Artykuł został umieszczony na stronie ubuntu-pomoc.org w ramach współpracy z blogiem qkiz.pl

Wraz z aktualizacją 9.10 zmieniono API wygaszacza ekranu przez co (S)Mplayer przestał go blokować. Podobno naprawiono już ten problem, ale jakoś u mnie sytuacja się nie zmieniła. Nadal podczas odtwarzania filmu włącza się wygaszacz. Ale udało mi się pozbyć tego problemu pisząc prosty skrypt i wykorzystując jedną komendę MPlayer’a.
Nie pożądanego włączenia wygaszacza ekranu najlepiej się pozbyć ruszając myszą lub naciskając jakiś klawisz. Ale nikt podczas oglądania filmu nie będzie wstawał z miejsca tylko po to aby ruszyć myszą właśnie. Prędzej wyłączy całkiem wygaszacz ekranu. Tylko trzeba pamiętać aby go potem włączyć, więc taka sytuacja może być problematyczna. Więc trzeba zasymulować interakcję użytkownika z komputerem.
Do tego użyłem polecenia xdotool oraz opcji -heartbeat w MPlayer. Klikając na ten link można ściągnąć i zainstalować xdotool (wymagany zainstalowany apturl wcześniej). To proste narzędzie symuluje naciśnięcie klawiszy. W skrypcie symuluje naciśniecie klawisza Shift.

nice -n 1 xdotool key shift

Skrypt nazwałem shiftpress i wrzuciłem go do katalogu /usr/local/bin i nadałem odpowiednie uprawnienia do uruchomienia się. Poleceniem nice obniżyłem priorytet wykonywania polecenia.
Następnie w MPlayer’a uruchamiamy z parametrem heartbeat:

mplayer -heartbeat-cmd "shiftpress"

Teraz co 30 sekund MPlayer będzie wykonywał skrypt shiftpress czyli co pół minuty komputer będzie otrzymywał sygnał naciśnięcia przycisku shift i będzie odwlekał wygaszacz ekranu. Teraz możemy utworzyć skrypt z powyższą komendą (wraz z opcją) i używać go do uruchomienia MPlayer’a.Opcje SMPlayer’aJeśli używamy SMPlayer’a, opcję heartbeat wstawiamy w Zaawansowane > Opcje MPlayer’a > Opcje.
Przyznam że jest to rozwiązanie partyzanckie, ale skuteczne dzięki opcjom MPlayer’a. Póki programiści nie naprawią tego błędu, trzeba będzie pozostać przy tego typu rozwiązaniach.

Przede wszystkim musimy pobrać i zainstalować Sambę:

sudo apt-get install samba

Następnym krokiem do utworzenia udostępnionego katalogu jest edycja pliku konfiguracyjne smb.conf znajdującego się najpewniej w /etc/samba/. Oczywiście utworzymy sobie najpierw kopię:

cd /etc/samba
sudo cp smb.conf smb_old.conf
sudo gedit smb.conf


Budowa pliku konfiguracyjnego jest intuicyjna:
parametr = wartość
lecz ze względu na bogate opisy poszczególnych funkcji można dostać epilepsji. Dlatego proponuję od razu wyczyścić cały plik i zapisać konfigurację od zera. Poniżej przedstawiona konfiguracja jeszcze niczego nie udostępnia, lecz pozwala ‘zobaczyć’ maszynę w Komputery grupy roboczej:

[global]
workgroup = DOM
netbios name = serwerek
server string = domowy serwer plikow
security = share


A teraz po kolei:

Po zapisaniu pliku, należy jeszcze zrestartować serwer samby przez:

sudo service smbd restart

Teraz na komputerze z systemem Windows możemy kliknąć w Komputery grupy roboczej i pojawi się tam nasz serwerek. Wewnątrz jeszcze nic nie będzie, bo nic nie udostępniamy, ale wiemy przynajmniej że samba działa tak jak powinna. Spróbujmy więc udostępnić jakiś katalog z naszego komputera. W tym celu ponownie otwieramy plik smb.conf do edycji z uprawnieniami root`a i dopisujemy kolejne linijki:

comment = pierwszy udostepniony katalog
path = /moja/share
create mask = 0777
directory mask = 0777
browsable = yes
writable = yes
guest ok = yes


comment
Wiadomo .

Tak jak wcześniej, zapisujemy plik, restartujemy Sambę i mamy udostępniony katalog, który widać na każdym komputerze w naszej grupie roboczej.

W drugą stronę sytuacja jest znacznie prostsza, gdyż po instalacji samby w menu Miejsca->Sieć mamy wpis Sieć Windows. Po wejściu widzimy naszą grupę roboczą a wewnątrz niej wszystkie uruchomione komputery naszej grupy roboczej wraz z ich udostępnionymi katalogami. Należy pamiętać, że system Windows automatycznie udostępnia tzw. katalogi administracyjne, do których jednak nie uzyskamy dostępu bez podania hasła.

W kolejnej części opiszę jak w równie prosty sposób ograniczyć dostęp do udostępnionych zasobów.

Wchodzimy w terminal i aktualizujemy nasze oprogramowanie:

sudo apt-get update

Nastepnie instalujemy serwer www apache2

sudo apt-get install apache2

W kolejnym kroku doinstalujemy do niego PHP w wersji 5

sudo apt-get install php5

Oraz bazę danych MySQL (podczas instalacji może pokazać się prośba o podanie hasła dla administratora bazy, wpisujemy hasło i ZAPAMIĘTUJEMY, przyda nam się potem)

sudo apt-get install mysql-server

W celu powiązania apacha z bazą danych instalujemy:

sudo apt-get install libapache2-mod-auth-mysql

Oraz:

sudo apt-get install php5-mysql

Na koniec program do zarządzania bazą danych z poziomu przeglądarki WWW - PHPMyAdmin (podczas instalacji pokaże się wybór serwera którego ustawienia chcemy zmienić, oczywiście wybieramy apache2)

sudo apt-get install phpmyadmin

Teraz ustawimy nasz serwer tak abyśmy mogli wrzucać pliki do naszego katalogu domowego

Wpisujemy w terminalu:

mkdir ~/public_html

A następnie:

sudo gedit /etc/apache2/sites-available/default

Dopisujemy


Alias /nazwa_uzytkownika/ "/home/nazwa_uzytkownika/public_html/"
<Directory /home/nazwa_uzytkownika/public_html/>
Options Indexes FollowSymLinks MultiViews
AllowOverride None
Order allow,deny
allow from all
</Directory>


gdzie zamiast ‘nazwa_uzytkownika’ wpisujemy swoja nazwę użytkownika, jakiej używamy logując się do Ubuntu.

Restartujemy apache2 aby zatwierdzić wprowadzone przez nas zmiany.

sudo /etc/init.d/apache2 restart

Pora na próbę generalną, wpisujemy w terminalu:

gedit ~/public_html/index.php

Po czym w stworzonym pliku wpisujemy:

<?php
phpinfo();
?>


I zapisujemy.

Teraz w przeglądarce wpisujemy:

http://127.0.0.1/nazwa_uzytkownika/ (zamiast nazwa_uzytkownika oczywiscie swoj login do Ubuntu)

Jeżeli otworzyła nam się fioletowa, długa strona z informacjami o PHP to znaczy że zrobiliśmy wszystko dobrze

Możemy jeszcze wejść na:

http://127.0.0.1/nazwa_uzytkownika/phpmyadmin/

Jeżeli otworzy nam się strona wymagająca zalogowania, to znaczy że poprawnie skonfigurowaliśmy bazę danych MySQL i PHPMyAdmina, wpisujemy root i hasło, które wcześniej mieliśmy zapamiętać. To wszystko, strony WWW od teraz możemy wrzucać do katalogu public_html w naszym katalogu domowym

No dobrze, firmy firmami, ale tak właściwie po co to się nam przyda i jaki to ma związek z Ubuntu, możesz zapytać. Już tłumaczę. Czy nie miałeś nigdy, Drogi Czytelniku, chęci przetestowania jakiegoś chwalonego systemu operacyjnego, a zawsze powstrzymywało Cię ryzyko popsucia czegoś? Lub też potrzebowałeś drugiego systemu operacyjnego, powiedzmy Windowsa, jednak nie chciałeś lub nie miałeś możliwości zainstalować go na drugim dysku twardym? Dzięki programom takim jak VirtualBox (mówię takim jak, bo jest ich znacznie więcej, w tym miejscu przytoczę choćby płatny VMWare lub Microsoft Virtual Machine na platformę Windows. VirtualBox jest moim faworytem, ponieważ jest dobry, intuicyjny i darmowy oraz obsługuje wszystkie platformy) daje nam właśnie taką możliwość. Przejdźmy teraz do omówienia jego możliwości.

Oficjalna witryna programu to VirtualBox.org, gdzie możemy oczywiście ściągnąć paczkę .deb przygotowaną specjalnie dla naszego systemu. Samego procesu instalacji w tym artykule omawiał nie będę z tego względu, że jako użytkownik Ubuntu, który jest zainteresowany wirtualizacją, na pewno nie jeden raz miałeś z czymś takim do czynienia, jeżeli nie – na tej stronie na pewno znajdziesz inny artykuł w którym przeczytasz o tym coś więcej, proces jest naprawdę banalnie prosty. Zatem, po instalacji naszym oczom ukazuje się główny kokpit programu:

Główny kokpit programu (kliknij, aby powiększyć)

Aby stworzyć nowego wirtualnego peceta kliknij przycisk „Nowa”. Dalej za rączkę prowadzi nas prosty kreator, nie powinieneś mieć trudności. Pozwól że opiszę jedynie najważniejsze z opcji. Już na samym początku trzeba podać nazwę maszyny, która może być dowolna oraz typ systemu i wersję (Linux, Windows etc.). W następnym kroku kreator prosi nas o podanie ilości pamięci RAM – tutaj nie warto ‘szarżować’, ponieważ warto pamiętać, że jeżeli wirtualna maszyna jest uruchomiona współdzieli ona pamięć RAM z główną maszyną. Również nie można dać za mało pamięci, bo system nie będzie pracował wydajnie, dla przykładu: dla Windows XP optymalne będzie 192 MB pamięci. Dalej tworzymy wirtualny dysk twardy, wybieramy “Stwórz nowy” oraz zaznaczamy “Obraz dynamicznie rozszerzany”, wybieramy jego rozmiar w zależności od systemu operacyjnego, który zamierzamy zainstalować, w tym przypadku pomocne może być www.google.pl i tematyczne fora dyskusyjne.

Kiedy stworzyliśmy już wirtualną maszynę, możemy pogrzebać jeszcze w jej opcjach, klikając na nią prawym przyciskiem myszy i wybierając Ustawienia, możemy dla przykładu zwiększyć jej pamięć video oraz włączyć akcelerację 2D i 3D co polecam zrobić jeżeli nasza karta graficzna na to pozwala (tzn. jeżeli mamy kartę ATI może być problem, ze względu na brak odpowiedniego wsparcia dla systemów Linux przez tego producenta). Jeżeli planujemy instalację systemu, polecam również mieć dany system w postaci obrazu płyty ISO, wtedy w ustawieniach wystarczy zamontować dany obraz w sekcji Nośniki. Nic nie stoi na przeszkodzie, aby napędem w naszej wirtualnej maszynie był także nasz fizyczny napęd CD bądź DVD. Warto nadmienić, że system, który instalujesz na wirtualnej maszynie, jeżeli nie jest darmowy, musi być oryginalny, instalując pirackie oprogramowanie na takiej maszynie łamiesz prawo w identyczny sposób jakbyś instalował go na fizycznie istniejącym komputerze. To taka drobna uwaga, teraz pora na uruchomienie naszej wirtualnej maszyny. Klikamy na nią dwa razy.

Jeżeli prawidłowo zamontowaliśmy obraz CD lub DVD z systemem operacyjnym, naszym oczom ukaże się ekran instalacji tego systemu. Tego procesu opisywał nie będę, ponieważ jestem przekonany, że nie raz już z tym się zetknąłeś, a jeśli nie – program VirtualBox to świetne środowisko, aby się tego nauczyć nie wyrządzając przy tym żadnych szkód (jednakże proces ten nie powinien nikomu sprawić trudności, ponieważ o ile nie instalujesz jakiegoś Slackware’a czy Gentoo to instalacja takiego systemu w VirtualBoxie najczęściej sprowadza się do klikania usilnie przycisku Dalej).

Podczas instalacji może się tak zdarzyć, że nagle Twój kursor „ugrzęźnie” w okienku wirtualnego peceta, wtedy uratuje nas prawy CTRL, który nazywany jest przyciskiem hosta. Kombinacja CTRL+F wyłącza lub włącza pełny ekran.

Przyjmijmy, że mamy zainstalowany już świeży system, pozostaje instalacja tzw. „guest addictions” co pozwoli nam skalować okno do rozmiarów naszego monitora i znacznie ułatwi nam komunikacją pomiędzy komputerem głównym a wirtualną maszyną. Można to zrobić klikając CTRL+D kiedy nasz system jest już uruchomiony.

Pozostaje ostatnia kwestia – współdzielenie katalogów, czyli katalogi, dzięki którym możemy swobodnie wymieniać pliki pomiędzy naszym komputerem a wirtualną maszyną. Możemy to zrobić wchodząc w „Urządzenia” i wybierając „Współdzielone katalogi…”. Kiedy dodamy taki katalog, musimy jeszcze dodać go w naszej wirtualnej maszynie. Ponieważ adresatem mojego artykułu jest użytkownik Ubuntu, przyjmę że systemem jaki zainstalowaliście na wirtualnej maszynie jest Windows, w naszym przypadku Windows XP choć w sumie może być jakikolwiek nowy Windows (nowy w sensie nie 95, 98, ale myślę że takowych nikt już nie używa). Wchodzimy w „Mój komputer” -> „Narzędzia” -> „Mapuj dysk sieciowy..” i wpisujemy „\\vboxsvr\nazwa” (bez cudzysłowia naturalnie) gdzie „nazwa” to nazwa folderu jaki dodaliśmy do listy współdzielonych.

No i to by było chyba na tyle, mam nadzieję, że mój poradnik przybliżył Cię w pewnym stopniu do tematu wirtualizacji, w razie jakichkolwiek problemów śmiało pisz w komentarzach, lub na mój adres e-mail: psajdi1@wp.pl. Zainteresowanych oraz znających język angielski zapraszam również to przejrzenia dokumentacji programu VirtualBox, którą znajdziecie na stronie, którą już zresztą w tym artykule podawałem: www.virtualbox.org. Pozdrawiam

Pewnie nie raz drażnił Was (głównie użytkowników z Windows’em i Linuksem na jednej maszynie) fakt kiedy i czy w ogóle powstaną sterowniki do systemu plików ext4.
Niestety ja nie znam odpowiedzi na to pytanie

Jednak z pomocą przychodzi nam świetna aplikacja pod nazwą FSproxy.
Jest to tak na prawdę emulator (dokładnie quemu) miniaturowego linuksa (parę MB), który ma tylko i wyłącznie jedno zadanie, udostępnić przez SAMBĘ (linuksowy odpowiednik windowsowego SMB) wszystkie partycje danego dysku.

Fajnie się słyszy, a jeszcze szybciej instaluje

Pierwsze co należy zrobić, to pobrać FSproxy z tego adresu (najnowszą wersję oczywiście): fsproxy-1.0rc2.

Uruchamiamy instalator (oczywiście na windowsie) i zwracamy uwagę tylko na dwa momenty:
- wybór komponentów do instalowania, koniecznie zaznaczyć FSproxy oraz Network TAP Driver!
- na koniec instalacji należy zaznaczyć Configure FSproxy i kliknąć Finish.

W oknie konfiguracji ustawiamy następujące rzeczy:
- Drives – wybieramy dyski na których mamy linuksowe partycje (i które chcemy sobie udostępnić).
- Network – prawdopodobnie w rozwijanej liście będzie tylko jedno połączenie (te, które zostało stworzone podczas instalacji), klikamy w przycisk Connect to selected.
- Misc options – na razie można zostawić wszystko odznaczone.
Klikamy Save, następnie w tray’u klikamy PPM na FSproxy i wybieramy Start server.

Serwer startuje kilka sekund i powiadamia nas o powodzeniu (lub niepowodzeniu ) ładną chmurką

Od tego momentu wpisując w Moim komputerze \\fsproxy (lub \\192.168.255.1) zobaczymy wszystkie udostępnione partycje nie ważne czy to ext2/3/4, reiserfs itp.

Uwaga!
Aby móc dokonywać zmian na tych partycjach musimy po kliknięciu PPM na FSproxy wybrać opcję Switch to read-write mode lub żeby zapis był możliwy domyślnie – zaznaczyć w konfiguracji programu Read-write mode is default (z którą nie miałem osobiście żadnych problemów).

I w taki oto sposób magicznie możemy przeglądać różne systemy plików bez żadnych dziwnych przeglądarek czy szukania sterowników i modlenia się by działały

Przyjemnego korzystania ;]

Postanowiłem poszperać trochę w sieci na temat Exaile i skrótów klawiszowych. Doszedłem do tego, że potrzebna jest wtyczka, która (w przypadku GNOME) pozwala na obsługę skrótów. Wtyczka jest wbudowana w odtwarzacz, więc wystarczy ją jedynie włączyć.

Włącz Exaile i kliknij kolejno Edycja > Preferencje > Wtyczki. Odszukaj na liście wtyczkę o nazwie Klawisze multimedialne GNOME i zaznacz pole Włączony.

Od teraz skróty klawiszowe będą działać jak należy :]

Jeśli ktoś używa KDE (lub innego środowiska) i sposób pomógł, proszę o zostawienie informacji.

Otwieramy terminal i wpisujemy:

sudo apt-get install hddtemp

Następnie wyświetlamy temperaturę:

nc localhost 7634

Nazwa jest długa i mało czytelna, więc wpisujemy:

nc localhost 7634 | cut -d'|' -f4

Teraz mamy samą temperaturę.
W tym momencie należało zrobić skrypt. My zrobimy inaczej:

/dev/sda - ${hddtemp /dev/sda}

Należy to wkleić do Conky w miejscy gdzie ma nam się ukazywać temperatura dysku.

/dev/sda - to tylko nazwa dysku, można to zmienić dowolnie

${hddtemp /dev/sda} Natomiast w nawiasie /dev/sda to nasz dysk który będzie monitorowany. Zwróćcie na to uwagę jeżeli macie kilka dysków

Nazwy dysków zobaczycie wydając w terminalu polecenie:

sudo gedit /etc/default/hddtemp

Najpierw należy zacząć od stworzenia naszego tła np. w Gimpie i ustawienia ( jeżeli chcemy ) przezroczystości (W Gimpie przezroczystość to “Krycie” w prawym górnym rogu). Obrazek powinien mieć wymiary naszego Conky.Taki obrazek jaki stworzymy, taki będzie widoczny na naszym ekranie.

Gdy stworzymy nasz obrazek, zapisujemy go do folderu “.conky” (którego umieszczamy w naszym katalogu home), a obrazek nazywamy np. tlo.png. Teraz do naszej konfiguracji dodajemy linijkę (pod TEXT):

${image ~/.conky/tlo.png}

Składnia komendy wygląda w następujący sposób:

(-p x,y) - pozycja tła.

(-s WxH) - wymiary obrazka.

Wszystko musimy ustalić według własnych wymagań i preferencji, a dla ułatwienia przykład:

${image /home/gatto/.conky/tlo.png -p 8,0 -s 1280x28}

Minął ponad rok, a Conky zyskał możliwość dodawania “prawdziwych” obrazków Służy do tego funkcja image, a całe polecenie wygląda następująco:

${image ścieżka/do/obrazku.png}

Można dołączać zarówno obrazki z rozszerzeniem jpg jak i png.

Dodatkowe operatory funkcji image:

Ustawienie pozycji: -p x,y
Pozycja liczona jest od lewego górnego narożnika programu, każdy jeden punkt więcej (lub mniej) to ruch obrazka o jeden pixel w podaną stronę, np:

-p 20,20 - 20px w prawo, 20px w dół,
-p 20,-20 - 20px w prawo, 20px w górę,
-p -20,20 - 20px w lewo, 20px w dół,
-p -20,-20 - 20px w lewo, 20px w górę.

Uwaga, jeśli wykroczysz obrazkiem o chociaż 1px poza pole Conky, obrazek nie będzie wyświetlany!
Przykład:

${image ~/Pulpit/pliki/logo.png -p 50,50}

Ustawienie rozmiaru: -s WxH
Gdzie:

W - szerokość (width)
H - wysokość (height)

Wszystko w pixelach.
Przykład:

${image ~/Pulpit/pliki/logo.png -s 150x150}

Operatory można ze sobą łączyć, np:

${image ~/Pulpit/pliki/logo.png -p 10,10 -s 150x150}

Oczywiście, aby zobaczyć zmiany musisz ponownie uruchomić Conky:

killall conky && conky

Otwieramy terminal i wpisujemy:

sudo add-apt-repository ppa:kkszysiu/telepathy
sudo apt-get update && sudo apt-get install telepathy-sunshine

Odpowiedź jest prosta. Instalujemy vnstat
W tym celu otwieramy konsolę i wpisujemy:

sudo apt-get install vnstat

Po zakończonej instalacji wykonujemy polecenie:

sudo vnstat -u -i ppp0

żeby program pokazywał nam co się dzieje z danymi tylko w przypadku używania naszego modemu usb.

Następnie uruchamiamy, oczywiście po  pewnym czasie aktywności w sieci, program vnstat. Wpisujemy w tym celu vnstat w terminalu

Naszym oczom powinno się ukazać coś takiego:

majsza@majsza-laptop:~$ vnstat
Database updated: Fri Apr  9 01:40:01 2010

ppp0

received:     508.58 MB (84.2%)
transmitted:      95.69 MB (15.8%)

total:     604.28 MB

rx     |     tx     |  total
-----------------------+------------+-----------
yesterday     60.33 MB |   13.71 MB |   74.04 MB
today     12.54 MB |    3.22 MB |   15.77 MB
-----------------------+------------+-----------
estimated       167 MB |      41 MB |     208 MB


Ale najpierw instalacja. Niestety niemiła niespodzianka dla osób ze słabym łączem – instalator “dociągnie” ponad 200mb dodatkowych pakietów… :

sudo apt-get install eclipse

Po zakończonej instalacji udaj się na stronę klik i pobierasz najnowszą wersję CDT Galileo – na dzień pisania artykułu jest to 6.0.2 (February 26, 2010).

Po ściągnięciu paczki, wypakuj ją i w katalogu głównym wykonaj dwa polecenia:

sudo cp -R features/ /usr/lib/eclipse

oraz

sudo cp -R plugins/ /usr/lib/eclipse

Pora na uruchomienie aplikacji: Programy > Programowanie > Eclipse.

Przy pierwszym uruchomieniu programu zostaniemy poproszeni o wskazanie przestrzeni roboczej, czyli miejsca, w którym będą zapisywane wszystkie nasze “dzieła”. Wybieramy jakąś lokalizację i zaznaczamy Use this as a default and do not ask again.
Tworzymy nowy projekt – New > Project > C/C++ > C++ Project.
Po lewej stronie widać wszystkie pliku, które dołączone są do projektu. Po prawej stronie jakieś pierdoły. Najważniejszą rzeczą jest to, co jest w centrum i trochę poniżej – miejsce na kod oraz terminal – tak, terminal.
Bardzo ciekawym rozwiązaniem (z którym się jeszcze nie spotkałem), jest zintegrowanie terminala razem z głównym oknem programu – zero wyskakujących okienek. Co prawda na początku trudno się do tego przyzwyczaić, ale początki zawsze są trudne.

Eclipse - główne okno programu

W lewym oknie klikamy PPM na nazwę projektu i wybieramy New > File. Podajemy nazwę zakończoną .cpp.
Klikamy w środkowe okienko i wpisujemy sztandarowy kod:

#include<*iostream*> // usunac te gwiazdki

using namespace std;

int main()
{
cout<<"Hello world!";
}

Jak każde porządne środowisko, tak i Eclipse koloruje składnię, zaznacza błędy, zamyka klamry itd.
Kod napisany, teraz kompilacja i odpalenie - CTRL + F11. Wyskoczy okienko, zniknie, a na dole wyświetli się oczekiwane:

Hello world!

Wszystko działa jak należy. Nie pozostaje nic innego jak programować, programować i programować!

~/.aMule/Incoming

Aby przenieść zawartość tego katalogu w inne miejsce, użyj polecenia:

mv -R ~/.aMule/Incoming katalog/do/którego/chcesz/przenieść/pliki

Aby zmienić domyślną ścieżkę zapisu plików, włącz program aMule i kliknij kolejno: Preferencje > Katalogi. Teraz zmień lokalizację katalogu z plikami przychodzącymi (pobranymi). Katalog z plikami tymczasowymi też może zostać zmieniony, ale nie jest to konieczne.

Otwórz dowolny program z pakietu OpenOffice. Kliknij kolejno: Narzędzia > Opcje > Widok. Odszukaj pole Rozmiar i styl ikon. Ustaw rozmiar, a następie wybierz ikony Human.

Zatwierdź zmiany.

Pidgin

Jeśli chcesz, aby kontakty offline w grupie X były zawsze widoczne, a kontakty offline w grupie Y zawsze ukryte, wykonaj poniższe instrukcje.

Kliknij prawym przyciskiem na nazwie grupy. Z menu podręcznego wybierz “Wyświetl w trybie offline”.

Oczywiście analogicznie – to pole powinno być odznaczone, jeśli chcesz, aby kontakty były niewidoczne (grupa Y)

Aby przypisać przeglądarce Firefox osobny motyw GTK, wyedytuj plik:

sudo gedit /usr/bin/firefox

A następnie tuż pod komentarzami wklej:

export GTK2_RC_FILES=/usr/share/themes/nazwa_katalogu/gtk-2.0/gtkrc

W miejscu nazwa_katalogu wprowadź nazwę katalogu z motywem, którego chcesz używać w przeglądarce. Zapisz plik (CTRL+S) i uruchom ponownie przeglądarkę.

Zainstaluj polski słownik:

sudo apt-get install aspell-pl

Teraz uruchom Kadu i wciśnij F4, aby wyświetlić listę zainstalowanych modułów. Odszukaj na niej moduł spellchecker i kliknij w niego dwukrotnie, aby go załadować. Nie ma potrzeby ponownego uruchamiania komunikatora, aby słownik zaczął działać.

Aby raz na zawsze rozwiązać ten problem, stworzona została paczka deb z wersją UbuDSL dla Ubuntu 9.10. Niestety nie wiem kto jest jej autorem i nie wiem jak długo będzie znajdowała się na serwerze, z którego można ją pobrać. Jeśli link wygaśnie, proszę pozostawić stosowny komentarz lub zostawić adres e-mail, na który prześlę paczkę.

Pobierz UbuDSL dla Ubuntu 9.10

Jednak program ma otwarte źródło i każdy może go modyfikować, dlatego nie trzeba było długo czekać na rozwiązanie (a może “obejście”), problemu z połączeniem.

Otwórz terminal i wydaj polecenie:

sudo chmod -R 777 /usr/share/ubudsl/configs

Teraz:

sudo gedit /usr/share/ubudsl/configs/system.ini

I zamień pierwszą linijkę:

[Ubuntu_9.04]

na

[Ubuntu_9.10]

Zapisz plik, uruchom ponownie UbuDSL i skonfiguruj od nowa połączenie.

Oto dowód, że wszystko działa

Wine daje nam również możliwość utworzenia własnej wirtualnej partycji i instalowania na niej aplikacji.

Aby utworzyć własną wirtualną partycję, wystarczy postąpić według poniższej instrukcji:

Kliknij kolejno Programy > Wine > Konfiguracja Wine.

Kliknij w miniaturę, aby powiększyć

Teraz przejdź do karty Dyski. Kliknij Dodaj i wybierz z listy oznaczenie nowego dysku. Zaznacz go na liście powyżej i w polu Ścieżka, podaj ścieżkę, do której mają być instalowane aplikacje.

Teraz podczas instalacji pamiętaj, aby domyślny dysk (C:) zmienić na ten, który utworzyłeś.