Dopiero co umawialiśmy na wywiad z władzami UNiProtect Polska na jutro, a 10 minut później otrzymaliśmy informację o możliwości przeprowadzenia go teraz.

UNiProtect Polska to część składowa UNiGroup Software.
Rozmawiamy z właścicielem UNiGroup Software, Marcinem Kordyaczny, inicjatorem PUC'u - Polish Ubuntu Community.

Łukasz Schmidtke (ubuntu-pomoc.org): Witam.
Marcin Kordyaczny: Witam.

ŁS: PUC?
MK: PUC. Polish Ubuntu Community.

ŁS: A dlaczego nie np. Polska Społeczność Ubuntu?
MK: W dobie globalnego zasięgu i takiej nie innej komunikacji, nazwa anglojęzyczna jest jak najbardziej pożądana. Co prawda jest to społeczność Polska, jednak należy pamiętać, że nasi obywatele nie mieszkają tylko w Polsce.

ŁS: Podobnie jak to, że w Polsce nie mieszkają tylko Polacy?
MK: Dokładnie. Poza tym przy nawiązywaniu międzynarodowej współpracy językiem preferowanym jest właśnie angielski.

ŁS: No to czym jest ten PUC?
MK: PUC, czyli Polish Ubuntu Community. ha ha ha... Może powiem czym nie jest. PUC nie jest kolejnym z wielu projektów rzuconych po kilku tygodniach czy też miesiącach w kąt. PUC to specyficzny wymiar społeczności. Jego idea jest prosta - pokazać każdemu zainteresowanemu czym jest dokładnie Ubuntu i jakie daje korzyści wykorzystanie go w codziennej pracy czy rozrywce.

ŁS: No dobrze. powiedziałeś zainteresowanemu, czyli komu?
MK: Każdemu do kogo zdołamy dotrzeć. PUC wyróżnia się tym, że jako pierwszy w Polsce uruchamia stacjonarne komórki - biura, do których można przyjść, porozmawiać z naszym przedstawicielem, uzyskać wsparcie techniczne i merytoryczne, a także napić się dobrej kawy

ŁS: Pierwsza komórka - biuro powstała w Zamościu. Skąd taki wybór?
MK: Zamość jest moim rodzinnym miastem. Tutaj też obecnie mieszkam i funkcjonuję, więc wybór nie był trudny. Zamość jako miasto położone w południowo-wschodniej części Polski stanowi jeden z pięciu regionów, w których mamy zamiar otwierać komórki PUC.

ŁS: Regionów? Co masz na myśli?
MK: Założyliśmy podział Polski na pięć regionów:
- Północ-Zachód,
- Północ-Wschód,
- Centrum,
- Południe-Zachód i Południe-Wschód.

ŁS: A jakie miasta?
MK: W kolejności w/w regionów przewidujemy Szczecin, Olsztyn, Warszawę, Wrocław lub ich okolice. Wszystko zależy od tego, gdzie znajdziemy najlepszy punkt biurowy. Ponieważ ze względu na rozwój PUC'u dane biura muszą na siebie zarabiać. Bez tego nie będą mogły funkcjonować.

ŁS: A skoro już o tym mowa... Co to za działalność? Zdradź nam co nie co.
MK: UNiGroup Software powstał w odpowiedzi na zapotrzebowanie na rynku. W skład grupy wchodzą serwisy: uniprotec.pl, unimail.pl, unifun.pl oraz uniwall (nazwa robocza).
UNiProtect to serwis zajmujący się bezpieczeństwem i innowacjami IT.
UNiMail to serwis komunikacyjny nowoczesny klient poczty z innowacyjnymi rozwiązaniami.
UNiFun jest portalem integrującym serwis filmowy, muzyczny, aukcyjny oraz platformę gier.
UNiWall jest odpowiedzią na projekt typu Evernote wzbogacony o wiele innowacyjnych rozwiązań.
na tym etapie nic więcej nie mogę zdradzić.

ŁS: W zasadzie to wszystko już funkcjonuje. Przecież dostępny jest np. iplex czy np. Onlive. Co nowego chcecie zaoferować Internautom?
MK: Ubuntu! A tak na poważnie pracujemy tylko na Ubuntu. Wiele serwisów nie współpracuje z Linuksem. Nasze będą działać natywnie i na każdym znajdzie się zintegrowany panel PUC, dzięki któremu współpraca między serwisami będzie wygodna i zunifikowana. Poza tym PUC, a raczej UNiGroup Software, poza aspektem społecznościowym przewiduje także coś nowego. Jesteśmy w trakcie prac nad projektem, dzięki któremu wszystkie nasze serwisy, wsparcie techniczne i merytoryczne oraz inne rzeczy będą mogły być zarządzane z poziomu specjalnie napisanej aplikacji dla Ubuntu.

ŁS: Kombajn a`la Desura?
MK: Nie do końca ale coś w tym jest.

ŁS: Dziękuję za rozmowę i życzę sukcesów.
MK: Dziękuje i wzajemnie.

Moim rozmówca był Marcin Kordyaczny.

Zobacz także:

• Ubuntu na celowniku polskich firm IT

Gorąco zachęcam wszystkich Czytelników Ubuntu-pomoc.org do wypełnienia anonimowej ankiety dotyczącej systemu Ubuntu.
Ankieta przeprowadzana jest na potrzeby pracy magisterskiej. Głównym zagadnieniem pracy jest badanie społecznej akceptacji rozwiązań Open Source, na przykładzie fenomenu Ubuntu.

Ankietę, w dwóch wersjach językowych, znajdziecie tutaj:

• wersja polskojęzyczna,
• wersja angielskojęzyczna.

Zobacz także:

• [ANKIETA] Jak oceniasz Ubuntu 10.10?
• No DEFAULT or UI configuration directive found
• Ubuntu 12.04 Precise Pangolin Alpha 2 wydane!
• Koncepcja laptopa Ubuntu
• Instalacja VLC 2.0 RC1 w Ubuntu 11.10

Kilka dni temu Miras1990 przedstawił sposób ręcznej kompilacji i instalacji jądra we wpisie Kompilacja i instalacja najnowszej wersji jądra (kernela) na przykładzie 3.1.7. Dzisiaj pokażę jak zainstalować jądro w wersji 3.2 prosto z przygotowanego repozytorium.

1. Otwórz terminal i wydaj polecenie dodające repozytorium:

   sudo add-apt-repository ppa:francisbrwn9/kernels

2. Zaktualizuj listę pakietów:

   sudo apt-get update

3. Zaktualizuj system:

   sudo apt-get dist-upgrade

   Instalator powinien wykryć te pakiety:

   linux-headers-3.2.0-9 linux-headers-3.2.0-9-generic linux-image-3.2.0-9-generic

Teraz uruchom ponownie komputer. Nowa wersja jądra powinna uruchomić się automatycznie (będzie pierwszą pozycją w GRUBie).

Aby mieć pewność, że instalacja przebiegła poprawnie, wydaj w terminalu polecenie, które wyświetli aktualną wersję jądra:

uname -r

Zobacz także:

• [Ubuntu 11.10] Instalacja Unity 5.0
• Flash Doctor – rozwiązanie problemu z niedziałającym Flashem (i nie tylko)
• Kompilacja i instalacja najnowszej wersji jądra (kernela) na przykładzie 3.1.7
• [Ubuntu 11.10] Broadcom WiFi – instalacja sterowników
• [Ubuntu 11.10, 12.04] Emblematy plików i katalogów

Aby uniemożliwić użytkownikowi zalogowanie się do systemu, poza takimi "numerami" jak usunięcie jego konta, bądź zmiana hasła, możemy zablokować jego hasło - tak, zablokować.

Wszystko co istotne opisał NetBit na swoim blogu.

Aby zablokować możliwość logowania się do systemu wykonujemy polecenie:

sudo passwd -l nazwa_konta

Gdzie nazwa_konta to login użytkownika, którego chcesz się tymczasowo "pozbyć".
Aby wszystko wróciło do stanu początkowego, wydaj polecenie:

sudo passwd -u nazwa_konta

Zobacz także:

• Blokada otwarcia napędu CD/DVD
• Automatyczne poprawianie źle wprowadzonych ścieżek w poleceniu cd
• Jak zawiesić Ubuntu?
• Udostępnianie połączenia internetowego Ubuntu – Windows XP
• rTorrent – konsolowy klient P2P

Marcin Filipiuk na swoim blogu MarcinFilipiuk.pl rozpoczął publikację serii artykułów, których tematem będzie szybka i przyjemna nauka obsługi systemów operacyjnych z rodziny Linux.

Artykuły będą skierowane głównie dla osób, które poza wykorzystywaniem systemu do codziennej pracy, zainteresowane są również administrowaniem w zastosowaniach serwerowych.

Wszystkich zainteresowanych odsyłam do pierwszego artykułu serii: Jak sprawnie uczyć się Linuxa (na przykładzie Ubuntu) – artykuł dla wszystkich szerzej zainteresowanych informatyką cz.1.

Z przyjemnością pragnę zapowiedzieć, iż od przyszłego tygodnia seria artykułów dotyczących serwera NAS zostanie reaktywowana!

Zobacz także:

• [MarcinFilipiukPL] Jak sprawnie uczyć się Linuxa (na przykładzie Ubuntu) cz.2
• Ubuntu Server jako NAS i serwer udostępniający wiele usług – Instalacja – cz.1
• 10 rzeczy, których musisz nauczyć nowych użytkowników Linuksa
• [GRUB2] Zabezpieczenie hasłem
• Zwiększenie wydajności starszych kart graficznych ATI

To tylko system operacyjny

Jeszcze jakiś czas temu ta kwestia nie byłaby w ogóle zauważona. Otóż chodzi o to, że obecnie większość pracy wykonujemy z poziomu przeglądarki internetowej. Stawia to system operacyjny w cieniu. Dopóki system może uruchomić przeglądarkę, cała reszta działa w tle bez większego udziału użytkownika. Zresztą tak właśnie powinno to wyglądać ponieważ system operacyjny to nic innego jak warstwa pomiędzy aplikacjami a sprzętem.


To nie Windows

Wielu nowych użytkowników nie zdaje sobie do końca sprawy, że jest różnica między Windowsem, Linuksem i Makiem. Jednak muszą wiedzieć, że nie zawsze sprawdzą się zachowania znane im z Windowsa. Gdy użytkownik oczekuje od systemu operacyjnego, że będzie funkcjonował jak inny system to z pewnością pojawią się kłopoty. Czy to oznacza, że powinniśmy takim użytkownikom wyjaśniać każdą różnicę pomiędzy systemami? Nie. Muszą być po prostu przygotowani na zmianę zachowań i schematów myślowych.

Gdzie się podział dysk C?

Użytkownicy Windowsa są przyzwyczajeni do struktury katalogów, która nigdy nie miała większego sensu. Linux natomiast posiada wyjątkowo logiczną hierarchię katalogów. Nowi użytkownicy muszą to zrozumieć. Chociaż tak naprawdę powinni wiedzieć tylko o jednym podstawowym katalogu: /home/nazwa_uzytkownika. Popularne dystrybucje tworzą następujące foldery wewnątrz katalogu użytkownika: Dokumenty, Obrazy, Muzyka, Wideo. Chyba nie trzeba wyjaśniać co powinno się znaleźć w tych folderach. Nowi użytkownicy muszą zapamiętać, że ich katalog domowy jest jedynym miejscem w strukturze katalogów gdzie możliwy jest zapis plików.

Instalacja programów to zupełnie nowe doświadczenie

Ta jedna kwestia może wprawić w osłupienie nowego użytkownika bardziej niż cokolwiek innego. Typowy użytkownik peceta najpierw szuka programu w sieci, ściąga plik .exe, a następnie go instaluje. A więc musi on zrozumieć, że dystrybucje Linuksa są już wyposażone w mechanizm, który zainstaluje program za niego. Wystarczy, że otworzy aplikację typu „Dodaj/Usuń programy” (np. Centrum Oprogramowania Ubuntu, Synaptic), wyszuka potrzebne oprogramowanie i je zainstaluje. Nowi użytkownicy zazwyczaj są pod wrażeniem ilości oprogramowania dostępnego do instalacji. Oczywiście część pakietów jest bezużyteczna, ale większość tytułów to dobre programy, które sprawdzą się w codziennych zastosowaniach.

Wiersz poleceń (terminal) jest niepotrzebny

Podczas pierwszego kontaktu z Linuksem nowi użytkownicy często pytają: „Czy będę musiał się uczyć komend?” Odpowiedź brzmi: „Nie”. Szczerze mówiąc, nowoczesne dystrybucje Linuksa są tak przygotowane, że użytkownicy mogą z nich korzystać nawet nie wiedząc o istnieniu terminala. Zatem wiersz poleceń nie stanowi dziś problemu. Owszem, jest on w systemie (i zawsze tam będzie), ale wykorzystują go tylko ci, których to interesuje. Poza tym, użytkownicy mogą być pewni, że nie będą musieli stosować skomplikowanych poleceń. Prawie każda czynność w Linuksie może być wykonana w okienkach.

Koniec walki z wirusami

Nie mamy już do czynienia z Windowsem, a zatem wszelkie obawy związane z wirusami należą do przeszłości. Nie widzisz ikony antywirusa w tacce systemowej? To normalne. Twoja maszyna nie będzie zagrożona bez niego. Mimo to warto abyś pamiętał, że Twoi koledzy z pracy wciąż mogą używać Windowsa i dlatego nie przekazuj im podejrzanych załączników pocztowych. Co prawda załączniki te nie zaszkodzą maszynie z Linuksem ale wciąż mogą zainfekować Windowsa.

Za darmo

Zawsze dziwi mnie z jakim dystansem ludzie podchodzą do oprogramowania open source oraz faktu, że większość tego typu programów jest darmowa. „W takim razie to nie może być dobre!”, to chyba najczęstsza reakcja. Niekoniecznie. Rzecz jasna, społeczeństwo konsumpcyjne ma trudności z uznaniem, że „darmowe może być dobre”, ale powinniśmy do tego przywyknąć. W wielu przypadkach, wolne i otwarte oprogramowanie jest nie tylko lepsze dla społeczeństwa, ale również dla Twojego komputera.

Wolność wyboru

To kolejne dziwne pojęcie dla nowych użytkowników. W przeciwieństwie do Windowsa lub Maka, jeśli nie podoba Ci się pulpit Linuksa, możesz go zmienić. Zgoda, nie jest to coś, co nowy użytkownik tak po prostu zrobi. Jednak wiedząc, że ma taką możliwość jest w stanie zrozumieć elastyczność nowego systemu. Poza tym, praca z pulpitem którego nie lubi nie należy do najprzyjemniejszych. Dobrze jest pokazać nowym użytkownikom różne rodzaje pulpitów i dać im możliwość wyboru. Zazwyczaj wybierają ten, który wygląda znajomo, choć czasami lubią sprawdzić coś zupełnie innego.

Nie każdy sprzęt jest równy

Zgadza się, nie każdy świeży sprzęt będzie właściwie współpracował z Linuksem. Nie jest to tak widoczne jak kiedyś, ale niektóre komponenty (takie jak urządzenia wielofunkcyjne, karty bezprzewodowe, wyświetlacze w laptopach) wciąż nie są dobrze rozpoznawane. Czasami wystarczy pobrać sterowniki ze strony producenta (nowi użytkownicy się nie pogniewają ale powinni być ostrożni). Jednak czasem może to nawet oznaczać przesiadkę na inną dystrybucję. Dobra wiadomość jest taka, że Linux przebył już długą drogę w tym obszarze i wciąż się rozwija.

Google to Twój przyjaciel

Najważniejsze co możesz zrobić dla siebie oraz nowych użytkowników to nauczyć ich korzystać z wyszukiwarki Google. Gdy pojawia się problem lub aspekt Linuksa, którego nie rozumieją na pewno znajdzie się ktoś kto miał podobny problem. Pokaż więc nowym użytkownikom jak najlepiej wykorzystać Google: tak aby nie byli zasypywani bezużytecznymi wynikami. Jest szansa, że nie będą do Ciebie przychodzili wciąż z tymi samymi pytaniami, a co ważniejsze, przy okazji się czegoś nauczą. Łagodna zmiana Ludzie boją się zmian. A im bardziej coś się zmienia, tym bardziej ludzie reagują (przyjrzyj się Facebookowi przez jakiś czas). Jednak zmian nie należy unikać ani niewłaściwie traktować. Wystarczy trochę przygotowania z Twojej strony, a nowy użytkownik Linuksa będzie miał pozytywne doświadczenia i najprawdopodobniej nie będzie spoglądał wstecz.

Zobacz także:

• WinUSB – Tworzenie bootowalnego instalatora Windows z poziomu Ubuntu
• [GRUB2] Zabezpieczenie hasłem
• Greedy Car Thieves – dynamiczna gra akcji na Linuksa!
• GRUB 2 – naprawa po reinstalacji Windowsa
• Facter – podstawowe informacje na temat Twojego systemu

Wyłączenie GNOME Shell nie jest takie oczywiste Kliknij lewym przyciskiem na swój nick znajdujący się w prawym górnym rogu ekranu. Ujrzysz listę znaną doskonale z poprzednich wersji systemu z małym "ale" - brakuje opcji wyłączenia systemu...

Na pierwszy rzut oka nic nie widać...

... wciśnij teraz klawisz Lewy Alt - i jest

Teraz możesz wyłączyć komputer

Osobiście podoba mi się to rozwiązanie

Zobacz także:

• [Ubuntu 11.10] Instalacja GNOME Shell
• Ustawienie GNOME Shell jako domyślnego środowiska
• [GNOME Shell] GNOME Tweak Tool – zaawansowana konfiguracja systemu
• [Ubuntu 11.10] Instalacja Ubuntu Tweak w wersji 0.6
• [Ubuntu 11.10] Konfiguracja laptopa Asus U36JC

Link do poprzedniego artykułu:

• [Ubuntu 11.10] Zmiany w Unity i nie tylko cz. 1.

Ustawienia systemu

Zmiany nastąpiły wewnątrz aplikacji Ustawienia systemu. Jej elementy otwierają się teraz wewnątrz głównego okna - a nie tak jak było wcześniej - w nowym.

Ustawienia systemu

Checkboxy

Czyli popularne "ptaszki" również zmieniły swój wygląd - ale na szczęście nie wszędzie. Niestety ich obecna forma jest dla mnie nieczytelna...

Nowe checkboxy

Dźwięk podczas wykonywania zrzutu ekranu

Niby pierdoła a cieszy - podczas wykonywania zrzutów ekranu usłyszymy dźwięk aparatu fotograficznego.

Zapis zrzutu ekranu

Drobne zmiany w wyglądzie okien aplikacji

Niektóre aplikacje, takie jak gEdit lub Przeglądarka obrazów, zyskały nowe, bardzo atrakcyjne, menu górne.

Odmieniony gEdit

Rzeczy, których mi brakuje

Gdzie jest Komputer?

No właśnie, gdzie go wcięło? Nie ma... A był dla mnie bardzo przydatny, mimo że pełnił on te same funkcje co panel boczny w Nautilusie.

Brak komputera

Zabrakło również miejsca dla Synaptica...

... ale pojawił się Thunderbird.

Thunderbird

Zobacz także:

• [Ubuntu 12.04, Unity 5.0] Zmiana koloru panelu bocznego i dasha
• [Ubuntu 11.10] Instalacja Unity 5.0
• [Unity] Usunięcie nazwy użytkownika z panelu górnego w Ubuntu 11.10
• [Unity] Usunięcie przełącznika obszarów roboczych z panelu bocznego
• [Ubuntu 11.10] Konfiguracja laptopa Asus U36JC

Z okazji wyjścia Ubuntu 11.10 Oneiric Ocelot, chcemy dla Was zrobić własny remix Ubuntu.

Właśnie tu liczymy na Wasze głosy co ma się znaleźć w tym remiksie.

Wydamy go dokładnie 2.11.2011, a w związku z tą datą oznaczymy nasz REMIX 11.11

Moimi propozycjami do usunięcia będzie:

• Firefox
• Evolution
• Gwibber

A do dodania:

• Pitivi (program do obróbki filmów)
• Desktop recorder (nagrywanie pulpitu)
• K3b (rozbudowany program do nagrywania płyt)
• Unrar-free (do rozpakowywania archiwów)
• Gimp (program do edycji zdjęć)
• Chrome (przeglądarka www)
• Rainlendar2 (pulpitowy kalendarz)
• Pidgin (komunikator internetowy)
• Filezilla (klient ftp)
• Wine (emulator programów windowsowych)
• SMPlayer (odtwarzacz wideo)

W komentarzach czekamy na wasze głosy Propozycje tapet, programów do dodania i usunięcia.

Zobacz także:

• [Ubuntu 12.04, Unity 5.0] Zmiana koloru panelu bocznego i dasha
• [Ubuntu 11.10] Instalacja kernela 3.2 z repozytorium
• [Ubuntu 11.10] Instalacja Unity 5.0
• Konfiguracja laptopa Asus U36SD
• Flash Doctor – rozwiązanie problemu z niedziałającym Flashem (i nie tylko)

Zanim odkryję wszystkie zmiany w nowym Ubuntu 11.10 upłynie sporo wody w toaletach. W serii wpisów [Ubuntu 11.10] Zmiany w Unity i nie tylko postaram się przedstawić wszystkie te zmiany, które wyłapało moje oko. Szczególny nacisk położę na to, jak zmieniło się Unity na przestrzeni 6 miesięcy - nie testowałem wersji BETA, pamiętam jak wyglądało 11.04, więc porównanie powinno być dosyć dobre - może tym zachęcą Was do korzystania z Unity.

Ekran logowania

Pierwsza zmiana, która rzuca się w oczy. W prawdzie nie jest ona związana bezpośrednio z Unity, ale jak to powiedział Kiro:

[..] w końcu śliczny login manager za który zawsze wstydzić się musiałem [...]

A to wszystko za sprawą LightDM, który wyparł GDM2. Menedżer logowania wygląda po prostu cudownie - nawet zapomniałem już o tym, że kiedyś można było samemu konfigurować jego wygląd!

LightDM, fot. Somlói Richárd blogja

Pulpit

Co pierwsze rzuca się w oczy na pulpicie? Nic, pulpit pozostał niezmieniony - tzn. zmiany są, ale to nic wielkiego. Osoby korzystające z Unity wcześniej na pewno zauważą drobną zmianę ikon oraz przesunięcie menu na panel boczny. Niestety jest to dla mnie trochę nieszczęśliwe rozwiązanie, ponieważ w miejscu starego menu znajdują się teraz przyciski zamknięcia, maksymalizacji oraz minimalizacji okien. Nie przywykłem jeszcze do tego i zdarza się, że przypadkowo zamknę okno, w którym pracuję, zamiast otworzyć menu Unity

Pulpit Ubuntu 11.10 Oneiric Ocelot

Pulpit w AppMenu oraz ikona menu głównego na panelu bocznym

Nowa ikona Centrum Oprogramowania Ubuntu oraz Ustawień Systemu

Dash - panel główny

Dash (a właściwie panel główny, bo taką otrzymał teraz nazwę) również zyskał wizualnie. Można go teraz odrobinę zmniejszyć lub rozciągnąć na cały ekran.

Dash - panel główny

Paskudne ikony panelu głównego

Nautilus

Duże zmiany nastąpiły w samym Nautilusie. O ile "prawa część" okna wygląda przyzwoicie, to połączenie z lewą wygląda już nieszczególnie.

Nautilus

To tyle w tej części - niebawem kolejna!

Zobacz także:

• [Nautilus] Nagłe zamknięcie aplikacji po przejściu do dowolnego katalogu
• [Ubuntu 11.10] Prosta konfiguracja Unity dzięki MyUnity
• [Unity] Usunięcie przełącznika obszarów roboczych z panelu bocznego
• [Ubuntu 11.10] Konfiguracja laptopa Asus U36JC
• [Ubuntu 11.10] Wyłączenie sesji gościa

Odpowiedź znajdziecie w tym filmiku:

Co o tym sądzicie?

Zobacz także:

• [Ubuntu 11.10] Instalacja Ubuntu Tweak w wersji 0.6
• [Ubuntu 11.10] Konfiguracja laptopa Asus U36JC
• Zacinający się dźwięk w Skype
• [Ubuntu 11.10] Broadcom WiFi – instalacja sterowników
• [Ubuntu 11.10] Unity City Scope – położenie, godzina, temperatura i prędkość wiatru w dowolnym miejscu na świecie

Jakiś czas temu NetBit na swoim blogu przedstawił kilkanaście skrótów klawiszowych, które ułatwiają/przyspieszają pracę w terminalu. Dodałem kilka innych skrótów i powstała taka oto tabela:

Zobacz także:

• xdotool – symulacja skrótów klawiszowych z poziomu terminala
• Konfiguracja laptopa Asus U36SD
• Wklejanie poleceń do terminala
• Ubuntu 9.04: nie działa restart X’ów
• Przeszukanie zbioru plików pod kątem zawartości

Aktualizacja systemu w terminalu

Wśród początkujących użytkowników Ubuntu aktualizacja systemu za pomocą terminala, uważana jest za coś skomplikowanego i niebezpiecznego. Nowym linuksiarzom brakuje odwagi na takie działanie z kilku powodów np. niewielka lub zerowa wiedza na temat linii poleceń, konieczność używania komend zamiast klikania, obawa przed "posypaniem się" całego systemu. Gdy już ktoś przekona się do aktualizacji systemu za pomocą linii poleceń, pojawia się pytanie - używać apt-get upgrade czy apt-get dist-upgrade?

W poniższym artykule postaram się odpowiedzieć na to pytanie i rozwiać kilka wątpliwości związanych z aktualizacją systemu w terminalu. Oczywiście ostateczna decyzja należy do Ciebie.

Różnice

Na początek porównamy dwie opcje apt-get:

• upgrade,
• dist-upgrade.

Zanim opiszę te polecenia bardziej szczegółowo chcę, abyś zrozumiał termin aktualizacja systemu, który wykorzystuję (trochę nieszczęśliwe) do opisu dwóch czynności:

• aktualizacji aktualnie zainstalowanych pakietów w obecnej wersji systemu (i tego dotyczą poniższe polecenia!),
• aktualizacji samego wydania Ubuntu np. z 10.10 do 11.04 - taką możliwość posiada dodatkowo dist-upgrade, ale po spełnieniu określonych warunków, co wyjaśnię poniżej.

apt-get upgrade

Polecenie upgrade służy do instalacji najnowszych wersji pakietów już zainstalowanych na komputerze. Dokładnie to samo dokonuje się, gdy aktualizujesz system za pomocą Menedżera aktualizacji - zostajesz o tym poinformowany za pomocą powiadomień w prawym górnym rogu ekranu.

apt-get dist-upgrade

Ta opcja nieco różni się od klasycznego upgrade - można powiedzieć, że jest bardziej rozbudowana. Poza instalacją najnowszych wersji pakietów zajmuje się również zależnościami (relacjami między pakietami zainstalowanymi w systemie). Usuwa przestarzałe pakiety, które nie są już potrzebne - sam upgrade tego nie robi. Funkcja ta jest konieczna podczas aktualizacji Ubuntu do nowszej wersji np. z 10.04 do 10.10, aby uniknąć "wymieszania" pakietów. Jednak aktualizacja wydania Ubuntu nie dokona się sama, jeśli w pliku /etc/apt/sources.list nie umieścisz repozytoriów do nowszej wersji systemu, dlatego możesz spokojnie tym poleceniem aktualizować bieżącą wersję systemu (zainstalowane pakiety).

Aktualizacja wydania Ubuntu

W celu aktualizacji wydania Ubuntu zostało przygotowane specjalne polecenie:

sudo do-release-upgrade

Które wyszukuje najnowsze wydanie Ubuntu i dokonuje aktualizacji.
Polecenie sprawdzające, czy dostępne jest nowe wydanie:

sudo do-release-upgrade -d

Aktualizacja w terminalu czy przez Menedżer aktualizacji?

Tak jak pisałem wcześniej, decyzja należy do Ciebie! Zapraszam do udziału w ankiecie znajdującej się w menu po prawej stronie oraz wspólnej dyskusji!

Zobacz także:

• Kadu 0.6.5.4 – aktualizacja/instalacja
• Repozytoria Ubuntu 9.04 Jaunty Jackalope
• Wyszukiwanie wszystkich zależności pakietów
• E:Type is not known on line in source list /etc/apt/sources.list
• Repozytoria dla Ubuntu 11.10 Oneiric Ocelot

Zobacz także:

• Ruszyła kolejna edycja The Humble Bundle! Teraz nawet na Androida!
• Ruszyło The Humble Indie Bundle #4!
• 10 rzeczy, których musisz nauczyć nowych użytkowników Linuksa
• Humble Introversion Bundle
• [GRUB2] Zabezpieczenie hasłem

Ramdysk to obszar pamięci RAM wykorzystywany w roli pamięci dyskowej, dzięki czemu czas dostępu do danych w nim zawartych jest wielokrotnie szybszy, niż na standardowych dyskach. Tworzenie ramdysku pod Linuksem można wykonać na co najmniej 2 sposoby:

Sposób pierwszy

Sprawdzamy czy w katalogu /dev istnieją urządzenia ram:

$ ls -l /dev/ram*
brw-rw---- 1 root disk 1, 0 06-23 17:44 /dev/ram0
brw-rw---- 1 root disk 1, 1 06-23 17:45 /dev/ram1
brw-rw---- 1 root disk 1, 10 06-23 17:44 /dev/ram10
brw-rw---- 1 root disk 1, 11 06-23 17:44 /dev/ram11
brw-rw---- 1 root disk 1, 12 06-23 17:44 /dev/ram12
brw-rw---- 1 root disk 1, 13 06-23 17:44 /dev/ram13
brw-rw---- 1 root disk 1, 14 06-23 17:44 /dev/ram14
brw-rw---- 1 root disk 1, 15 06-23 17:44 /dev/ram15
brw-rw---- 1 root disk 1, 2 06-23 17:44 /dev/ram2
brw-rw---- 1 root disk 1, 3 06-23 17:44 /dev/ram3
brw-rw---- 1 root disk 1, 4 06-23 17:44 /dev/ram4
brw-rw---- 1 root disk 1, 5 06-23 17:44 /dev/ram5
brw-rw---- 1 root disk 1, 6 06-23 17:44 /dev/ram6
brw-rw---- 1 root disk 1, 7 06-23 17:44 /dev/ram7
brw-rw---- 1 root disk 1, 8 06-23 17:44 /dev/ram8
brw-rw---- 1 root disk 1, 9 06-23 17:44 /dev/ram9

Jeżeli ich nie ma, to będziemy musieli utworzyć chociaż jeden:

# mknod /dev/ram0 b 1 1
# chown root:disk /dev/ram0
# chmod 660 /dev/ram0

Następnie utworzyć musimy system plików na danym ramdysku:

# mke2fs -t ext3 -m 0 /dev/ram0

I podmontujemy nasz ramdysk:

# mount -t ext3 /dev/ram0 /media/ramdisk/

Poleceniem df sprawdzamy zamontowane systemy plików:

$ df -h
System plików rozm. użyte dost. %uż. zamont. na
/dev/sda9 14G 6,0G 7,2G 46% /
tmpfs 940M 0 940M 0% /lib/init/rw
udev 937M 304K 937M 1% /dev
tmpfs 940M 1,1M 939M 1% /dev/shm
/dev/sda10 26G 14G 12G 56% /home
/dev/sda3 118G 100G 18G 86% /media/Win
/dev/ram0 7,8M 1,1M 6,7M 14% /media/ramdisk

Jak widać jest on poprawnie zamontowany, lecz jego rozmiar to jedyne 7,8M. Aby zwiększyć rozmiar ramdysku należy przeładować moduł brd z żądanymi dla nas ustawieniami:

# rmmod brd
# modprobe brd rd_nr=ilosc_ramdyskow rd_size=wielkosc

np:

# modprobe brd rd_nr=5 rd_size=20480

w wyniku czego otrzymamy 5 urządzeń /dev/ram[0-4] i każde wielkości 20mb.
Dla porównania prędkości odczytu:

$ hdparm -t /dev/sda1
/dev/sda1:
Timing buffered disk reads: 100 MB in 1.30 seconds = 77.14 MB/sec
$ hdparm -t /dev/ram0
/dev/ram0:
Timing buffered disk reads: 4 MB in 0.00 seconds = 805.64 MB/sec

Wyniki mówią same za siebie:)

Sposób drugi

Jest o wiele szybszy i wygodniejszy w użyciu. Możemy użyć systemu plików tmpfs, który umieszcza dane w pamięci wirtualnej, przez co dostęp do danych jest o wiele szybszy niż w przypadku zapisywania ich na dysk.

# mount -t tmpfs -o size=60m tmpfs /media/ramdisk/

i sprawdzamy:

$ df -h
System plików rozm. użyte dost. %uż. zamont. na
/dev/sda9 14G 6,0G 7,2G 46% /
tmpfs 940M 0 940M 0% /lib/init/rw
udev 937M 252K 937M 1% /dev
tmpfs 940M 3,4M 937M 1% /dev/shm
/dev/sda10 26G 14G 12G 56% /home
/dev/sda3 118G 100G 18G 86% /media/Win
tmpfs 60M 0 60M 0% /media/nfs

Należy jednak pamiętać, że dane umieszczane w pamięci RAM są trzymane tak długo jak długo jest ona zasilana. Dlatego po restarcie / wyłączeniu komputera wszytko zostaje z niej usunięte.

Zobacz także:

• Sbackup – proste tworzenie kopii bezpieczeństwa
• Zatrzymanie parkowania głowicy vol. 2
• Całkowity brak podświetlenia matrycy
• nVidia Optimus pod Linuksem vol. 2
• [Ubuntu 12.04, Unity 5.0] Zmiana koloru panelu bocznego i dasha

Z przyjemnością informujemy, że prace nad nowym remiksem Xubuntu zostały ukończone.
Przypominam poprzedni:
Lśniący Lamparcik XFCE

Obecna wersja Xubuntu jest dostosowana do polskiego użytkownika (czyli spolszczona), posiadająca w swoim "wnętrzu" wszystko, co w naszym pięknym kraju jest legalne i może być rozprowadzane bez żadnych ograniczeń licencyjnych. Stworzoną przez forumowiczów Ubuntu.pl. Jest także "okodekowana" do granic możliwości (bez w32codecs). Zawiera, tak jak standardowe Xubuntu, wolne oprogramowanie.

Najważniejszą innowacją, w stosunku do wersji podstawowej jest skrypt konfiguracyjny Xubumatic, autorstwa Empitta , który przez niespodzianki przygotowane przez Canonical miał więcej roboty niż zwykle. Skrypt wykorzystuje systemowy menedżer pakietów, efektem zakończenia jego działania jest pojawienie się planszy końcowej.

Xubumatic potrafi:

• ustawić repozytoria
• zaktualizować system
• zainstalować dodatkowe kodeki
• zainstalować Javę i flasha do przeglądarek internetowych
• zainstalować czcionki windowsowe
• skonfigurować Gnome-mplayer
• skonfigurować Audacious
• zainstalować Ubuntu Tweak

a także posiada mnóstwo ukrytych mocy, o których można przeczytać na stronie Empitta:
www.linuxone.pl

W porównaniu do oficjalnego Xubuntu zaszły wielkie zmiany.

USUNIĘTO:

• Orage
• Kalkurator
• Xfce-notes
• Słownik
• Ristretto
• gry
• Xchat
• Transmission
• Parole
• gMusicbrowser
• tapety
• języki obce

ZA TO DODANO:

• Gedit
• Mirage (przeglądarka zdjęć)
• Shotwell (menadżer zdjęć)
• Audacious (odtwarzacz muzyczny)
• Gnome-mplayer (odtwarzacz filmów)
• Desktop recorder (nagrywanie pulpitu)
• Deja-dup (program do backupu)
• htop (konsolowy program narzędziowy)
• Hardinfo (narzędzie do diagnozy komponentów komputera i systemu)
• Unrar-free (do rozpakowywania archiwów)
• kodeki (oprócz windowsowych)
• poradnik dotyczący XFCE 4.8

Remiksowanie szczęśliwie przetrwały:

Firefox, Thunderbird, Abiword, Gnumeric, GIMP, Pidgin, Xfburn, Sane, Vinagre i wszystko co ważne w menu System.

A oto linki do plików .iso naszego remiksu:

Serwer 1
Serwer 2 (dzięki uprzejmości mati75)
Torrent (wkrótce)

Suma kontrolna Mysiego Remixu 11.04PL:

16a6dd937eac0652f6c4dac436afdb75  mysi_remix-11.04-i386.iso

Zobacz także:

• [Xubuntu 11.10] Integracja wyglądu LibreOffice
• Polski remix Xubuntu ekipy Ubuntu-pomoc
• Ubuntu-pomoc.org i nasz REMIX
• Instalacja środowiska graficznego XFCE
• [XFCE] Własna lokalizacja w aplecie pogody

Można już pobrać najnowszą wersję Ubuntu 11.04 o nazwie Natty Narwhal.

Wszystkich zainteresowanych odsyłam do działu Download na stronie ubuntu.com.

Można również pobrać obraz z cdimage.ubuntu.com.

Udanego pobierania i powodzenia w instalacji!

Zobacz także:

• Konfiguracja laptopa Asus U36SD
• Flash Doctor – rozwiązanie problemu z niedziałającym Flashem (i nie tylko)
• Kompilacja i instalacja najnowszej wersji jądra (kernela) na przykładzie 3.1.7
• Konfiguracja notebooka Asus N53
• [Unity] Dodanie apletu jasności do górnego panelu

Dla wszystkich, którzy mają ochotę na dalsze eksperymenty z protokołem IPv6 poniżej przedstawiam sposób krok po kroku na własny tunel od międzynarodowego brokera jakim jest SixXS.

W pierwszym kroku należy się zarejestrować na stronie www.sixxs.net/.

Akceptacja wszystkich wniosków jak i rejestracji jest nadzorowana przez administrację SixXSa, więc może zająć troszkę czasu (kilka godzin do jednego dnia).

Wszystko niestety jest w języku angielskim, również w tym języku należy wypełnić wniosek.

Po akceptacji dostajemy mailowo powiadomienie. Teraz można zamawiać tunel, będziemy wykorzystywać AYIYA (Anything In Anything) i aplikację Aiccu. Logowanie do naszego konta znajduje się na stronie www.sixxs.net/home/.

Do wyboru mamy aktualnie dwa ogólnodostępne w Polsce PoPy (Point of Presence) - jeden w Warszawie - ICM drugi w Poznaniu - Inotel.

Wybieramy ten, który jest bliżej naszej lokalizacji lub według innych upodobań.

Teraz musimy poczekać trochę na akceptację tunelu.

Gdy już takowy posiadamy możemy sprawdzić nasze dane w panelu SixXSa www.sixxs.net/home/.

Do obsługi tunelu wykorzystamy aplikację dostępną w repozytoriach Ubuntu o nazwie Aiccu

sudo aptitude install aiccu

Instalator spyta się nas o login i hasło do naszego konta.

Jeśli mamy działające połączenie IPv4 powinien zostać uruchomiony tunel IPv6. Możemy to sprawdzić wydając w konsoli polecenie

ip address

Jeden z punktów powinien wyglądać podobnie:

sixxs:  mtu 1280 qdisc pfifo_fast state UNKNOWN qlen 500
    link/none
    inet6 2001:xxx:xxx:xxx::2/64 scope global
       valid_lft forever preferred_lft forever
    inet6 fe80::xxx:xxx:xxx:2/64 scope link
       valid_lft forever preferred_lft forever

Adres inet6 zakończony scope global od tej pory będzie naszym prywatnym adresem IPv6.

W tym momencie należy zwrócić uwagę na kilka spraw:

• bezpieczeństwo w IPv6 - brak domyślnie zdefiniowanych zasad w firewallu dla tego protokołu,
• synchronizacja czasu za pomocą protokołu NTP - czas na obu końcach tunelu powinien być jak najbardziej zbliżony, w związku z tym zaleca się uruchomienie ntpd lub okresowe synchronizowanie za pomocą ntpdate,
• osiągalność tunelu - SixXS będzie sprawdzał jak często jest uruchomiony nasz tunel - jeśli po pierwszym tygodniu nadal działa otrzymamy dodatkowe punkty, dzięki którym mozemy złożyć wniosek o całą podsieć w IPv6.

Restart Aiccu:

sudo /etc/init.d/aiccu restart

Przydatne polecenia to również:

sudo /etc/init.d/aiccu status

sudo /etc/init.d/aiccu start

Ponieważ Aiccu startuje przed network manager za każdym razem podczas ponownego uruchomienia komputera tunel nie zadziała z powodu braku połączenia IPv4.
W związku z tym możemy wyłączyć domyślne uruchamianie Aiccu przy starcie systemu (w konsoli):

sudo update-rc.d aiccu disable

oraz utworzyć następujący plik:

sudo nano /etc/NetworkManager/dispatcher.d/99.aiccu

a w treści:

#!/bin/bash

IF=$1
ACTION=$2

logger aiccu do if=$IF action=$ACTION

case "$IF" in
eth*|wlan*)
;;
*)
exit 0
;;
esac

if [ "$ACTION" == "up" ]; then
/etc/init.d/aiccu restart
logger aiccu restart
fi

if [ "$ACTION" == "down" ]; then
logger aiccu stop
/etc/init.d/aiccu stop
fi

Dodatkowo poza eth i wlan możemy dodać interfacy od połączeń modemowych / komórkowych:

hso*|ppp*

Nadajemy naszemu skryptowi uprawnienia:

sudo chmod +x /etc/NetworkManager/dispatcher.d/99.aiccu

Od tej pory przy każdym starcie połączenia z internetem wystartuje również Aiccu, a z nim nasz tunel IPv6.

Dla ciekawskich polecam również instalację IPv6 na routerach:
DD-WRT IPv6
DD-WRT IPv6 skrypt
OpenWRT IPv6
W powyższych linkach można znaleźć również rozwiązania dzielenia sieci lokalnej (w mieszkaniu) na adresy IPv6.

Zobacz także:

• Instalacja modemu HUAWEI E173
• Modem Huawei E1820 – problem z połączeniem
• Wifix – wykrywanie i instalacja sterowników do bezprzewodowej karty sieciowej
• Ubuntu Server jako NAS i serwer udostępniający wiele usług – Instalacja – cz.1
• Instalacja sterowników do karty sieciowej Edimax EW-7711ln (Ralink 3060) w Ubuntu

Po kilku miesiącach przerwy nadszedł czas na reaktywację cyklu artykułów Terminal na co dzień. Tym razem omówię trzy odtwarzacze muzyki:

• moc,
• nvlc,
• cmus.

moc

MOC (music on console) to konsolowy odtwarzacz audio z prostym w użyciu interfejsem. Obsługuje pliki dźwiękowe MP3, OGG, WAVE, Musepack oraz playlisty M3U i PLS.

Instalacja

sudo apt-get install moc

Uruchomienie

Uruchomienie aplikacji:

mocp

moc

Wciskając klawisz h uzyskamy pomoc. Oto lista przydatnych (wybranych) skrótów:

• ENTER – przejście do katalogu, rozpoczęcie odtwarzania etc.,
• TAB - przeskoczenie między lewym a prawym oknem,
• strzałki w lewo i prawo - przewijanie utworu,
• o – odtwarzanie z URL,
• p lub spacja – pauza w odtwarzaniu,
• s – zastopowanie odtwarzania,
• l – przełączanie (jeśli zostawiliśmy ustawienia domyślne) między widokiem dwu- a jednokolumnowym,
• a – dodanie pliku do playlisty,
• A – dodanie katalogu (rekursywnie) do playlisty,
• C – wyczyszczenie playlisty,
• q – wyłączenie interfejsu graficznego MOC (serwer odtwarzania muzyki pozostaje włączony),
• Q – wyłączenie MOC.

MOC może być również obsługiwany bez uruchamiania interfejsu, z poziomu poleceń:

• mocp -S – uruchomienie serwera odtwarzania
• mocp -p – rozpoczęcie odtwarzania playlisty
• mocp -f – odtwarzanie następnej piosenki z playlisty
• mocp -r – odtwarzanie poprzedniej piosenki z playlisty
• mocp -s – zastopowanie odtwarzania
• mocp -P – pauza w odtwarzaniu
• mocp -U – koniec pauzy
• mocp -x – wyłączenie serwera odtwarzania

Pamiętaj, aby na początku uruchomić serwer odtwarzania!

+ Plusy +

• ogromna ilość skrótów,
• automatyczne zapisywanie playlisty,
• niskie zapotrzebowanie na zasoby.

- Minusy -

• standardowy wygląd odstrasza,

nvlc

nvlc to nic innego jak VLC, ale w trybie tekstowym. Aplikacja odtwarza nie tylko pliki dźwiękowe, ale i filmy.

Instalacja

sudo apt-get install vlc

Uruchomienie

nvlc

nvlc

Podobnie jak w przypadku moc po wciśnięciu klawisza h uzyskamy pomoc - listę dostępnych skrótów.
Niestety sama aplikacja nie jest już tak intuicyjna jak prezentowany wcześniej moc. W dodatku zużywa o wiele więcej pamięci.

+ Plusy +

• ogromna ilość skrótów,

- Minusy -

• trudny w obsłudze,
• potrzebuje 4x więcej pamięci niż moc,
• standardowy wygląd odstrasza,

cmus

cmus to lekki konsolowy odtwarzacz muzyki - idealna alternatywa dla moc

Instalacja

sudo apt-get install cmus

Uruchomienie

cmus

cmus

Obsługa tej aplikacji wygląda nieco inaczej.
Aby odszukać plik wciśnij 5. Wybrany utwór odsłuchasz wciskając ENTER lub klawiszem a dodasz do listy.
Listę dostępnych skrótów znajdziesz na stronie gitorious.org/cmus/

+ Plusy +

• ogromna ilość skrótów,
• przyjazny wygląd
• niskie zapotrzebowanie na pamięć.

- Minusy -

• nieco inny system skrótów

Zobacz także:

• xdotool – symulacja skrótów klawiszowych z poziomu terminala
• WinUSB – Tworzenie bootowalnego instalatora Windows z poziomu Ubuntu
• Konfiguracja laptopa Asus U36SD
• Wyszukiwanie wszystkich zależności pakietów
• Sprawdź swoją znajomość obsługi terminala!

Dziewiąty artykuł z serii "Moc zaklęta w terminalu" nosi podtytuł "Wyszukiwanie plików i katalogów". Miłej lektury!

Głównym bohaterem tego artykułu będzie polecenie find i jego zastosowanie.

Struktura polecenia

Struktura jest bardzo prosta i czytelna:

find katalog_startowy cecha akcja

Opis struktury

• katalog_startowy - miejsce, w którym rozpocznie się poszukiwanie,
• cecha - właściwość charakteryzująca plik/katalog, który chcemy znaleźć. Możliwe są następujące właściwości:
  • -iname wzorzec - nazwa pliku określona przy pomocy danego wzorca - bez rozróżniania wielkości liter,
  • -name wzorzec - nazwa pliku określona przy pomocy danego wzorca,
  • -amin n - do pliku zaglądano n minut wcześniej
  • -atime n - do pliku zaglądano n dni wcześniej
  • -cmin n - status pliku zmieniono n minut wcześniej
  • -ctime n - status pliku zmieniono n dni wcześniej
  • -cnewer plik2 - status pliku zmienił się później niż pliku plik2 (jest nowszy niż plik2)
  • -empty - plik lub katalog jest pusty
  • -executable - wyszukiwanie plików wykonywalnych
  • -fstype typ - plik jest na partycji określonego typu
  • -mmin n - zawartość pliku zmieniono n minut wcześniej
  • -mtime n - zawartość pliku zmieniono n dni wcześniej
  • -newer plik2 - pliki nowsze od plik2
  • -user użytkownik - plik należy do danego użytkownika
  • -group grupa - dana grupa pliku
  • -perm przywileje - pliki o danych przywilejach
  • -local - plik na lokalnym systemie plików
  • -size n[c] - dany rozmiar pliku
  • -type c - dany typ pliku ( b, c, d, D, f, l, p, lub s).
    Opis typów plików:
    • b – blokowy (buforowany) plik specjalny
    • c – znakowy (niebuforowany) plik specjalny
    • d – katalog
    • p – łącze nazwane (FIFO)
    • f – zwykły plik
    • l – dowiązanie symboliczne
    • s – gniazdo

  To zaledwie fragment tego, co znajdziesz tutaj:

  man find

  Dodatkowo parametr n można modyfikować:

  • +n - więcej niż n
  • -n - mniej niż n
  • n - dokładnie n
• akcja - definiuje co zrobić z wynikami wyszukiwania
  • -print - wypisuje nazwę pliku
  • -exec polecenie - wykonanie dla każdego ze znalezionych plików danego polecenia
  • -ok polecenie - jak wyżej, ale trzeba potwierdzić przed każdym wykonaniem.

Zastosowanie

W katalogu z muzyką wyszukujemy wszystkie utwory zespołu Linkin Park:

find ~/Muzyka/ -iname '*linkin park*' -type f -print

Wyszukiwanie pustych katalogów:

find ~/Pulpit/pliki/ -empty -type d

Wyszukanie plików, które zmieniły status w ciągu ostatniego dnia:

find ~/Pulpit/pliki/ -ctime -1 -type f

Wyszukiwanie katalogów należących do Janka:

find /katalog/ -user Janek -type d

Wyszukaj i usuń wszystkie pliki z katalogu /tmp należące do Ani:

find /tmp -user Ania -exec rm -rf {} \;

Znajdź pliki większe niż 10MiB:

find ~ -size 10M

Przeszukanie kilku katalogów w celu znalezienia plików *.doc:

find ~/Pulpit/pliki/wazne ~/Pulpit/pliki/tajne ~/Pulpit/pliki/magisterka -iname *.doc

Więcej informacji i przykładów zastosowań znajdziesz tutaj:

Zobacz także:

• Przeszukanie zbioru plików pod kątem zawartości
• xdotool – symulacja skrótów klawiszowych z poziomu terminala
• Zablokowanie/odblokowanie możliwości logowania do systemu przez danego użytkownika
• Sprawdź swoją znajomość obsługi terminala!
• Informacje o sprzęcie i systemie zawarte w katalogu /proc