Pewnie nie raz drażnił Was (głównie użytkowników z Windows’em i Linuksem na jednej maszynie) fakt kiedy i czy w ogóle powstaną sterowniki do systemu plików ext4.
Niestety ja nie znam odpowiedzi na to pytanie

Jednak z pomocą przychodzi nam świetna aplikacja pod nazwą FSproxy.
Jest to tak na prawdę emulator (dokładnie quemu) miniaturowego linuksa (parę MB), który ma tylko i wyłącznie jedno zadanie, udostępnić przez SAMBĘ (linuksowy odpowiednik windowsowego SMB) wszystkie partycje danego dysku.

Fajnie się słyszy, a jeszcze szybciej instaluje

Pierwsze co należy zrobić, to pobrać FSproxy z tego adresu (najnowszą wersję oczywiście): fsproxy-1.0rc2.

Uruchamiamy instalator (oczywiście na windowsie) i zwracamy uwagę tylko na dwa momenty:
- wybór komponentów do instalowania, koniecznie zaznaczyć FSproxy oraz Network TAP Driver!
- na koniec instalacji należy zaznaczyć Configure FSproxy i kliknąć Finish.

W oknie konfiguracji ustawiamy następujące rzeczy:
- Drives – wybieramy dyski na których mamy linuksowe partycje (i które chcemy sobie udostępnić).
- Network – prawdopodobnie w rozwijanej liście będzie tylko jedno połączenie (te, które zostało stworzone podczas instalacji), klikamy w przycisk Connect to selected.
- Misc options – na razie można zostawić wszystko odznaczone.
Klikamy Save, następnie w tray’u klikamy PPM na FSproxy i wybieramy Start server.

Serwer startuje kilka sekund i powiadamia nas o powodzeniu (lub niepowodzeniu ) ładną chmurką

Od tego momentu wpisując w Moim komputerze \\fsproxy (lub \\192.168.255.1) zobaczymy wszystkie udostępnione partycje nie ważne czy to ext2/3/4, reiserfs itp.

Uwaga!
Aby móc dokonywać zmian na tych partycjach musimy po kliknięciu PPM na FSproxy wybrać opcję Switch to read-write mode lub żeby zapis był możliwy domyślnie – zaznaczyć w konfiguracji programu Read-write mode is default (z którą nie miałem osobiście żadnych problemów).

I w taki oto sposób magicznie możemy przeglądać różne systemy plików bez żadnych dziwnych przeglądarek czy szukania sterowników i modlenia się by działały

Przyjemnego korzystania ;]

Na początek utwórz katalog, w którym montowana będzie partycja. W tym celu użyj komendy mkdir, np.:

sudo mkdir /media/partycja

Teraz odszukać UUID partycji, którą chcesz zamontować. W tym celu wpisz w terminalu:

sudo fdisk -l

oraz

sudo ls -l /dev/disk/by-uuid/

Za pomocą pierwszego polecenia odszukasz oznaczenie partycji np. /dev/sda7, a za pomocą drugiego, jej UUID np. 07b20a04-b8fe-463a-84ac-fa4f3937e9f2. UWAGA!!! W przypadku partycji NTFS ich UUID jest krótszy.

Teraz pora na edycję głównego pliku /etc/fstab:

sudo gedit /etc/fstab

Znajduje się w niej lista montowanych partycji. Jeśli chcesz dodać nową, na końcu pliku dodaj wpis:
Dla partycji EXT3:

UUID=uuid_partycji katalog/do/którego/chcesz/zamontować/partycję ext3 defaults 0 1

Dla partycji EXT 4:

UUID=uuid_partycji katalog/do/którego/chcesz/zamontować/partycję ext4 defaults 0 1

Dla partycji NTFS:

UUID=uuid_partycji katalog/do/którego/chcesz/zamontować/partycję ntfs defaults,utf8,umask=007,gid=46 0 0

Zapisz plik (CTRL+S) i uruchom ponownie komputer.

Instalacja:
Proces instalacji nie zmienił się, bo po co zmieniać coś, co jest proste i intuicyjne. Miałem jednak wrażenie, że system instalował się nieco dłużej niż poprzednie wersje.

Pierwsze uruchomienie:
Prędkość – po prostu miażdżąca różnica pomiędzy 8.10 a 9.04. Tuż po instalacji system uruchamiał mi się w 14 sekund. Po wyrzuceniu niepotrzebnych rzeczy udało się przyspieszyć do 13 sekund. Obecnie system startuje w 18 sekund (Compiz, Emerald, Conky, UbuDSL i inne bzdury) – wersja 8.10 startowała w około 28 sekund.
Zmienił się Splash Screen – moim zdaniem na minus. Ten pasek postępu nie przekonywuje mnie, starszy był ładniejszy. W sumie czy by się zmienił czy nie – i tak zawsze go wyłączam
Ekran logowania – moim zdaniem miodny, żaden z wcześniejszych nie wywarł na mnie tak wielkiego wrażenia jak ten – mimo to i tak go zmienię
Pulpit - tradycyjnie Human, czy tam inna tandetka. Dołączona tapeta jest również beznadziejna. Jednak po kilkudziesięciu minutach konfiguracji “wrócił do normalności”.

Zrzut pulpitu tuż po instalacji

A co Wy sądzicie o nowej wersji?

Aktualizować system czy instalować od nowa?

Na szczęście (a może raczej nie…) teraz nie będę miał tego dylematu. Niestety upgrade do wersji 9.04 Beta nie okazał się najlepszym posunięciem i system mi się szybko posypał, a każda próba naprawy pogarszała tylko sprawę. Doszło nawet do tego, że przerzuciłem się na Windows, gdyż Ubunciak strasznie mnie drażnił… Praktycznie leży teraz gdzieś zapomniany w otchłani dysku twardego i czeka na lepsze czasy – gdy do domu zapuka listonosz i dostarczy paczkę z nową wersją systemu.
Apropos płytek… można zamówić je oczywiście ze strony shipit.ubuntu.com. Artykuł na ten temat pojawił się wcześniej – Zamów bezpłatnie Ubuntu przez Internet!

Plusy czystej instalacji?
Na pewno (mimo wszystko) większy komfort pracy. Niby system zapewnia, że wszystkie niepotrzebne pliki zostały usunięte, ale jak to jest naprawdę? Po upgradzie miałem takie odczucie, iż system nie pracuje już tak lekko jak wcześniej.
Brak problemów z niespełnionymi zależnościami między programami.
Możliwość konfiguracji od nowa systemu – w przypadku, gdy nie zostawiliśmy partycji z plikami konfiguracyjnymi – oczywiście jest to opcja “na plus” dla osób, które lubią to robić
Dodatkowo istnieje możliwość sformatowania partycji na ext4, co poprawi osiągi systemu. Oczywiście można zrobić to i bez formatowania (mając zainstalowany system), ale w pełni będą korzystać z tego formatu jedynie pliki, które znalazły się na dysku twardym po procesie formatowania.

Plusy aktualizacji?
Hmm… jedyna rzecz, która przychodzi mi na myśl to zachowanie wcześniejszej konfiguracji systemu. A poza tym?

Czekam na wasze opinie.

Do podziału partycji możesz użyć dowolnego (oczywiście przeznaczonego w tym celu) programu. Możesz to zrobić nawet w trakcie instalacji systemu Ubuntu, dzięki wbudowanemu programowi partycjonującemu.

Podstawą jest partycja w formacie ext3. Na niej będzie bazował cały system. Już na samym początku pojawiają się dwie drogi:
1. Utworzenie jednej partycji dla katalogu home i pozostałych plików.
2. Utworzenie osobnych partycji dla katalogu home i pozostałych plików.

Drugi sposób wydaje się korzystniejszy, ponieważ w razie formatowania partycji, na której umieszczone są pozostałe pliki, zostanie zachowany folder home, w którym zawarta jest m.in. konfiguracja Twojego konta.

Potrzebna Ci będzie również partycja SWAP. Przyjęło się, że rozmiar pamięci SWAP to 2xRAM. Moim zdaniem jest to gruba przesada i niepotrzebne “zużywanie” dysku twardego. System Ubuntu będzie korzystał z partycji SWAP wtedy, gdy pamięć RAM będzie już przepełniona, a system będzie potrzebował jej na nowe procesy. Łatwo można wywnioskować, że im więcej pamięci RAM, tym partycja SWAP może być mniejsza. Dla pamięci RAM z przedziału od 1-2GB wystarczy w zupełności ok. 500MB. Dla większej ilości pamięci można tą liczbę stopniowo zmniejszać lub pozostawić bez zmian.

Kilka przykładowych podziałów dysku:

Dysk 100GB, 2GB RAM, dwa systemy operacyjne:
Windows ~ 50GB – NTFS
Ubuntu (później określana jako “/”) ~ 10GB – ext3
home ~ 39GB – etx3
SWAP ~ 500MB

Dysk 100GB, 2GB RAM, dwa systemy operacyjne – bez podziału na “/” i “home”:
Windows ~ 50GB – NTFS
Ubuntu ~ 49GB – etx3
SWAP ~ 500MB

Dysk 40GB, 1GB RAM, tylko system Ubuntu:
/ ~ 10GB – ext3
home ~ 29gb – ext3
SWAP ~ 500MB

Dysk 40GB, 1GB RAM, tylko system Ubuntu – bez podziału na “/” i “home”:
/~ 39GB – ext3
SWAP ~ 500MB

Dysk odpowiednio podzielony, czas na instalację systemu. Uruchom ponownie komputer, po zbootowaniu płytki uruchom instalację i postępuj zgodnie z instrukcjami aż do momentu podziału dysku. Wybierz opcję “Ustaw ręcznie partycje”. Teraz wystarczy odpowiednio przypisać etykiety:
- partycję, na której będzie system + katalog home (powyżej nazywałem je “Ubuntu”), oznacz jako “/“,
- partycję, na której chcesz umieścić pliki systemowe oznacz jako “/“, a katalog home jako “home/“,
- partycję SWAP, oznacz jako SWAP.

Jeśli nie sformatowałeś wcześniej partycji, możesz zrobić to teraz, wystarczy zaznaczyć opcję “Formatuj“.

Powodzenia.