Emulacja na Linuksie #4: Playstation, PS2, PSP.

Bieżąca część kończy mój cykl o emulacji, jednak pomimo tego zawiera ona informacje o emulacji niewątpliwie najbardziej znanej konsoli PlayStation od renomowanego producenta Sony.
Jeśli jednak spodobała Wam się ta seria i chcecie jej kontynuacji proszę o powiadomienie mnie lub redakcji Ubuntu-Pomoc.org drogą mailową.

Wpis dzieli się na 3 części, pierwsza jest poświęcona emulacji najstarszemu modelowi konsoli czyli PSX inaczej zwane PSOne i Playstation. Druga zaś chronologicznie zawiera dokładne opisy aplikacji emulujących Playstation 2, ostatnia zaś opisuje emulację PSP.

Playstation (PSX, PSOne) to 32 bitowa konsola do gier, jej premiera odbyła się w 1994 roku, początkowo bardzo droga wyparła SNES, NES, Amigę i wiele innych konsol z lat 80. i początku 90-tych. PlayStation miała zostać stworzona we współpracy z Nintendo – Sony miało dostarczyć czytnik CD-ROM oraz ogólnie pomóc przy architekturze systemu. Jednak z powodu różnicy zdań, w 1993 roku Sony samo zaczęło prace nad swoją konsolą, dodając literę X do jej nazwy – przy premierze systemu litera została usunięta, jednak skrót pozostał – PSX. Na Linux istnieją 4 najbardziej popularne emulatory, wśród nich są produkcje wieloplatformowe (czyli dostępne też na inne OS) takie jak między innymi pSX, PCSX, ePSX.

PCSX jest jednym z emulatorów open-surce – jego kod źródłowy jest ogólnie dostępny i każda osoba, która ma ochotę napisać własny emu systemu PSX może wesprzeć na nim swe starania. Pomimo faktu, że emulator nie grzeszy kompatybilnością na najwyższym poziomie, ani też wyszukanym i pełnym bajerów wyglądem PCSX stał się jednym z najbardziej rozpowszechnionym emu PSX`a. Dlaczego? Cóż, oprócz tradycyjnej już wersji dla systemu Windows i dodawanego na ogół portu dla Linux`a emulator PCSX wydany został również dla platform tj. DreamCast i X-Box co jest na ogół niespotykane u innych emu systemu PSX. Jeśli zsumujemy wszystkich użytkowników tego emulatora, zarówno tych pracujących na PieCu jak i tych grających na wymienionych wcześniej konsolach bez problemów zaryzykować można stwierdzeniem, że jest to jeden z najbardziej znanych i rozpowszechnionych emulatorów konsoli Sony PlayStation.

Instalacja jest prosta, program instaluje się z paczki deb/rpm. PCSX jest dodany do repozytoriów Ubuntu i RPMBone.net stąd nie powinniście mieć problemów ze znaleziem go w internecie. Na stronie oficjalnej jest dostępna paczka .tar.gz z plikami źródłowymi dzięki której możemy sami skompilować sobie ten emulator.

Uruchamianie PCSX również nie stanowi problemu, instalator tworzy skrót w menu Programy > Gry > PCSX.

SOPE jest open-sourc’owym emulatorem Playstation dla systemów Unix (w tym Linux). Niestety notuje niską popularność, co jednak nie odbija się na jakości. Nie można oczywiście zaprzeczyć że jest w fazie tworzenia. Podczas testów sprawował się dobrze, odpalił znaczną ilość dem jakie miałem. Kolejnym plusem Sope jest dostępność dla Alfa i procesorów x86 oraz systemów 64bitowych.

Instalacja nie jest trudna. Programu nie trzeba instalować, można jedynie swoim sposobem zastosować kilka udogodnień. Na początek wypakujmy paczkę tar.gz na pulpit, pojawią się plik .txt z pierdołami i plik bez końcówki – sope. Weteran linuxa domyśli że to program, teraz możemy go uruchomić przez konsolę i grać ale ja proponuję zastosować udogodnienie które pozwoli nam przy kolejnym włączeniu nie wchodzić do katalogu z emulatorem. Zaczniemy od ustawienia praw do odczytu dla Sope, wpisując w konsoli:

cd ~/Pulpit/

Teraz ustawimy chmod 777 dla emulatora:

sudo chmod 777 ./sope

Po wpisaniu powyższej komendy, terminal poprosi nas o hasło dla polecenia sudo, wpiszcie je po czym potwierdźcie klawiszem ENTER.

Teraz przeniesiemy sope do katalogu z programami, aby w przyszłości łatwiej byłoby nam go uruchomić:

sudo cp sope /usr/bin/

Po tej komendzie znów wpisujemy hasło.

Uruchamianie: Dzięki powyższemu zabiegowi Sope możemy włączyć z poziomu użytkownika poleceniem:

sope scieżka_do_gry

ePSX Choć konkurencja nie próżnuje to na dzień dzisiejszy jest to jeden z najlepszych, jeśli nie najlepszy emulator systemu Sony Playstation. Charakteryzuje się on dobrą kompatybilnością – uruchamia większość z wydanych na PSX`a tytułów, a w każdej aktualizacji tegoż programu lista obsługiwanych gier rośnie. Niestety na linuksową wersję emulatora pluginów jest jak na lekarstwo, dlatego na rynku „pingwinka” liderem jest PCSX.

Instalacja nie jest trudna, ePSX jest dostępny w internecie, stąd możemy pobrać paczuszkę na linux http://www.epsxe.com/files/epsxe160lin.zip . Proces instalacyjny ogranicza się jedynie do wypakowania paczki i ustawienia chmodu 777 o czym było kilkanaście linijek wyżej w opisie instalacji Sope.

Uruchamianie Po ustawieniu chmod’ów aby uruchomić ePSX należy wejść do katalogu z nim i odpalić plik epsx. Wygodniejsi (w tym ja) mogą stworzyć sobie skrót do ePSX i przenieść go na pulpit lub do menu.

Imho trzy powyższe emulatory są najlepsze na linux, przejdę więc już do aplikacji emulujących Playstation 2 których jest na pigwinka mało ale można je uznać za atrakcyjne. Należy pamiętać że na pralkach i lodówkach (czyli mając ram poniżej 1GB i procek poniżej 1800Mhz łącznie) możecie zapomnieć o emulacji PS2.

PCSX2 to lider w emulacji PS2 na linuxie. Aktualnie znacznie popularniejszy od jego poprzednika emulującego PSX. Na chwilę obecną wymagania sprzętowe PCSX2 nadal nie są ustalone, a to z dwóch powodów. Po pierwsze, ze względu na wsteczną kompatybilność sprzętową emulatora, umożliwiającą uruchomienie programu na (delikatnie mówiąc) starszych komputerach. Drugim czynnikiem jest natomiast fakt, iż liczba tytułów, które pracują z pełną prędkością jest nadal mała – biorąc pod uwagę gry w trójwymiarowym środowisku, w zasadzie równa zero – przez co, wspomniane ustalenie wymagań w zasadzie nie jest na dzień dzisiejsze realne. W związku z tym, na potrzeby artykułu przyjmuje dwie kategorie wymagań sprzętowych: minimalne – czyli wymagane do uruchomienia programu i zapewniające możliwość testów tytułów 2D w względnie niskiej prędkości oraz wymagane – w tym przypadku umożliwiające zarówno testy w 2D/3D, jaki i uruchomienie kilku gier z względnie przyzwoita prędkością.

Instalacja jest niesamowicie prosta. Na oficjalnej stronie projektu czyli http://pcsx2.net/downloads.php możemy znaleźć paczkę binarną. Jeśli nie odpowiada Wam instalacji z bin’u w Centrum Oprogramowania Ubuntu jest paczka deb z owym programem. Posiadacze Fedory i pochodnych dystrybucji też powinni być zadowoleni, w sieci krąży instalator rpm http://rpm.pbone.net/index.php3/stat/4/idpl/3881194/com/pcsx2-0.8.1-2.pclo2005mde.i586.rpm.html . Jeśli macie Debiana i pochodne a paczka z COU posiada zależności, zapraszam tutaj http://www.filecrop.com/PCSX2.deb.html .

Uruchomienie emulatora jest równie proste jak instalacja podczas której automatycznie tworzy się skrót w menu Programy > Gry > PCSX2.

PS2emu jest emulatorem o prostej aczkolwiek treściwej nazwie. Posiada klienta dostępnego na linux, z grami radzi sobie przeciętnie. Twórcy starają się aby był jak najlepszy, więc moje słowa uznania. Pozycja bardzo ciekawa aczkolwiek trudna w obsłudze, INSTALACJA jest nie łatwiejsza niż konfiguracja a znalezienie paczki z nim na linux graniczy z cudem. Niestety nie potrafiłem znaleźć z nim paczki, być może Wam się uda. Trzymię kciuki, emulator jest godny polecenia.

Jak widzicie na linux jest mało emulatorów PS2, a z emulacją PSP jest jeszcze gorzej. I na Linux i Windows powstał tylko jeden poważniejszy tytuł jakim jest JPCSP

JPCSP to pierwszy działajacy emulator przenośnej konsoli sony psp. Narazie wersja beta uruchamia nie wszystkie gry. Twórcy olali Mac’owców ale użytkownicy Linuxa i Windowsa mogą być zadowoleni, na te systemy powstały instalatory. JPCSP nie jest złym emulatorem, aczkolwiek z niektórymi grami (połową) nie daje sobie rady. Te gry które obsługuje idą na nim dobrze, bez zwieszeń itp. Aczkolwiek rozciągnięty obraz z psp nie wygląda dobrze na monitorze LCD co jednak nie jest winą emulatora.

Sama instalacja nie jest trudna tylko dla posiadaczy 64bitów. Niestety 32bitowcy mogą zadowolić się paczką źródłową którą można łatwo skompilować (za kilka opublikuję poradnik o kompilacji, to taka kryptoreklama J ). Wszystkie instalatory dostępne są na oficjalnej stronie aplikacji: http://www.jpcsp.org/index.php?p=Downloads .

Dziękuję za spędzony czas przy czytaniu artykułu, liczę że wyrazicie swą opinię komentarzem.

Jeżeli powyższy artykuł nie rozwiązał lub rozwiązał częściowo Twój problem, dodaj swój komentarz opisujący, w którym miejscu napotkałeś trudności.
Mile widziane komentarze z uwagami lub informacjami o rozwiązaniu problemu.