklej do niego kod skryptu zaczynający się zazwyczaj od #!/bin/bash, a kończący exit. Zapisz plik (CTRL+S) i zamknij okno edytora. Teraz nadaj prawa do uruchamiania:

chmod a+x skrypt

Teraz otwórz aplikację PlayOnLinux i z menu Narzędzia wybierz Uruchom nieoficjalny skrypt.
W następnym kroku kliknij Dalej i podaj ścieżkę do skryptu (jeśli postępowałeś zgodnie z opisem to będzie znajdował się on w Twoim katalogu domowym).
Powinien uruchomić się instalator aplikacji – komentarz dalszych czynności niemożliwy, gdyż wszystko zależy do tego, jak autor napisał skrypt

Trochę informacji od twórców:

Logo PlayOnLinux

Aby zainstalować PlayOnLinux w najnowszej wersji, dodaj odpowiednie repozytorium (Lucid Lynx):

sudo wget http://deb.playonlinux.com/playonlinux_lucid.list -O /etc/apt/sources.list.d/playonlinux.list

Repozytoria dla starszych wersji Ubuntu:

Karmic Koala

sudo wget http://deb.playonlinux.com/playonlinux_karmic.list -O /etc/apt/sources.list.d/playonlinux.list

Jaunty Jackalope

sudo wget http://deb.playonlinux.com/playonlinux_jaunty.list -O /etc/apt/sources.list.d/playonlinux.list

Intrepid Ibex

sudo wget http://deb.playonlinux.com/playonlinux_intrepid.list -O /etc/apt/sources.list.d/playonlinux.list

Hardy Heron

sudo wget http://deb.playonlinux.com/playonlinux_hardy.list -O /etc/apt/sources.list.d/playonlinux.list

Zaktualizuj system

sudo apt-get update

I zainstaluj PlayOnLinux:

sudo apt-get install playonlinux

Po zakończonej instalacji uruchom program klikając kolejno Programy > PlayOnLinux > PlayOnLinux.

Główne okno PlayOnLinux

W głównym oknie programu kliknij Zainstaluj i w polu Szukaj wpisz nazwę aplikacji, która Cię interesuje np. Steam.

Lista wyszukanych aplikacji

Instalator Steam

Działa

Ekran z gry

Po wyszukaniu gry, kliknij na Install this now. Rozpocznie się pobieranie.

Gra nie powala graficznie ani dźwiękowo. Grywalność też nie jest rewelacyjna, ale zawsze miło gra się ze znajomymi “po lanie” – zwłaszcza, że nie ma żadnych problemów w grze na Ubuntu i Windows.

Instalacja:
Otwórz terminal i wydaj polecenie:

sudo apt-get install freesweep

Gra zajmuje naprawdę niewiele miejsca na dysku – 39kB. Po zainstalowaniu uruchamiamy ją poleceniem:

freesweep

Przy każdym uruchomieniu gry zostaniem zapytani o kilka rzeczy, takich jak długość planszy w pionie, długość planszy w poziomie, procentowy udział min. Po ustawieniu dogodnych opcji, przechodzimy do rozgrywki.

Konfiguracja gry

Jeeedzieeeemyyy

Aby uruchomić grę, wciśnij kombinację klawiszy ALT + F2 i w linii poleceń wpisz:

gegls from outer space

Sterowanie:
Strzałka w lewo - ruch w lewo
Strzałka w prawo – ruch w prawo
Spacja – strzał
p – wstrzymanie gry
q – zakończenie gry

Niestety mi nie udało się jej przejść tylko pierwszy poziom…

A tak to wszystko wygląda:

Zabójcze GEGle z kosmosu

Instalacja prosta:

sudo apt-get install vbaexpress visualboyadvance

Instalacja zakończona. Teraz z menu Programy > Gry wybierz VBA Express lub wpisz w terminalu:

vbaexpress

Twoim oczom powinno ukazać się główne okno programu

Wszystko jest tutaj bardzo czytelne. Jedyną rzeczą, którą należy ustawić, jest sterowanie, zrobisz to w zakładce Keys.

Pora przejść do gry. Kliknij kolejno File > Open a Game i wskaż ścieżkę do romu z grą. Plik powinien mieć rozszerzenie *.gba.

Po poprawnym wczytaniu gry otworzy się małe okienko (chyba, że wybrałeś tryb Fullscreen)

Warto wspomnieć jeszcze o zapisywaniu i wczytywaniu gry.
Do zapisania stanu gry użyj kombinacji klawiszy SHIFT + klawisz funkcyjny (F1-F10).
Do wczytania stanu gry użyj klawiszy funkcyjnych (F1-F10)

Aby pomóc początkującym użytkownikom (i nie tylko ) w instalacji najciekawszych gier, powstał serwis WikiGames – klik

Opis instalacji gry opatrzony jest w informacje o niej, screeny, wersję emulatora na którym działa oraz sam sposób instalacji i uruchomienia.
Opisy napisane są w łatwy do zrozumienia sposób i żaden z użytkowników nie powinien mieć problemów z wykonaniem zawartych poleceń.

Oczywiście jak na każdą “Wiki” przystało, i Ty możesz tworzyć ten serwis.

W grze sterujemy małym stworkiem, który może posługiwać się różnego rodzaju broniami – zaczynając od zabawnego, lecz bardzo skutecznego, młotka, na wyrzutniach rakiet a nawet mieczu samurajskim kończąc.

Gra posiada dwa tryby rozgrywki – deathmatch, czyli klasyczne mordobicie oraz capture the flag, czyli drużynowa gra na flagi.

Do dyspozycji mamy mnóstwo plansz, więc gra szybko się nie znudzi.

Instalacja:
Jeśli dodałeś do swojego repozytorium wpis PlayDeb (opis tutaj – klik) wystarczy wpisać w terminalu:

sudo apt-get install teeworlds

W przeciwnym razie odwiedź główną stronę gry – www.teeworlds.com i w dziale Download znajdź odpowiednią dla Ciebie wersję gry. Poniżej znajdują się bezpośrednie linki do wersji 32 i 64-bitowej:
Wersja na komputery 32-bitowe – klik
Wersja na komputery 64-bitowe – klik
Osobiście polecam pierwszy sposób instalacji, czyli poprzez magazyn gier PlayDeb.

Po instalacji gry znajdziesz ją w Programy > Gry > Teeworlds.
Podczas pierwszego uruchomienia zostaniesz poproszony o podanie nicku. Następnie wybierz z listy serwerów ten, który najbardziej Ci odpowiada i zacznij grać

Sterowanie:
A, D lub strzałki – poruszanie się
Spacja – skok
1-5 lub rolka – wybór broni
Lewy przycisk myszy – strzał
Prawy przycisk myszy - harpun służący do wspinaczki

Wymagania:
Procesor 500MHz lub szybszy
64 MB RAM
ok. 10 MB na dysku twardym
Internet 64Kb lub szybszy

Ekran z gry

Poniżej zamieszczam film, który przedstawia możliwości tej gry:

Wormux

Instalacja:
Upewnij się, że dodałeś repozytorium Playdeb (opis dodany w jednym ze wcześniejszych artykułów) – klik.

Otwórz terminal i wydaj polecenie:

sudo apt-get install wormux

Po zakończonej instalacji wybierz z menu Aplikacje > Gry – Wormux.

Miłej zabawy!

sudo gedit /etc/apt/sources.list

I dodaj wpis (dla wersji Hardy Heron):

deb mirror://www.getdeb.net/playdeb-mirror/hardy/// hardy/

Dla wersji 9.10 Karmic Koala:

deb http://archive.getdeb.net/ubuntu karmic-getdeb games

Następnie wydaj polecenie:

sudo apt-get update

Teraz możesz wszystkie gry zainstalować z poziomu terminala. Udaj się na stronę – klik – wyszukaj grę, która Cię interesuje i zainstaluj! Dl a

Ekran z gry

Aby zainstalować grę Frozen Bubble, upewnij się, że dodałeś odpowiednie repozytorium – klik – a następnie otwórz terminal i wydaj polecenie:

sudo apt-get install frozen-bubble

Miłej gry!