sudo curlftpfs ftp://użytkownik:hasło@adres_ftp /katalog/gdzie/ma/zostać/zamontowany/serwer

Odmontowanie:

sudo umount /katalog/gdzie/zamontowany/jest/serwer

W artykule zostaną przedstawione trzy komunikatory, które spełniają powyższe warunki, mianowicie (porządek alfabetyczny ):
- CenterIM,
- EKG2,
- Finch.
Nie będę testować dogłębnie tych aplikacji, a jedynie przedstawiać możliwe opcje – stąd czasami moje stwierdzenia mogą być zbyt pochopne, ale liczę na to, że jeśli się mylę, to ktoś z Was mnie poprawi.

CenterIM

Instalacja:

sudo apt-get install centerim

Uruchomienie

centerim

Komunikator już na samym początku zasypał mnie dziesiątkami krzaczków związanymi z obsługą (warto dodać – beznadziejną) języka polskiego.
Założenie nowego profilu nie jest trudne, wystarczy w pierwszym oknie konfiguracji podać niezbędne dane do połączenia się z Jabberem/GG.

Okno aplikacji podzielone jest na dwie trzy części:
- pierwsza część: znajduje się tutaj lista kontaktów (a przynajmniej wygląda to na miejsce do listy kontaktów, gdyż nie udało mi się jej importować), gdy przyjdą jakieś wiadomości, to lista rozmówców pojawia się właśnie tutaj,
- druga część: okno właściwe – tutaj wyświetlają się wszelkie opcje, rozmowa itd.
- trzecia część: informacje systemowe.

Aplikację obsługujemy za pomocą strzałek, klawisza tabulacji i Entera. Przydatne będą też “eFki”

CenterIM w akcji

- MINUSY -
- krzaczki,
- trudna obsługa,
- jeszcze więcej krzaczków,
- brak wyświetlania/wpisywania polskich znaków – krzaczki.

EKG2

Instalacja:
Instalacja jest nieco bardziej skomplikowana, ale nie powinna przysporzyć większych problemów. Oryginalny odnośnik: http://wonder.pl/index.php/Debian%20Sarge%20-%20EKG2
Oto lista pakietów, które wymagane są do poprawnej instalacji (najlepiej instalować je kolejno):

python-jabber libssl-dev jabber-dev python-xmpp sendxmpp expat qca-tls libgnutls11 devscripts g77 gpc lintian strace make patch perl autoconf automake dh-make debhelper fakeroot libgadu-dev libgadu3 dpkg-dev file gcc g++ libc6-dev libncursesw5-dev

Jeśli zniechęciłeś się instalacją tego wszystkiego, to nie masz po co czytać tego opisu dalej – teraz rozpoczyna się kompilacja, a z nią kolejne schody (jeśli wszystko zainstalowałeś poprawnie, to nie powinno być problemu).
Na początek trzeba pobrać paczkę z aplikacją. W tym celu udaj się na stronę http://pl.ekg2.org/download.php. Po pobraniu rozpakuj paczkę, otwórz terminal, przejdź do katalogu z kodem źródłowym i wpisz:

/configure --enable-unicode
make
sudo make install

Uwaga: –enable-unicode jest po to, aby nie było krzaczków.

Jeśli w trakcie instalacji pojawią się komunikaty o błędach, dodaj stosowny komentarz, postaram się Ci pomóc.

Uruchomienie:

ekg2

Połączenie się z GG:

session -a gg:numer_gg

następnie:

session password hasło_do_gg

później:

save

i na końcu:

connect

Połączenie się z Jabberem:

session -a xmpp:serwer_jabbera

następnie:

session password nasze_hasło

potem

save

i na koniec:

connect

Gdy jesteśmy już połączeni, należy pobrać listę kontaktów:

gg:userlist -g

No i można już rozmawiać:

gg:chat numer/nazwa treść_wiadomości

np.:

gg:chat 6666666 test!

Wiadomość została wysłana, ale tego nie widzimy, dlaczego? Ponieważ jest w innym oknie! Aby do niego przejść użyj polecenia:

window X

gdzie X to odpowiedni numer okna, np. 2.
Aktywne okno rozmowy zamykamy kombinacją klawiszy ALT+K.

EKG2 w akcji

- MINUSY -
- trudna instalacja.

Finch

Finch to połączenie znanemu wszystkim posiadaczom Ubuntu komunikatora Pidgin oraz przedstawianego wcześniej EKG2. Komunikator pozwala na to wszystko co Pidgin z tym, że zamiast pracy w okienkach używamy terminala.

Instalacja:

sudo apt-get install finch

Już w trakcie samej instalacji widać, że opiera się na Pidginie, gdyż instalator zaproponuje dołączenie kilku pakietów właśnie od Pidgina.

Uruchomienie:

finch

Ze wszystkich prezentowanych przeze mnie komunikatorów konsolowych Finch wypadł najlepiej. Jest to zwyczajny Pidgin przystosowany do pracy w terminalu. Założenie konta nie różni się niczym od jego okienkowego brata – a ilość dostępnych kont jest spora (AIM, Bonjour, Gadu-Gadu, GroupWise, ICQ, IRC, MSN, QQ, SILC, SIMPLE, Lotus Sametime, Jabber, Yahoo! Messenger, Zephyr). Wszystko jest bardzo przejrzyste i intuicyjne.

Sterowanie:
- ALT + 1 2 3… – przełącza do okienka o danym numerze (do 0),
- ALT + m – przesuwa aktywne okno (strzałkami, ENTER ustawia pozycje),
- ALT + r – zmienia rozmiar aktywnego okna (strzałkami, ENTER kończy zmianę rozmiaru),
- F10 – pokazuje menu okna,
- ALT + a – pokazuje menu akcji,
- ALT + c – zamyka okno,
- ALT + n/p – przełączna do następnego/poprzedniego okna,
- ALT + q – wychodzi z programu.

Lista kontaktów aplikacji Finch

Okno rozmowy aplikacji Finch

- MINUSY -
- trudno się doszukać

Podsumowanie

Z trzech prezentowanych przeze mnie aplikacji najlepiej wypadł Finch. Każdy kto wcześniej używał Pidgina nie będzie miał najmniejszych problemów z jego obsługą. Dodatkowym atutem jest zmiana położeń i rozmiaru każdego okna.
Drugie miejsce przyznaję EKG2 – trochę niewygodne na dłuższą metę może okazać się wydawanie komend zamiast używania skrótów.
Ostatnia pozycja (zasłużona) dla CenterIM – komentarz raczej zbędny.

Co w następnym artykule?

W następnym artykule z serii Terminal na co dzień poruszę temat klientów IRC.

Na początek należy postawić sobie pytanie – co przeciętny użytkownik systemu robi “na co dzień”?
- przeglądanie Internetu,
- komunikacja ze znajomymi (komunikatory / poczta / IRC),
- rozrywka (filmy / muzyka),
- pobiera pliki.

Niniejsza seria artykułów zostanie podzielona ze względu na powyższe punkty.

Zaczynamy - część 1 – przeglądarki internetowe.

W tych artykułach nie będę testować aplikacji, a jedynie przedstawiać możliwe opcje – stąd czasami moje stwierdzenia mogą być zbyt pochopne, ale liczę na to, że jeśli się mylę, to ktoś z Was mnie poprawi.

Pod lupę wezmę:
- Links2,
- Lynx,
- w3m,
- eLinks.

Links2 W kwestii przeglądarek internetowych moim osobistym faworytem jest przeglądarka Links2 oraz eLinks (o której na samym końcu). O Links2 pisałem już wcześniej, dlatego opis instalacji, uruchomienia i poruszania się po przeglądarce znajdziesz tutaj: Links2 – przeglądarka internetowa w terminalu. Warto dodać, że istnieje możliwość używania myszki przy pracy z przeglądarką.

Dla odświeżenia, dorzucę kilka nowych zrzutów:

Menu główne

Wybór adresu URL

Strona www.ubuntu-pomoc.org

Wyjście z programu

+ PLUSY +
- język polski,
- obsługa za pomocą myszki,
- szybkie ładowanie stron.

- MINUSY -
- brak wyświetlania polskich znaków.

---

Lynx

Instalacja:

sudo apt-get install lynx

Aby uruchomić przeglądarkę, wpisz w terminalu:

lynx adres_strony

np.

lynx www.ubuntu-pomoc.org

Niestety nie udało mi się znaleźć informacji na temat swobodnego przeglądania różnych stron bez ponownego uruchamiania programu – może poświęciłbym temu więcej czasu, gdyby przeglądarka była bardziej intuicyjna.

Strzałki w górę i strzałki w dół służą do przewijania pomiędzy odnośnikami. Strzałka w prawo lub Return załaduje wybrany odnośnik. Strzałka w lewo wróci do poprzedniej strony. Wciśnij “h” lub “?”, aby uzyskać wbudowaną pomoc i opisy komend klawiszowych.

Strona www.ubuntu-pomoc.org w przeglądarce Lynx

- MINUSY -
- skomplikowana obsługa – nie można obsługiwać myszki,
- długie wczytywanie stron,
- możliwość wyświetlenia jednej strony,
- paskudne tło.

w3m

Instalacja:

sudo apt-get install w3m

Uruchomienie:

w3m adres_strony

np.:

w3m www.ubuntu-pomoc.org

Podobnie jak w przypadku Lynxa, otwieramy konkretną stronę WWW, a nie przeglądarkę – albo po prostu nie znalazłem takiej opcji. Przeglądarka jest w języku angielskim, ale mimo to, w moim osobistym rankingu znalazłaby się przed Lynxem.
Poruszając się strzałkami (góra / dół) przemieszczamy się o jeden wiersz, a nie skaczemy od odnośnika do odnośnika (w tym celu używamy klawisza TAB). Możliwość poruszania się za pomocą myszki.

Strona www.ubuntu-pomoc.org w przeglądarce w3m

- MINUSY -
- możliwość wyświetlenia jednej strony.

eLinks

Artykuł rozpoczął się przedstawieniem bardzo ciekawej przeglądarki, potem było troszkę gorzej, więc na koniec pozostawiłem znowu coś ciekawego – przeglądarkę internetową eLinks. Jest ona bardzo zbliżona do Links2 i co najważniejsze – można swobodnie wprowadzać dowolny adres internetowy, bez ponownego uruchamiania aplikacji. Przeglądarka wykorzystuje możliwość pracy w kartach, dzięki czemu można pracować z kilkoma stronami jednocześnie. Po stronach nawigujemy za pomocą myszki lub strzałek góra/dół lub klawisza tabulacji – w obu przypadkach przeskakujemy niestety po kolejnych odnośnikach. Główne menu wywołujemy wciskając klawisz ESC.. Strzałka w lewo to powrót do poprzedniej strony.
Istnieje możliwość wybrania języka polskiego, ale u mnie jakoś są wprowadzane żadne zmiany.

Instalacja:

sudo apt-get install elinks

Uruchomienie:

elinks

Menu główne

Wybór adresu URL

Strona www.ubuntu-pomoc.org

Wyjście z programu

- MINUSY -
- język angielski.

Podsumowanie

Wybór najlepszej przeglądarki z prezentowanych czterech był bardzo trudny, ale ostatecznie wygrał eLinks zostawiając w pokonanym polu Links2. Obie przeglądarki posiadają te same opcje z tym, że pierwsza daje możliwość pracy w kartach – to przesądziło. Daleko, daleko, daleko za nimi znalazły się w3m oraz Lynx .

Co w następnym artykule?

W następnym artykule z serii Terminal na co dzień poruszę temat komunikatorów internetowych obsługujących protokoły GG oraz Jabber.

Tym razem przedstawię bardzo krótko sposoby na uruchamianie wybranych plików wykonywalnych w terminalu. Póki co doszukałem się 5 takich plików, ale stopniowo, wraz z odnajdywaniem kolejnych, będę listę powiększał.

Otwórz terminal i przejdź do katalogu, w którym znajduje się wybrany plik. W zależności od rozszerzenia, wydaj polecenie:

Pliki z rozszerzeniem *.deb:

dpkg -i nazwa_pliku.deb

Pliki z rozszerzeniem *.run:

sh nazwa_pliku.run

Pliki z rozszerzeniem *.sh:

sh nazwa_pliku.sh

Pliki z rozszerzeniem *.exe – potrzebny jest program Wine!:

wine nazwa_pliku.exe

Pliki z rozszerzeniem *.jar:

java -jar nazwa_pliku.jar

dpkg -i nazwa_paczki.deb

Jakiś czas temu pisałem o kompilacji programów ze źródła. Proces tworzenia paczki .deb jest zbliżony to kompilacji programu – w zasadzie różni się tylko jednym poleceniem.
Instalowanie i usuwanie paczek .deb jest o wiele wygodniejsze niż kombinowanie z plikami źródłowymi, dlatego zaleca się taki sposób instalacji aplikacji. Poza tym, gotową paczkę można wrzucić do jakiegoś katalogu i w przypadku ponownej instalacji nie zawracać sobie głowy żadnymi komendami (jak miałoby to miejsce w przypadku plików źródłowych).

Do tworzenia paczek .deb potrzebna będzie funkcja checkinstall:

sudo apt-get install checkinstall

Potrzebne będą również źródła jakiegoś programu – w moim przypadku będą to notify-osd-0.9.29. Pobieramy spakowane źródła i rozpakowujemy je.

Tworzymy tymczasowy katalog:

mkdir ~/temp/

Przechodzimy w terminalu do rozpakowanego źródła aplikacji i wydajemy polecenie (w zależności od zawartości katalogu źródłowego!):

./configure --prefix=/home/nazwa_użytkownika/temp/

W przypadku nowszych aplikacji należy wpisać:

cmake -DCMAKE_INSTALL_PREFIX=/home/nazwa_użytkownika/temp/

Ważne jest podanie całej ścieżki do katalogu – ~ nie przejdzie!

Pozostałe czynności wyglądają identycznie, tj.:

make

i na koniec:

checkinstall -D --install=no

Następnie wciskamy trzy razy ENTER i paczka .deb jest już gotowa!

Gotowa paczka .deb

rm -R ~/temp

Artykuł został umieszczony na stronie ubuntu-pomoc.org w ramach współpracy z blogiem qkiz.pl

Łatwo jest obsługiwać komputer mając obie ręce i oczy które ostro widzą. Gorzej jest jeśli klawiaturę musimy obsługiwać jednym palcem i niedowidzimy, a mimo to chcemy korzystać z techniki, surfować po Internecie, pisać dokumenty. Testuję opcje dostępności w Ubuntu.

Mało kto zwraca uwagę na możliwości dostosowania się systemu do człowieka w tym względzie. A możliwości Ubuntu w dostosowywaniu się do osób niepełnosprawnych są spore i warto o tym wiedzieć, niezależnie od tego czy potrafimy pisać obiema rękami i widzimy wszystko bez problemu.

Technologie wspierające czyli ułatwienia w korzystaniu z komputera dla osób niepełnosprawnych znajdują się w menu System/Preferencje. Pierwszą możliwością, którą zapewnia nam system jest czytnik ekranowy Orca. To syntezator mowy, który mówi nam co aktualnie dzieje się na ekranie. Program przy domyślnych ustawieniach mówi dosyć szybko i po angielsku próbuje czytać polskie napisy. Należy zmienić tempo syntezy mowy i zmienić syntezator na Speech Dispatcher. Następnie wybrać język polski. Po zaznaczeniu opcji przedstawiania głosowego elementów pulpitu, program mówi nam co się znajduje na pulpicie, w jakiej ilości, ile zajmuje, co za rodzaj ikonki (dokument, folder). Po najechaniu na okno dialogowe, czyta jego zawartość oraz przyciski (wraz ze skrótami klawiszowymi). Przyczepić się można do cały czas włączonego okna programu Orca. Można było go przecież zminimalizować do ikony w trayu.

Zdjęcie: www.qkiz.pl

Ale Orca to również lupa ekranowa. O tej nie mogę powiedzieć nic dobrego. Opcji powiększenia mamy kilka, ale nie działają tak jak powinny. Jeśli wybierzemy powiększenia na całym ekranie to mamy cały ekran zawalony wielkimi przyciskami i tak naprawdę nie idzie się zorientować co gdzie jest. Po za tym samo naciśnięcie Obsługa powiększenia od razu włącza lupę i przez co przeszkadza w dalszej konfiguracji. Po wybraniu pozycji powiększonego ekranu, np. na dolną część ekranu, górna część zostaje czysta i całkowicie nie klikalna. Widać tylko tapetę. Bez sensu. W większości przypadków ten program po prostu nie działa.

Zdjęcie: www.qkiz.pl

Kolejnym programem który ma ułatwić obsługę komputera osobom niepełnosprawnym jest onBoard. To klawiatura ekranowa obsługiwana za pomocą myszy. Otwarte okienko jest na tyle małe, że nie trzeba myszą daleko jeździć od klawisza do klawisza, ale jest na tyle duże aby bez problemu trafiać w nie. Program się ikonifikuje do tray, dzięki czemu jeśli nie jest potrzebny nie przeszkadza nam. Jeśli ikonka w tray’u jest za mała zawsze możemy włączyć większą, którą możemy umieścić gdzieś na pulpicie. Klikając na nią otwiera się nam klawiatura. Gdy minimalizujemy okno klawiatury pojawia się znów ikonka. Owa ikonka jest cały czas na wierzchu i nie chowa się pod oknami (nie jest to typowa ikona z pulpitu, a raczej coś w rodzaju widżetu).

Jest możliwość zmiany układu klawiatury bądź zdefiniowania makro. Generalnie pisze się wygodnie na tej klawiaturze, ma ciekawe opcje i możliwości konfiguracyjne. Ale to są moje odczucia, a ja jestem zdrowy, ręce mam sprawne.
W Technologie wspierające jest ciekawa opcja, która może być przydatna również dla osób, które są zdrowe. Mianowicie można zmienić wygląd okien proszących o hasło. Standardowo wyświetla się okno na środku ekranu, reszta jest nieaktywna i przyciemniona. Można to zmienić zaznaczając opcję Dialogi haseł jako normalne okna. Dzięki czemu nie blokujemy sobie ekranu.

DOSTĘPNOŚĆ KLAWIATURY
Klawiatura to narzędzie komunikacji człowieka z komputerem. Dla ludzi problemami motorycznymi może ona sprawiać nie lada kłopot. Nawet mając zdrowe ręce pisząc jedną ręką jest trudno, szczególnie gdy musimy napisać polski znaczek, bądź dużą literkę.

Zdjęcie: www.qkiz.pl

Dostępność klawiatury można włączyć w opcjach klawiatury. Możemy włączyć wyświetlanie ikonki dostępności, jeśli klikniemy dwukrotnie wyświetli się okno z szybkim dostępem do ustawień, gdzie możemy np. zwiększyć kontrast obrazu czy rozmiar czcionek ekranowych. Symulowanie trwałych klawiszy bardzo pomaga przy pisaniu jedną ręką. Normalnie aby napisać dużą literę trzeba trzymać jednocześnie dwa klawisze. Przy zaznaczeniu tej opcji aby napisać z dużej litery wystarczy nacisnąć shift i później wybraną literkę (bez jednoczesnego trzymania shift’a – jak w komórce).

Gdy osoba niepełnosprawna długo naciska przycisk przez co drukuje się na ekranie więcej niż jeden i ten sam pożądany znak możemy użyć opcji Akceptowanie tylko długich wciśnięć klawiszy. Ustalamy czas zwłoki po jakiej ma się pojawić znak. To samo gdy ręka piszącego drga i niechcący naciska się ten sam klawisz. Wtedy możemy użyć opcji Ignorowanie szybkich podwójnych wciśnięć klawiszy i wyregulować czas oczekiwania na powtórne naciśnięcie.

Dodatkowo wszystkie te opcje można okrasić dźwiękami, bądź efektami wizualnymi np. miganiem belki okna w momencie naciśnięcia trwałego klawisza.

DOSTĘPNOŚĆ MYSZY
Oprócz standardowych ustawień myszy tutaj też mamy specjalne ustawienia dla osób, które mogą się spotkać z trudnościami obsługi myszy. Na przykład dłuższym przytrzymaniem klawisza lewego myszy możemy zasymulować naciśnięcie klawisza prawego. Ustalamy opóźnienie po którym ma się pokazać efekt naciśnięcia symulowanego prawego przycisku.

Zdjęcie: www.qkiz.pl

Możemy również symulować naciśnięcie lewego przycisku poprzez nieruszanie przez czas jakiś myszy. Nazywa się to kliknięcie spoczynkowe. Gdy nie poruszamy myszy przez określony w preferencjach czas kursor wypełnia się kolorem (kolor zależny od tematu Gnome’a), gdy wypełni się cały symulowane jest naciśnięcie lewym przyciskiem. Dodatkowo możemy wyświetlić okno z rodzajami kliknięć (podwójne, prawy przycisk, przenoszenie itd). Jeśli nie chcemy okna z rodzajami kliknięć, możemy porozumiewać się z komputerem za pomocą prostych gestów gestów. Na chwilę zatrzymujemy mysz, aby aktywować rozpoznawanie gestów, po czym ruszamy w którąś stronę, np. w prawo – to oznacza naciśnięcie prawego przycisku myszy. Każdy z kierunków można konfigurować dowolnie. Ale myślę, że domyślne ustawieniach w tym względzie są jak najbardziej dobrane.

Pomimo że to wszystkie opcje z preferencji systemowych w menu głównym to nie wszystkie możliwości jakie daje nam system. Z pomocą przychodzi Compiz, który po za tym że jest efektowny to ma funkcje, które mogą pomóc osobom niedowidzącym.

COMPIZ, KTÓRY POMAGA
Dużo osób nie lubi Compiz’a za to że jest przeładowany efektami i obciąża słabsze komputery. Dla mnie jest to nie oceniona pomoc w zarządzaniu wielozadaniową pracą. Szczególnie zarządzanie oknami. Ale nie tylko. Wcale nie trzeba być niepełnosprawny aby wykorzystywać opcje dostępności Compiz’a. Sam noszę na co dzień okulary, ale nie jak siedzę przed komputerem. Lubię się wygodnie rozsiąść przed monitorem co może czasem wymagać oddalenia się od ekranu, przez co małe czcionki stają się rozmazane. Dlatego wykorzystuje czasem lupę ekranową oferowaną przez Compiz’a jak i różnego rodzaju zbliżenia, które prezentują się lepiej niż te oferowane przez program Orca.

Zdjęcie: www.qkiz.pl

Pierwszą z funkcji Compiz’a dotyczącą dostępności jest Add Helper. Jego działanie polega na przygaszeniu okien nieaktywnych przez co eksponuje się okno aktywne. Zapobiega to odwracaniu uwagi. Możemy dodatkowo ustalić jakie okna mają podlegać działaniom Add Helper’a. Kolejna opcja jest przeznaczona dla ludzi, którzy mają problemy z właściwym rozpoznawaniem kolorów. Funkcja Filtrów kolorów pomaga dobrać kolory ekranu do rodzaju daltonizmu. Tak samo jest w opcją Negatyw. Odwrócenie kolorów danego okna bądź ekranu przy jasnych kolorach może pomóc w odczycie tekstu.

Nieprzezroczystość to funkcja która ma odwrotne przeznaczenie niż sugeruje nazwa. Po włączeniu powoduje zwiększenie przezroczystości aktywnego okna aby wyświetlić okno które znajduje się pod kursorem. Pozwala to na przyjrzeniu się zawartości okna pod spodem bez potrzeby wyciągania go na wierzch. Efekt pokaż mysz jest podobny do tego z ustawień myszy. Tylko tam mysz była wskazywana raz, na żądanie. Tutaj po uruchomieniu efektu skrótem klawiszowym mysz jest wskazywana cały czas. Wokół kursora myszy latają gwiazdki pokazując pozycję. Jeśli uważamy, że są one zbyt rozpraszające możemy kontrolować parametry efektu: ilość gwiazdek, wielkość, kolor, itd.

Zdjęcie: www.qkiz.pl

Dostosowywanie nieprzezroczystości, jasności i nasycenia – za pomocą tej wtyczki do Compiz’a możemy kontrolować jasność, nasycenie i przezroczystość pojedynczych okien, a nie całego ekranu.

Zdjęcie: www.qkiz.pl

Zbliżenia i lupa ekranowa to funkcje o których już wcześniej pisałem.

Zdjęcie: www.qkiz.pl

Pewnie to nie cała gama możliwości Ubuntu, ale ja omówiłem tą, która jest na starcie (ewentualnie po doinstalowaniu programu do kontroli Compiz’a) w Ubuntu. Oprócz tego Ubuntu oferuje również kontrolę komputera głosem przez Gnome Voice Control.

Oczywiście osobie niepełnosprawnej potrzebna będzie pomoc w konfigurowaniu i przygotowaniu komputera do pracy. Sama raczej nie da sobie rady, to już nie zależy od systemu operacyjnego. Dzisiejsza technika pozwala korzystać z komputerów wszystkim, dzięki czemu nie ma ograniczeń i te osoby też mogą serfować po sieci, pisać dokumenty, robić na komputerze wszystko to co reszta ludzi (no może oprócz grania gdzie wymagany jest refleks). Obsługiwanie komputera w wymienione wyżej sposoby zajmuje więcej czasu niż normalna obsługa, ale kto wie, może to po prostu kwestia opanowania technik.

Więcej informacji na forum.ubuntu.pl w wątku:
Lśniący Lamparcik Xfce 10.04PL, czyli kolejny remiks z Ubuntu.pl – WYDANY!!!

Obraz płyty do pobrania poprzez sieć BitTorrent:
torrent

Oraz z serwera Sourceforge.net (dzięki uprzejmości mati75):
Lśniący Lamparcik Xfce

Życzymy miłego testowania.

Tapeta:


GDM:

Ponadto na płytce będzie też (do wyboru) tapeta autorstwa Ubunciaka:

Poza tym miło mi Was poinformować, że prace nad remiksem zostały ukończone!!!

Przeznaczenie wybranych folderów katalogu /usr:
/usr/bin – wykonywalne polecenia systemu Linux
/usr/include – pliki nagłówkowe
/usr/lib – biblioteki systemowe
/usr/local – katalogi przeznaczone na potrzeby administratora systemu
/usr/sbin – wykonywalne polecenia administracyjne systemu Linux
/usr/share – pliki wspóldzielone, głównie zawierające dodatkowe informacje na temat niektórych poleceń
/usr/src – źródła systemu i jądra

Przeznaczenie wybranych folderów katalogu /var:
/var/lock – semafory używane do komunikacji międzyprocesowej
/var/log – logi systemowe
/var/run – pliki z danymi dotyczącymi numerów procesów systemowych
/var/spool – kolejki, np. poczty, wydruków itp.
/var/tmp – pliki tymczasowe

Źródło oraz więcej informacji: Ubuntu Linux – Ćwiczenia, Piotr Czarny

Jako, że pracuję już z nową wersją od jakiegoś czasu, postanowiłem podzielić się z Wami moimi wrażeniami.

Na początek chciałem napisać coś odnośnie wyglądu płyty + opakowania, ale niestety nie dostałem jej jeszcze do ręki, a nieszczególnie przeglądałem sieć pod tym kątem, dlatego zacznę od procesu instalacji.

Instalacja
Może mam krótką pamięć, ale nie przypominam sobie, aby od wersji 5.xx w instalatorze zaszły jakieś większe zmiany. Do teraz… Wszystko nadal pozostało intuicyjne, jednak cały proces instalacji delikatnie podrasowano wizualnie. W czasie właściwej instalacji, wyświetlany jest pokaz slajdów – coś a’la pokaz w trakcie instalacji Windowsa – zachwalanie jaki Ubuntu jest fajny, co potrafi, co w sobie ma. Fajny pomysł na urozmaicenie długiej, jednej z najdłuższych instalacji Ubuntu w mojej “karierze”.
Sam proces instalacji przebiegł bez żadnych zakłóceń – jedyny minus (a może niedopatrzenie) – nie mogłem w instalatorze sformatować partycji z danymi jako NTFS, więc pozostało ext4, trudno – Windowsa obok i tak już nie będzie :]
Instalacja zakończona, prośba o wyjęcie płytki, ponowne uruchomienie komputera – standard.

Pierwsze uruchomienie
Fioletowy Splash (teraz to się chyba jakoś inaczej nazywa…) – ale nie jest to istotne. Wiadomym było, że Ubuntu w wersji 10.04 odejdzie od standardowych brązowych kolorów. Początkowo sceptycznie podchodziłem do tej zmiany, ale po zalogowaniu do systemu zostałem miło zaskoczony. Wszystko ładnie do siebie pasowało, kolory nie były takie paskudne, jak sobie wyobrażałem – jednym słowem najładniejsza wersja Ubuntu – oczywiście chodzi mi o czyściutką wersję.
Start systemu nie był tak rewelacyjnie krótki, jak zapowiadano, ale mieścił się w normach przyzwoitości. Teraz, po kilku modyfikacjach, nie przekracza on 17 sekund – ale przecież to nie jest najważniejsze.
Przyciski minimalizacji/maksymalizacji/zamknięcia po lewej stronie… hmm… jakoś nie przypadło mi to do gustu – trzy kliknięcia w gconf-editorze i wszystko jest “po staremu”.
Po raz pierwszy nie miałem żadnych problemów z grafiką i kartą sieciową. Sieć została wykryta bez problemu, wystarczyło wklepać hasło i mogłem pobierać aplikacje – a było co pobierać…

Splash i GDM
Tak jak mówiłem, wszystko wyglądało o dziwo bardzo ładnie. Splasha szybciutko wyrzuciłem, bo przyzwyczaiłem się do ładowania w trybie tekstowym. Chociaż i tak pozbycie się jego nie sprawiło, że podczas ładowania systemu “wypluwane” są na ekran dziesiątki komunikatów o załadowaniu modułu x czy y (co i tak mi nic nie mówi, ale fajnie wygląda ). Teraz miga jedynie “_” i gdy system skończy się ładować, w jego miejsce wskakuje GDM. GDM identyczny do tego z poprzedniej wersji (oczywiście z pominięciem koloru).

Pulpit
Kolejny raz powtórzę – bardzo ładny – nie piękny, ale bardzo ładny. Co prawda i tak szybko pozbyłem się tych fioletowych kolorów, ale naprawdę kawał dobrej roboty odwalili “projektanci”. Urządzając moje nowe Ubuntu, postanowiłem odejść od oklepanej bieli i czerni, którą dotychczas używałem. Teraz czerń zastąpiłem kolorem zielonej cebulki, biel pozostała bielą. Dodatkowo na białej tapecie znajduje się ogromne logo Ubuntu (stare logo Ubuntu), które bardzo ładnie komponuje się z resztą.
W wersji 10.04 brakuje starego, wysłużonego motywu, jakim był Human. Bardzo go lubiłem z prostego względu – edycja kolorów – a nie każdy motyw taką opcję posiada, niestety… w jego miejsce dwa nowe – Ambiance i Radiance – bardzo ładne, ale… ja używam Clearlooks z własnymi ustawieniami kolorów
Ikony – tylko one nie zmieniają się na przestrzeni lat i są, póki co, najsłabszym wizualnie elementem nowego Ubuntu. Ale przynajmniej zmotywowały mnie do odwiedzenia gnome-look.org i pobrania czegoś nowego. Poszukiwania opłaciły się, bo znalazłem naprawdę świetny zestaw.
Kursor bez zmian… baaaardzo odporny na zmiany…. ustawienie nowego nie do końca działa – zdarzają się momenty, kiedy nowy kursor znika, a w jego miejsce wskakuje domyślny. Podobno związane jest to z Compizem, ale nie miałem na tyle czasu, aby się w to zagłębić.
Liczba dostępnych wygaszaczy ekranu została okrojona. Ucieszyłem się, że na liście widniał mój ulubiony Floating Ubuntu… do czasu. Do czasu, gdy okazało się, że zamiast starego logo, użyto nowego, ble Trzeba będzie pogooglować i poszukać starej wersji
Tło, motyw, ikony, kursor, wygaszacz… wszystko
… Nie wiedziałem gdzie wcisnąć moje żale, więc pomyślałem, że zrobię to tutaj. Najcudowniejszy aplet w Ubuntu – fast-user-switch-applet kompletnie nie sprawuje się na 10.04. Dodanie go do panelu powoduje wyskoczenie okienka z informacją, że aplet jest uszkodzony – przeinstalowanie nic nie daje.
Podobna sytuacja jest z apletem od regulacji jasności ekranu – kliknięcie w suwak powoduje jego zniknięcie, do regulacji trzeba używać rolki.

Aplikacje
Swojego czasu głośno było na temat usunięcia Gimpa z Ubuntu. Zainteresowałem się troszkę tym tematem, bo sam często go używałem i wiedziałem, że pierwszą rzeczą, którą zrobię po instalacji systemu (poza zmianą GRUB 2 na 1 ), będzie instalacja Gimpa. Ale… miłe zaskoczenie… Gimpa używałem głównie do przycinania zdjęć. Okazało się, że można to samo bardzo szybko (Gimp jednak sporo czasu się ładował), zrobić w aplikacji F-Spot. Więc wykreśliłem Gimpa z mojej listy aplikacji do instalacji.
Szybie ustawienie repozytoriów i do dzieła:
Usunąłem tradycyjnie: Evolution (zamiana na Thunderbirda), Tomboy, Transmission (zamiana na Deluge), Glitter (czy jakoś tak) i kilka innych pierdół, które poszły razem z tymi “aplikacjami”.
Dłuższą chwilę zastanawiałem się nad używaniem Empathy, ale jakoś nie przypadł mi do gustu i jego miejsce zastąpił Kadu.
Tradycyjnie należało doinstalować ccsm, aby dodać kilka bajerków do systemu. Swoją drogą… dziwi mnie, dlaczego nie jest on instalowany standardowo…
Do muzyki Exaile, do programowania Eclipse, jeśli multimedia do VLC. Do tego Skype i FileZilla. No i oczywiście nieśmiertelny Conky, którego musiałem niestety pozbawić wyświetlania temperatury hdd, bo coś zawiodło.
Zauważyłem również, że zubożała ilość zainstalowanych gier + pojawiła się jedna nowa – całkiem ciekawa.
A skoro już jestem przy grach… zainstalowałem PlayOnLinux, przez niego zainstalowałem Steama, a potem CS 1.6. Odpalam grę… 30 FPS… masakra. Zainstalowałem sterowniki do grafiki (System > Administracja > Sterowniki) – jest 100FPS, ale… gra po chwili się wiesza i pozostaje tylko twardy reset. Niestety cały czas w CSa będę musiał pykać na drugim komputerze… Może zmieni się to wraz z wprowadzeniem Steama na Linuksa… zobaczymy

Wydajność i komfort pracy
300MB RAM zużywa świeżo zainstalowany system. Obecnie mam włączonego Firefoxa, Kadu, Exaile i Thunderbirda – zużycie nie przekracza 1GB. Może to złudzenie, ale moim zdaniem system pracuje znacznie szybciej od poprzednika. Katalogi otwierają się bez opóźnień, aplikacje startują dosyć sprawnie.
System ani razu mi się nie zawiesił i nie wysypał (nie licząc problemów z Counter Strikiem), podzespoły nie świrują, wszystko idzie w dobrą stronę.

Podsumowanie
System ładny, szybki, miejscami niedopracowany. Jako, że jest to wersja LTS, za pół roku zastanowię się, czy przejść na 10.10…

Do wszelkich osób, które mają zamiar krytykować moje zdanie – dodajcie do krytyki ciut swojego zdania, niech będzie to dyskusja na poziomie.

Pozdrawiam.

Czy Canonical sprostało wyzwaniu? Jednym słowem, TAK.

System jest inny i niczym nie przypomina wcześniejszych edycji. Wnosi powiew świeżości, nic przy tym nie tracąc. We wcześniejszym artykule wychwalałem jego wygląd (o gustach się nie dyskutuje) i chciałbym sprostować pewne opinie, które pojawiły się na licznych forach. Wypisywane są bzdety w stylu “to nie ubuntu tylko Mac-OS”, “przyciski po lewej stronie – paranoja” i wiele innych. Dlaczego krytykowany jest wygląd oraz zmienione położenie przycisków? Wcześniej przyciski były po prawej stronie (jak w Windowsie) i nikt nie krytykował jego rzekomego “upodobniania” do systemu Microsoftu. Fedora ma barwy niebieskie i czy od razu ma się rozumieć, że to linuksowa kopia Windowsa XP? Krytykowany jest również kolor, ale dlaczego? Brąz też nie wszystkim przypadł do gustu, nie podoba się to zmień, możliwości jest masa.

Czepiają się również, że Ubuntu jest za “proste”. Od samego początku Canonical ogłaszało, że ten system jest dla wszystkich i będzie prosty. Po co w takim razie wybierają system, który ma na celu inne założenia niż je oczekują? Jest tyle dystrybucji (m.in. Debian), które na pewno sprostają ich wymaganiom.

Przejdę jednak do systemu.
Ubuntu 10.04 jest stabilne i szybkie. Uruchamia o jakieś 2-3 sekundy szybciej od 9.10 (stoperem nie mierzyłem, piszę na oko ).
Od wersji beta wiele się nie zmieniło i pozytywne wrażenia zostały. Wygląd zmienił również proces instalacji (na ciemniejszy) oraz centrum oprogramowania. Jak zwykle wszystko jest bardzo intuicyjne i nowi użytkownicy szybko się odnajdą.
W nowym Ubuntu mamy Gnome 2.30 oraz zaktualizowaną Alsę (dźwięk już nie trzeszczy przy graniu ). Niestety nie ma już standardowo Gimpa, który został zastąpiony pewnie systemowymi dodatkami (wygląd, Gnome, Alsa itp.).
Rozwiązano problem “źle nagrywającego Brasero” (pojawiał się w wersji beta komunikat o błędzie przy wypalaniu). Doszło parę nowych programów (Gwibber, Ubuntu-One, Pitivi), które dla jednych nie będą przydatne, a dla drugich bardzo.
Zmianę wyglądu logowania jak i samego logo można wykonać dzięki UbuntuTweak (do niczego nie jesteśmy zmuszani/ograniczani).

System zasługuje na najwyższe noty. Oceniając go z daleka albo po tym, że znajduje się program X zamiast programu Y nic nie osiągniemy. Chyba, że chcemy mieć status pajaca na forum, ale nie każdy ma takie ambicje. Canonical wykonuje kawał dobrej roboty. Jak dla mnie to prawdziwy Windows-Killer.

Ograniczone dodatki Ubuntu (Kodeki, czcionki, flash)

Otwieramy terminal i wpisujemy:

sudo apt-get install ubuntu-restricted-extras

Otwieranie menu za pomocą klawisza “Windows”

alt + F2

Po czym w oknie, które nam się pojawi wpisujemy:

gconf-editor

A następnie szukamy:

apps -> metacity -> global_keybindings -> panel_main_menu

Zmieniamy:

Alt F1 na Super_L

Przyciski na belce okna na prawą stronę

Aby zmienić kolejność, wystarczy uruchomić Edytor konfiguracji GNOME wciskając kombinację klawiszy:

Alt + F2

i w polu podając:

gconf-editor

Następnie odnajdujemy folder:

apps => metacity => general

i w kluczu widocznym na powyższym obrazku zmieniamy dowolnie kolejność (dwukropek to położenie tekstowych informacji o otwartym oknie).

Komunikatory

Kadu (najnowsza wersja jest już w repozytoriach):

sudo apt-get install kadu

Pidgin (najnowsza wersja jest już w repozytoriach):

sudo apt-get install pidgin

Empathy (Wtyczka do lepszej obsługi GG):

sudo add-apt-repository ppa:kkszysiu/telepathy
sudo apt-get update && sudo apt-get install telepathy-sunshine

Skype (Nie ma w repozytoriach, więc paczka deb do pobrania ze strony): klik

Przeglądarki stron WWW

Chromium (Linuxowa odmiana Google Chrome):

sudo apt-get install chromium-browser

Opera (brak w repozytoriach czyli ściągamy paczke deb): klik

Dodatkowe programy Open Source

Audacity (edycja audio):

sudo apt-get install audacity

Sound Converter (konwersja dźwięku):

sudo apt-get install soundconverter

Mozilla Thunderbird (obsługa poczty):

sudo apt-get install thunderbird thunderbird-gnome-support

FileZilla (obsługa FTP):

sudo apt-get install filezilla

Programy administracyjne

GParted (formatowanie i zarządzanie partycjami):

sudo apt-get install ntfsprogs gparted

Start-Up Manager (zarządzanie men GRUB):

sudo apt-get install startupmanager

Na koniec jeszcze podam stronę z której ściągniemy motywy, ikony, tapety i czego nam tylko potrzeba do zmiany wyglądu: klik

Mam nadzieję że choć w małym stopniu pomogłem wam w skonfigurowaniu systemu

Dostępne opcje znajdziesz tutaj – http://www.ubuntu.com/getubuntu/countdown

A wszystkich kandydatów tutaj –
https://wiki.ubuntu.com/Website/LucidCountdownBanners – niestety w tym przypadku sam musisz zrobić odpowiedni skrypt.

1 : “Selected item won’t fit into memory”
This error is returned if a kernel, module, or raw file load command is either trying to load it’s data such that it won’t fit into memory or it is simply too big.
Błąd ten jest zwracany, jeśli jądro, moduł lub plik, próbuje załadować dane, które nie zmieszczą się w pamięci.

2 : “Selected disk doesn’t exist”
This error is returned if the device part of a device- or full filename refers to a disk or BIOS device that is not present or not recognized by the BIOS in the system.
Ten błąd jest zwracany, jeśli urządzenie lub pełna nazwa pliku odnosi się do dysku lub urządzenia BIOS, które nie istnieje lub nie zostało rozpoznane przez BIOS w systemie.

3 : “Disk read error”
This error is returned if there is a disk read error when trying to probe or read data from a particular disk.
Ten błąd jest zwracany, jeśli wystąpi błąd odczytu z dysku lub z określonej partycji.

4 : “Disk write error”
This error is returned if there is a disk write error when trying to write to a particular disk. This would generally only occur during an install of set active partition command.
Ten błąd jest zwracany, jeśli wystąpi błąd podczas próby zapisu danych na danej partycji. Zazwyczaj występuje podczas instalacji na aktywnej partycji (?).

5 : “Disk geometry error”
This error is returned when a read is attempted at a linear block address beyond the end of the BIOS translated area. This generally happens if your disk is larger than the BIOS can handle (512MB for (E)IDE disks on older machines or larger than 8GB in general).
Ten błąd jest zwracany, gdy podczas odczytu doszło do przekroczenia adresu obsługiwanego przez BIOS. Zwykle się to zdarza, gdy dysk przekracza możliwości adresowania BIOSU (512MB dla dysków (E)IDE na starszych komputerach lub ogólnie większe niż 8GB).

6 : “Attempt to access block outside partition”
This error is returned if a linear block address is outside of the disk partition. This generally happens because of a corrupt filesystem on the disk or a bug in the code handling it in GRUB (it’s a great debugging tool).
Ten błąd jest zwracany, jeśli adres przekracza zakres adresów dysku. Zwykle dzieje się z powodu uszkodzonego systemu plików na dysku lub błędów w kodzie obsługiwanym przez GRUB.

7 : “Partition table invalid or corrupt”
This error is returned if the sanity checks on the integrity of the partition table fail. This is a bad sign.
Ten błąd jest zwracany, jeśli testy sprawdzające spójność partycji zakończą się niepowodzeniem. To zły znak

8 : “No such partition”
This error is returned if a partition is requested in the device part of a device- or full filename which isn’t on the selected disk.
Ten błąd jest zwracany, jeśli urządzenie domaga się partycji, która nie znajduje się na wybranym dysku

9 : “Bad filename (must be absolute pathname or blocklist)”
This error is returned if a filename is requested which doesn’t fit the syntax/rules listed in the Filesystem Description .
Ten błąd jest zwracany, jeśli wymagana nazwa pliku nie pasuje do składni/zasad wymienionych w opisie systemu plików.

10 : “Bad file or directory type”
This error is returned if a file requested is not a regular file, but something like a symbolic link, directory, or FIFO.
Ten błąd jest zwracany, jeśli wymagany plik nie jest zwykłym plikiem, ale dowiązaniem, katalogiem lub kolejką.

11 : “File not found”
This error is returned if the specified filename cannot be found, but everything else (like the disk/partition info) is OK.
Ten błąd jest zwracany jeśli podana nazwa pliku nie może być znaleziona, ale wszystko inne (np. informacje o dyskach i partycjach) są w porzadku.

12 : “Cannot mount selected partition”
This error is returned if the partition requested exists, but the filesystem type cannot be recognized by GRUB.
Ten błąd jest zwracany, jeśli żądana partycja istnieje, ale system plików nie może zostać rozpoznany przez GRUB-a.

13 : “Inconsistent filesystem structure”
This error is returned by the filesystem code to denote an internal error caused by the sanity checks of the filesystem structure on disk not matching what it expects. This is usually caused by a corrupt filesystem or bugs in the code handling it in GRUB.
Ten błąd jest zwracany przez kod systemu plików dla oznaczenia wewnętrznego błędu spowodowanego niezgodnym z oczekiwaniami wynikiem testu sprawdzającego struktury plików na dysku. Jest to zwykle spowodowane przez uszkodzony system plików lub błędów w kodzie obsługiwanym przez GRUB

14 : “Filesystem compatibility error, can\’t read whole file”
Some of the filesystem reading code in GRUB has limits on the length of the files it can read. This error is returned when the user runs into such a limit.
Niektóre z kodów GURBa mają ograniczenia co do długości plików, które może przeczytać. Ten błąd jest zwracany, gdy użytkownik przekroczy taki limit.

15 : “Error while parsing number”
This error is returned if GRUB was expecting to read a number and encountered bad data.
Ten błąd jest zwracany, jeśli GRUB spodziewał się odczytu numeru i napotkał złe dane.

16 : “Device string unrecognizable”
This error is returned if a device string was expected, and the string encountered didn’t fit the syntax/rules listed in the Filesystem Description .
Ten błąd jest zwracany, jeśli oznaczenie urządzenie, nie pasuje do składni/zasady wymienione w opisie systemu plików.

17 : “Invalid device requested”
This error is returned if a device string is recognizable but does not fall under the other device errors.
Ten błąd jest zwracany, jeśli oznaczenie urządzenia jest rozpoznane, ale …

18 : “Invalid or unsupported executable format”
This error is returned if the kernel image boing loaded is not recognized as Multiboot or one of the supported native formats (Linux zImage or bzImage, FreeBSD, or NetBSD).
Ten błąd jest zwracany, jeśli załadowane jądro nie zostało rozpoznane ani jako Multiboot ani jako jedno z obsługiwanych natywnych formatów (Linux zImage lub bzImage, FreeBSD, czy NetBSD).

19 : “Loading below 1MB is not supported”
This error is returned if the lowest address in a kernel is below the 1MB boundary. The Linux zImage format is a special case and can be handled since it has a fixed loading address and maximum size.
Ten błąd jest zwracany, jeśli najniższy adres w jądrze znajduje się poniżej granicy 1MB.

20 : “Unsupported Multiboot features requested”
This error is returned when the Multiboot features word in the Multiboot header requires a feature that is not recognized. The point of this is that the kernel requires special handling which GRUB is likely unable to provide.
Ten błąd jest zwracany gdy słowo funkcji Multiboot w nagłówku Multiboot wymaga funkcji, która nie jest rozpoznana. Powodem tego jest fakt, że jądro wymaga specjalnego traktowania, które GRUB jest prawdopodobnie w stanie dostarczyć.

21 : “Unknown boot failure”
This error is returned if the boot attempt did not succeed for reasons which are unknown.
Ten błąd jest zwracany, jeśli próba rozruchu nie uda z powodów, które nie są znane.

22 : “Must load Multiboot kernel before modules”
This error is returned if the module load command is used before loading a Multiboot kernel. It only makes sense in this case anyway, as GRUB has no idea how to communicate the presence of location of such modules to a non-Multiboot-aware kernel.
Ten błąd jest zwracany, jeśli polecenie wczytujące moduł (?) zostało użyte przed załadowaniem jądra Multboot.

23 : “Must load Linux kernel before initrd”
This error is returned if the initrd command is used before loading a Linux kernel. Similar to the above error, it only makes sense in that case anyway.
Ten błąd jest zwracany, jeśli polecenie initrd zostało użyte przed załadowaniem jądra systemu Linux.

24 : “Cannot boot without kernel loaded”
This error is returned if GRUB is told to execute the boot sequence without having a kernel to start.
Ten błąd jest zwracany, jeśli GRUB powinien wykonać rozruch, ale nie ma jądra, które mógłby wczytać.

25 : “Unrecognized command”
This error is returned if an unrecognized command is entered into the command-line or in a boot sequence section of a config file and that entry is selected.
Ten błąd jest zwracany, jeśli w linii poleceń lub w sekcji rozruchu w pliku konfiguracyjnym, znajduje się nierozpoznane polecenie.

26 : “Bad or incompatible header on compressed file”
This error is returned if the file header for a supposedly compressed file is bad.
Ten błąd jest zwracany, jeśli plik nagłówkowy skompresowanego pliku jest zły.

27 : “Bad or corrupt data while decompressing file”
This error is returned the run-length decompression code gets an internal error. This is usually from a corrupt file.
Ten błąd jest zwracany jeśli wystąpi błąd dekompresji.

28 : “Bad or corrupt version of stage1/stage2″
This error is returned if the install command is pointed to incompatible or corrupt versions of the stage1 or stage2. It can’t detect corruption in general, but this is a sanity check on the version numbers, which should be correct.
Ten błąd jest zwracany, jeśli polecenie instalacji dotyczy niezgodnej lub uszkodzonej wersji stage1 lub stage2.

O jakim programie mowa? OpenOffice Writer. Sam o tym nie wiedziałem, dopóki sytuacja nie zmusiła mnie do stworzenia pliku PDF.

Większość plików, z których tworzymy PDF to i tak pliki tekstowe doc, docx, odt, dlatego taka funkcja we Writerze jest bardzo przydatna. Otwórz plik w edytorze i z menu Plik wybierz Eksportuj jako PDF.

(kliknij w miniaturę, aby powiększyć)

Plik - Eksportuj jako PDF

Tworzenie plików PDF

Prawa do plików i katalogów są niezbędne zwłaszcza w takich systemach jak Linux, ponieważ przeznaczony on jest do pracy w sieci. Dzięki uprawnieniom nasze pliki są odpowiednio zabezpieczone.

Każdy plik ma swojego właściciela. Jest nim najczęściej użytkownik, który ów plik stworzył. Taki plik może zostać usunięty lub edytowany tylko przez tego konkretnego użytkownika, dlatego jeśli ktoś inny chciałby go zmienić, musi nadać mu odpowiednie prawa.

chown i chgrp:
Są to polecenia, które zmieniają właściciela danego pliku np.:

sudo chown nazwa_nowego_właściciela

lub

sudo chgrp nazwa_nowej_grupy_użytkowników

Sprawdzenie praw pliku:

Do sprawdzania uprawnień pliku/katalogu służy polecenie:

ls -l nazwa_pliku

Rezultatem tego pliku będzie coś takiego:

drwxr-xr-x nazwa_użytkownika nazwa_grupy data_i_godzina_utworzenia_pliku nazwa_pliku

To co nas najbardziej interesuje to właśnie:

drwxr-xr-x

Aby dobrze to zrozumieć, należy tą frazę podzielić na trzy części:

d - katalog
l - (mała litera L) link
- - plik


Pierwsza interesująca nas część (koloru czerwonego) odpowiada za uprawnienia właściciela pliku.
Druga część (koloru zielonego) odpowiada za uprawnienia grupy, do której należy plik.
Trzecia część (koloru niebieskiego) odpowiada za uprawnienia innych użytkowników.

Jak widać, każda z części składa się z trzech znaków, może to być:

r - odczyt
w - zapis
x - wykonanie
- - brak uprawnień do (odczytu/zapisu/wykonania - w zależności od miejsca, na którym stoi)

Aby dowiedzieć się, kto ma jakie uprawnienia, należy odpowiednio podzielić frazę i odczytać prawa:
Właściciel - rwx – ma prawa do odczytu, zapisu, wykonania
Grupa - r-x - ma prawa do odczytu i wykonania
Inni użytkownicy - r-x – prawa do odczytu i wykonania.

Nadawanie/odbieranie praw:
Prawa dostępu do pliku zmieniamy używając komendy chmod według przykładu:

chmod -opcje uprawnienie plik/katalog

W pozycji opcje możemy wpisać następujące frazy:

-c ,--changes - wyświetla informację o zmodyfikowanych plikach
-f ,--silent, --quiet - wyłącza komunikaty o błędach
-v ,--verbose - pokazuje informacje o modyfikowanych plikach
--reference=PLIK - używa uprawnień innego pliku
-R ,--recursive - zmienia prawa rekursywnie (można tym czasami nieźle namieszać:)
--help - wyświetla pomoc o użyciu polecenia

Teraz określamy komu nadamy/odbierzemy prawa (część uprawnienie):

a - wszyscy (all)
u - użytkownik (user)
g - grupa (group)
o - inni (others)

Następnie decydujemy czy prawa nadajemy/odbieramy:

+ - nadanie praw
- - odebranie praw
= - nadane prawa będą jedynymi jakie plik będzie posiadał

I na koniec ustalamy uprawnienia, nie powinno być już wątpliwości:

r - prawo odczytu
w - prawo do zapisu
x - prawo do wykonania (lub dostęp w przypadku katalogów)
u - ustawia prawa takie jak ma użytkownik
g - ustawia prawa takie jak ma grupa
o - ustawia prawa takie jak mają inni

Przykład polecenia:

sudo chmod o+rwx plik

Nadajemy prawa odczytu, zapisu oraz wykonania dla innych użytkowników.

Inny sposób ustawienia uprawnień:
Innym sposobem ustawienia uprawnień jest metoda oktalna. Jak sama nazwa wskazuje, opiera się ona na 8 cyfrach:

1 - tylko wykonanie
2 - tylko zapis
3 - zapis i wykonanie
4 - tylko odczyt
5 - odczyt i wykonanie
6 - odczyt i zapis
7 - zapis, odczyt i wykonanie

Polecenie wygląda identycznie:

sudo chmod uprawnienia plik

Gdzie w miejscu uprawnienia, wstawiamy odpowiednio trzy cyfry (według podziału przedstawionego wyżej na kolorowo)
Pierwsza cyfra - prawa właściciela
Druga cyfra – prawa grupy
Trzecia cyfra - prawa innych użytkowników
Na przykład:

sudo chmod 666 plik

Ubuntu 9.10 zainstalowałem bardziej z przymusu niż z ciekawości i chęci poznania. Stare jądro z wersji 9.04 nie radziło sobie z obsługą mojej karty siecowej, dlatego “zmuszony” byłem do aktualizacji systemu (nie chciałem wypalać płytki i nie byłem w stanie zamówić oryginalnej płytki (o czym za chwilę). Aktualizacja przebiegła całkiem sprawnie, w sumie nawet nie zdążyłem się zorientować kiedy właściwie nastąpiła. Ale zanim o moich wrażeniach, napiszę o czym, co już od początku “zniechęciło” mnie do nowej wersji.

Co takiego? ShipIt. Od blisko pięciu lat zamawiałem płytki przez ten serwis. Zawsze instalowałem system prosto z oryginalnej płytki – nigdy nie aktualizowałem, bądź pobierałem obrazu płyty z Internetu. Jednak teraz dostałem informację o tym, że na Ubuntu jest ogromny popyt i płytki wysyłane będą jedynie nowym użytkownikom, którzy chcą poznać system. Czyżby przerwanie trawjącej 5 lat tradycji? NIE. Z pomocą przyszła mi moja dziewczyna, która założyła konto jakiś czas temu i było to jej drugie zamówienie. Płytki dotarły dosyć szybko, około 10 listopada. Tyle na ten temat.

Tak czy siak tradycja została przerwana, gdyż zaktualizowałem system do nowszej wersji. Co po aktualizacji zobaczyłem? Zupełnie nowy SplashScreen oraz GDM

SplashScreen – nigdy nie używałem tej opcji (preferuję tryb graficzny), jednak muszę przyznać, że wygląda on bardzo ładnie i pasuje do ogólnego motywu systemu (czego nie mogę powiedzieć o poprzednich wydaniach). Mimo to i tak go usunąłem – co wbrew pozorom nie było takie łatwe. Dlaczego? A to dlatego, że stary dobry plik /boot/grub/menu.lst nie istnieje! Jakie było moje zdziwienie, gdy wpisując w terminalu

sudo gedit /boot/grub/menu.lst

ujrzałem pustą stronę. Nic! Kompletnie nic! Wtedy zacząłem szukać rozwiązania tego problemu i znalazłem – napiszę o tym w jednym z następnych artykułów.

GDM – nowe rozwiązanie z GDM jest jak dla mnie zupełnie nietrafione. Użytkownik nie ma możliwości (albo póki co tego nie znalazłem) wgrania własnego motywu (tak jak było to w poprzednich wersjach). Teraz co najwyżej może zmienić tapetę, motyw okna, kursor i ikonki GDM. Na pierwszy rzut oka wydaje się, że możliwość konfiguracji jest większa, ale jest to po prostu schemat, który ciężko upiększyć. Zagłębiłem się troszkę w tematykę nowego GDM i okazało się, że zmiana jego wyglądu nie jest łatwa dla zwykłego użytkownika, gdyż nie można zrobić tego w sposób “klikalny”. Edycja opiera się na wklepaniu do terminala długiej komendy, a następnie ręcznej konfiguracji. Napiszę o tym w jednym z następnych artykułów.

Zalogowałem się do systemu. Na pulpicie nie zmieniło się praktycznie nic (po aktualizacji), poza ikoną wózka inwalidzkiego w trayu. Szybko uporałem się z tym fantem – opis znajduje się w jednym z poprzednich artykułów klik

I tak korzystałbym dalej z tak zaktualizowanego systemu, gdyby nie pojawiła się chęć zainstalowania Windows 7 z MSDNAA. Niestety nie chciał on zainstalować się na partycji logicznej, dlatego usunąłem partycję /, w jej miejscu powstała nowa, NTFS dla Win7.

Tym razem Ubuntu instalowałem już z płytki, którą dostałem od dziewczyny. Trzy słowa na temat płytki: zarówno okładka jak i obraz wytłoczony na niej, nie przypadł mi do gustu. Bardziej podobały mi się rozwiązania zastosowane we wcześniejszych wersjach tj. ludzie trzymający się za ręce.

Instalator na szczęście nie uległ zmianie. Jest tak samo prosty i intuicyjny, jak w poprzednich wersjach. Instalacja przebiegła sprawnie i bez żadnych niespodzianek. Ponowne uruchomienie komputera, znowu widok SplashScreena i tego nieszczęsnego GDM.

Pulpit – tapeta niczego sobie. Prawy klik na pulpicie > Tło pulpitu, a tam co? Ponad 20 tapet do wyboru – miłe zaskoczenie. Oczywiście szybciutko ustawiłem ulubione ikonki, motyw oraz kursor.

Sterowniki – ku mojemu zdziwieniu sterowniki do karty graficznej komputera mojej dziewczyny (bo ona również zażyczyła sobie instalacji systemu) działały bez żadnej dodatkowej konfiguracji. Compiz działał u niej poprawnie pierwszy raz od ponad roku. U mnie również nie było problemów ze sterownikami – w tym ze sterownikami do karty sieciowej – tuż po zalogowaniu Network Manager wykrył blisko 8 sieci w otoczeniu mojego mieszkania.

Programy – z tego co zauważyłem pojawił się Emphaty a zniknął Pidgdin. Czy to dobra decyzja? Nie wiem, nigdy nie używałem Pidgina, a Emphaty od razu usunąłem.

Stabilność – bez zarzutu. Może dlatego, że mój laptop, na którym zainstalowany jest Ubuntu w wersji 9.10, jest dużo mocniejszy od stacjonarego komputera, na którym cały czas gości 9.04. Póki co nie było żadnych zawieszek, nieplanowanych restartów i błędów podczas ładowania. Oby tak dalej.

Podsumowanie – system kolejny raz mnie zaskoczył. Tym razem na minus! Z każdą kolejną wersją staje się coraz mniej “konfigurowalny”, a coraz bardziej uproszczony, ale w negatym tego słowa znaczeniu. Negatywnym dla osób, które pracują na systemie od kilku lat i widzą dużą różnicę pomiędzy wczesnymi a obecnymi wersjami. Nie będę tutaj wywodził się na temat tego, czy to słuszna droga czy nie, bo chyba po przeczytaniu tego co jest powyżej nikt nie ma wątpliwości co do mojego zdania.

Jednak podczas próby zamówienia napotkałem problem:

You have already received our maximum number of allowed shipments. Please download the CD image and record it yourself.

Cóż… nie spodziewałem się, że jakiekolwiek limity zostaną wprowadzone, ale oczywiście jest z tego wyjście. Jakie? Nowe konto.

Płyty oczywiście zostaną wysłane po premierze systemu.

Zgodnie z tradycją prowadzone będzie odliczanie na stronie. Więcej informacji na temat “czasoodliczaczy” znajdziecie tutaj – klik