wikipedia.org

Aplikacja przeznaczona do użytku domowego (o niej mowa) jest całkowicie darmowa i nie posiada żadnych ograniczeń.

Instalacja
Instalacja jest bardzo prosta:

wget http://dl.google.com/earth/client/current/GoogleEarthLinux.bin
sh GoogleEarthLinux.bin

Jeśli nie posiadasz Wget wejdź na stronę http://dl.google.com/earth/client/current/GoogleEarthLinux.bin i pobierz instalator. Przejdź do miejsca pobrania i uruchom go klikając dwukrotnie myszką.

Zainstalowaną aplikację znajdziesz w Programy > Internet > Google Earth.

Tutaj mieszkam

Trochę informacji od twórców:

Logo PlayOnLinux

Aby zainstalować PlayOnLinux w najnowszej wersji, dodaj odpowiednie repozytorium (Lucid Lynx):

sudo wget http://deb.playonlinux.com/playonlinux_lucid.list -O /etc/apt/sources.list.d/playonlinux.list

Repozytoria dla starszych wersji Ubuntu:

Karmic Koala

sudo wget http://deb.playonlinux.com/playonlinux_karmic.list -O /etc/apt/sources.list.d/playonlinux.list

Jaunty Jackalope

sudo wget http://deb.playonlinux.com/playonlinux_jaunty.list -O /etc/apt/sources.list.d/playonlinux.list

Intrepid Ibex

sudo wget http://deb.playonlinux.com/playonlinux_intrepid.list -O /etc/apt/sources.list.d/playonlinux.list

Hardy Heron

sudo wget http://deb.playonlinux.com/playonlinux_hardy.list -O /etc/apt/sources.list.d/playonlinux.list

Zaktualizuj system

sudo apt-get update

I zainstaluj PlayOnLinux:

sudo apt-get install playonlinux

Po zakończonej instalacji uruchom program klikając kolejno Programy > PlayOnLinux > PlayOnLinux.

Główne okno PlayOnLinux

W głównym oknie programu kliknij Zainstaluj i w polu Szukaj wpisz nazwę aplikacji, która Cię interesuje np. Steam.

Lista wyszukanych aplikacji

Instalator Steam

Działa

Wchodzimy w terminal i aktualizujemy nasze oprogramowanie:

sudo apt-get update

Nastepnie instalujemy serwer www apache2

sudo apt-get install apache2

W kolejnym kroku doinstalujemy do niego PHP w wersji 5

sudo apt-get install php5

Oraz bazę danych MySQL (podczas instalacji może pokazać się prośba o podanie hasła dla administratora bazy, wpisujemy hasło i ZAPAMIĘTUJEMY, przyda nam się potem)

sudo apt-get install mysql-server

W celu powiązania apacha z bazą danych instalujemy:

sudo apt-get install libapache2-mod-auth-mysql

Oraz:

sudo apt-get install php5-mysql

Na koniec program do zarządzania bazą danych z poziomu przeglądarki WWW - PHPMyAdmin (podczas instalacji pokaże się wybór serwera którego ustawienia chcemy zmienić, oczywiście wybieramy apache2)

sudo apt-get install phpmyadmin

Teraz ustawimy nasz serwer tak abyśmy mogli wrzucać pliki do naszego katalogu domowego

Wpisujemy w terminalu:

mkdir ~/public_html

A następnie:

sudo gedit /etc/apache2/sites-available/default

Dopisujemy


Alias /nazwa_uzytkownika/ "/home/nazwa_uzytkownika/public_html/"
<Directory /home/nazwa_uzytkownika/public_html/>
Options Indexes FollowSymLinks MultiViews
AllowOverride None
Order allow,deny
allow from all
</Directory>


gdzie zamiast ‘nazwa_uzytkownika’ wpisujemy swoja nazwę użytkownika, jakiej używamy logując się do Ubuntu.

Restartujemy apache2 aby zatwierdzić wprowadzone przez nas zmiany.

sudo /etc/init.d/apache2 restart

Pora na próbę generalną, wpisujemy w terminalu:

gedit ~/public_html/index.php

Po czym w stworzonym pliku wpisujemy:

<?php
phpinfo();
?>


I zapisujemy.

Teraz w przeglądarce wpisujemy:

http://127.0.0.1/nazwa_uzytkownika/ (zamiast nazwa_uzytkownika oczywiscie swoj login do Ubuntu)

Jeżeli otworzyła nam się fioletowa, długa strona z informacjami o PHP to znaczy że zrobiliśmy wszystko dobrze

Możemy jeszcze wejść na:

http://127.0.0.1/nazwa_uzytkownika/phpmyadmin/

Jeżeli otworzy nam się strona wymagająca zalogowania, to znaczy że poprawnie skonfigurowaliśmy bazę danych MySQL i PHPMyAdmina, wpisujemy root i hasło, które wcześniej mieliśmy zapamiętać. To wszystko, strony WWW od teraz możemy wrzucać do katalogu public_html w naszym katalogu domowym

Domyślny wygląd ikon plików *.exe

sudo apt-get install gnome-exe-thumbnailer

Jeżeli APT nie znajdzie programu to znaczy, że nie mamy dodanego odpowiedniego repozytorium, należy dodać je poleceniem:

sudo add-apt-repository ppa:ubuntu-wine/ppa && sudo apt-get update

Teraz APT powinien zainstalować program bez problemu.

Teraz wystarczy tylko usunąć pamięć podręczną miniaturek:

rm -rf ~/.thumbnails

I w razie potrzeby zrestartować Nautilusa

nautilus -q

Teraz ikonki plików *.exe powinny wyglądać tak

No dobrze, firmy firmami, ale tak właściwie po co to się nam przyda i jaki to ma związek z Ubuntu, możesz zapytać. Już tłumaczę. Czy nie miałeś nigdy, Drogi Czytelniku, chęci przetestowania jakiegoś chwalonego systemu operacyjnego, a zawsze powstrzymywało Cię ryzyko popsucia czegoś? Lub też potrzebowałeś drugiego systemu operacyjnego, powiedzmy Windowsa, jednak nie chciałeś lub nie miałeś możliwości zainstalować go na drugim dysku twardym? Dzięki programom takim jak VirtualBox (mówię takim jak, bo jest ich znacznie więcej, w tym miejscu przytoczę choćby płatny VMWare lub Microsoft Virtual Machine na platformę Windows. VirtualBox jest moim faworytem, ponieważ jest dobry, intuicyjny i darmowy oraz obsługuje wszystkie platformy) daje nam właśnie taką możliwość. Przejdźmy teraz do omówienia jego możliwości.

Oficjalna witryna programu to VirtualBox.org, gdzie możemy oczywiście ściągnąć paczkę .deb przygotowaną specjalnie dla naszego systemu. Samego procesu instalacji w tym artykule omawiał nie będę z tego względu, że jako użytkownik Ubuntu, który jest zainteresowany wirtualizacją, na pewno nie jeden raz miałeś z czymś takim do czynienia, jeżeli nie – na tej stronie na pewno znajdziesz inny artykuł w którym przeczytasz o tym coś więcej, proces jest naprawdę banalnie prosty. Zatem, po instalacji naszym oczom ukazuje się główny kokpit programu:

Główny kokpit programu (kliknij, aby powiększyć)

Aby stworzyć nowego wirtualnego peceta kliknij przycisk „Nowa”. Dalej za rączkę prowadzi nas prosty kreator, nie powinieneś mieć trudności. Pozwól że opiszę jedynie najważniejsze z opcji. Już na samym początku trzeba podać nazwę maszyny, która może być dowolna oraz typ systemu i wersję (Linux, Windows etc.). W następnym kroku kreator prosi nas o podanie ilości pamięci RAM – tutaj nie warto ‘szarżować’, ponieważ warto pamiętać, że jeżeli wirtualna maszyna jest uruchomiona współdzieli ona pamięć RAM z główną maszyną. Również nie można dać za mało pamięci, bo system nie będzie pracował wydajnie, dla przykładu: dla Windows XP optymalne będzie 192 MB pamięci. Dalej tworzymy wirtualny dysk twardy, wybieramy “Stwórz nowy” oraz zaznaczamy “Obraz dynamicznie rozszerzany”, wybieramy jego rozmiar w zależności od systemu operacyjnego, który zamierzamy zainstalować, w tym przypadku pomocne może być www.google.pl i tematyczne fora dyskusyjne.

Kiedy stworzyliśmy już wirtualną maszynę, możemy pogrzebać jeszcze w jej opcjach, klikając na nią prawym przyciskiem myszy i wybierając Ustawienia, możemy dla przykładu zwiększyć jej pamięć video oraz włączyć akcelerację 2D i 3D co polecam zrobić jeżeli nasza karta graficzna na to pozwala (tzn. jeżeli mamy kartę ATI może być problem, ze względu na brak odpowiedniego wsparcia dla systemów Linux przez tego producenta). Jeżeli planujemy instalację systemu, polecam również mieć dany system w postaci obrazu płyty ISO, wtedy w ustawieniach wystarczy zamontować dany obraz w sekcji Nośniki. Nic nie stoi na przeszkodzie, aby napędem w naszej wirtualnej maszynie był także nasz fizyczny napęd CD bądź DVD. Warto nadmienić, że system, który instalujesz na wirtualnej maszynie, jeżeli nie jest darmowy, musi być oryginalny, instalując pirackie oprogramowanie na takiej maszynie łamiesz prawo w identyczny sposób jakbyś instalował go na fizycznie istniejącym komputerze. To taka drobna uwaga, teraz pora na uruchomienie naszej wirtualnej maszyny. Klikamy na nią dwa razy.

Jeżeli prawidłowo zamontowaliśmy obraz CD lub DVD z systemem operacyjnym, naszym oczom ukaże się ekran instalacji tego systemu. Tego procesu opisywał nie będę, ponieważ jestem przekonany, że nie raz już z tym się zetknąłeś, a jeśli nie – program VirtualBox to świetne środowisko, aby się tego nauczyć nie wyrządzając przy tym żadnych szkód (jednakże proces ten nie powinien nikomu sprawić trudności, ponieważ o ile nie instalujesz jakiegoś Slackware’a czy Gentoo to instalacja takiego systemu w VirtualBoxie najczęściej sprowadza się do klikania usilnie przycisku Dalej).

Podczas instalacji może się tak zdarzyć, że nagle Twój kursor „ugrzęźnie” w okienku wirtualnego peceta, wtedy uratuje nas prawy CTRL, który nazywany jest przyciskiem hosta. Kombinacja CTRL+F wyłącza lub włącza pełny ekran.

Przyjmijmy, że mamy zainstalowany już świeży system, pozostaje instalacja tzw. „guest addictions” co pozwoli nam skalować okno do rozmiarów naszego monitora i znacznie ułatwi nam komunikacją pomiędzy komputerem głównym a wirtualną maszyną. Można to zrobić klikając CTRL+D kiedy nasz system jest już uruchomiony.

Pozostaje ostatnia kwestia – współdzielenie katalogów, czyli katalogi, dzięki którym możemy swobodnie wymieniać pliki pomiędzy naszym komputerem a wirtualną maszyną. Możemy to zrobić wchodząc w „Urządzenia” i wybierając „Współdzielone katalogi…”. Kiedy dodamy taki katalog, musimy jeszcze dodać go w naszej wirtualnej maszynie. Ponieważ adresatem mojego artykułu jest użytkownik Ubuntu, przyjmę że systemem jaki zainstalowaliście na wirtualnej maszynie jest Windows, w naszym przypadku Windows XP choć w sumie może być jakikolwiek nowy Windows (nowy w sensie nie 95, 98, ale myślę że takowych nikt już nie używa). Wchodzimy w „Mój komputer” -> „Narzędzia” -> „Mapuj dysk sieciowy..” i wpisujemy „\\vboxsvr\nazwa” (bez cudzysłowia naturalnie) gdzie „nazwa” to nazwa folderu jaki dodaliśmy do listy współdzielonych.

No i to by było chyba na tyle, mam nadzieję, że mój poradnik przybliżył Cię w pewnym stopniu do tematu wirtualizacji, w razie jakichkolwiek problemów śmiało pisz w komentarzach, lub na mój adres e-mail: psajdi1@wp.pl. Zainteresowanych oraz znających język angielski zapraszam również to przejrzenia dokumentacji programu VirtualBox, którą znajdziecie na stronie, którą już zresztą w tym artykule podawałem: www.virtualbox.org. Pozdrawiam

Na początek musimy dodać repozytorium, otwieramy terminal i wpisujemy:

sudo add-apt-repository ppa:ubuntu-mozilla-security/ppa

Teraz wystarczy zaktualizować indeks pakietów

sudo apt-get update

I na koniec zainstalować nowego Firefoxa:

sudo apt-get install firefox firefox-branding firefox-gnome-support

Użytkownicy którzy zastosowali się do rady z poprzedniego poradnika powinni jeszcze usunąć starego Firefoxa

sudo apt-get remove firefox-mozilla-build

Przejdźmy do rzeczy, najpierw musimy dodać repozytorium. W tym celu otwieramy terminal i wpisujemy:

echo -e "\ndeb http://downloads.sourceforge.net/project/ubuntuzilla/mozilla/apt all main" | sudo tee -a /etc/apt/sources.list > /dev/null

Następnie należy zaimportować klucz GPG aby potwierdzić autentyczność właściciela repozytorium:

sudo apt-key adv --recv-keys --keyserver keyserver.ubuntu.com C1289A29

Teraz aktualizujemy listę pakietów:

sudo apt-get update

Usuwamy starego Firefoxa:

sudo apt-get remove firefox firefox-branding firefox-gnome-support

I instalujemy nowego

sudo apt-get install firefox-mozilla-build

Po instalacji możemy zauważyć, że aktywator w menu jest teraz po angielsku, możemy spolszczyć go za pomocą narzędzia:
System > Preferencje > Menu główne
Teraz wystarczy kliknąć na pozycję Internet na liście po lewej, zaznaczyć pozycję Mozilla Bulid of Firefox, kliknąć na przycisk Właściwości, zamienić nazwę na Przeglądarka WWW Firefox i na koniec zatwierdzić przyciskiem Zamknij.

Może się zdarzyć, że po aktualizacji, Firefox będzie w języku angielskim. W tym przypadku należy wejść na tą stronę, zezwolić na instalację oprogramowania i zrestartować przeglądarkę: http://releases.mozilla.org/pub/mozilla.org/firefox/releases/latest-3.6/linux-i686/xpi/pl.xpi

Otwieramy terminal i wpisujemy:

apt-get install netspeed

A następnie:

killall gnome-panel

Teraz wystarczy tylko dodać do panelu tak jak każdy inny aplet.
Wybieramy z menu kontekstowego “Monitor sieci”

A efekt jest następujący:

Aplet w akcji

Okno program DeadBeef

sudo add-apt-repository ppa:alexey-smirnov/deadbeef
sudo apt-get update
sudo apt-get install deadbeef

Lub:

sudo gedit /etc/apt/sources.list

Na końcu dodajemy:

deb http://ppa.launchpad.net/alexey-smirnov/deadbeef/ubuntu lucid main
deb-src http://ppa.launchpad.net/alexey-smirnov/deadbeef/ubuntu lucid main

Aktualizujemy i instalujemy:

sudo apt-get update
sudo apt-get install deadbeef

Paczki i repozytoria dla innych dystrybucji znajdziemy tutaj – klik

Aby zainstalować aplikację wydaj kolejno polecenia:

sudo add-apt-repository ppa:leolik/leolik

sudo add-apt-repository ppa:amandeepgrewal/notifyosdconfig

sudo apt-get update && sudo apt-get upgrade

sudo apt-get install notifyosdconfig

Teraz kliknij kolejno Programy > Akcesoria > NotifyOSD Configuration i rozpocznij zabawę z programem.

Zakładka Bubble dotyczy tła, zakładka Text – tekstu Myślę, że bardziej szczegółowy komentarz jest zbędny, bo aplikacja jest naprawdę banalnie prosta w obsłudze

Na początek musisz dodać do repozytoriów odpowiedni wpis, więc:

sudo gedit /etc/apt/sources.list

I dodaj na końcu:

deb http://ppa.launchpad.net/matthaeus123/mrw-gimp-svn/ubuntu lucid main

Następnie dodaj klucz:

sudo apt-key adv --recv-keys --keyserver keyserver.ubuntu.com 405A15CB

Na koniec odświeżyć całą listę, aby Gimp pojawił się w wersji 2.7 a nie 2.6:

sudo apt-get update

Jeżeli mamy już zainstalowanego Gimpa w wersji 2.6, wystarczy pobrać aktualizację.

W przeciwnym wypadku wydaj komendę:

sudo apt-get install gimp

Najważniejszą zmianą jest praca w jednym oknie, tak jak ma to miejsce w Photoshopie. Niestety nowe wydanie jest wygodniejsze, ale nie do końca spolszczone, co może niektórym przeszkadzać.

http://download.openoffice.org/other.html#pl

Ściągnijcie – odpowiednią do posiadanego systemu operacyjnego i procesora – skompresowaną paczkę ze strony podanej wyżej przeze mnie.

Powiedzmy że masz Intela i posiadasz 32-bitowe Ubuntu. Ściągasz więc:

http://download.services.openoffice.org/files/localized/pl/3.2.0/OOo_3.2.0_LinuxIntel_install_pl_deb.tar.gz

Rozpakowujesz to. Powiedzmy, że ściągnąłeś to na pulpit i tam rozpakowałeś.
Następnie otwórz terminal i skasuj wszystko związane z poprzednim pakietem OO 2.4 (lub OO 3.1) poleceniem:

sudo apt-get remove openoffice*.*

W miejsce *.* wstaw odpowiednią wersję pakietu.

Po tej czynności przystępujesz do instalacji. „Wchodzisz” do rozpakowanego już archiwum:

cd ~/Pulpit/OOO320_m12_native_packed-1_pl.9483/DEBS/*.deb


i wydajesz polecenie:

sudo dpkg -i *.deb

Po rozpakowaniu paczek .deb i… reszcie… aby dodać odpowiednie pozycje w menu wydajesz polecenie:

cd ~/Pulpit/OOO320_m12_native_packed-1_pl.9483/DEBS/desktop-integration

(to wszystko, by „przejść” do odpowiedniego katalogu)
i wpisujesz w terminal:

sudo dpkg -i openoffice.org3.2-debian-menus_3.2-9472_all.deb

Można też wejść do folderu “graficznie” i “wystukać” tą paczkę .deb dwuklikiem.
Po wszystkim możesz już się cieszyć się OpenOffice 3.2 (a raczej na nim pracować).

Odpowiedź jest prosta. Instalujemy vnstat
W tym celu otwieramy konsolę i wpisujemy:

sudo apt-get install vnstat

Po zakończonej instalacji wykonujemy polecenie:

sudo vnstat -u -i ppp0

żeby program pokazywał nam co się dzieje z danymi tylko w przypadku używania naszego modemu usb.

Następnie uruchamiamy, oczywiście po  pewnym czasie aktywności w sieci, program vnstat. Wpisujemy w tym celu vnstat w terminalu

Naszym oczom powinno się ukazać coś takiego:

majsza@majsza-laptop:~$ vnstat
Database updated: Fri Apr  9 01:40:01 2010

ppp0

received:     508.58 MB (84.2%)
transmitted:      95.69 MB (15.8%)

total:     604.28 MB

rx     |     tx     |  total
-----------------------+------------+-----------
yesterday     60.33 MB |   13.71 MB |   74.04 MB
today     12.54 MB |    3.22 MB |   15.77 MB
-----------------------+------------+-----------
estimated       167 MB |      41 MB |     208 MB


Otwórz terminal i wydaj polecenia:

sudo apt-key adv --recv-keys --keyserver keyserver.ubuntu.com \ 67265eb522bdd6b1c69e66ed7fb8bee0a1f196a8

echo deb http://ppa.launchpad.net/pidgin-developers/ppa/ubuntu \ `lsb_release --short --codename` main | \
sudo tee /etc/apt/sources.list.d/pidgin-ppa.list

Wykonaj aktualizację:

sudo apt-get update

a następnie:

sudo apt-get upgrade

Jeśli masz zainstalowanego Pidgina, nastąpi automatyczna instalacja nowszej wersji. Jeśli dopiero chcesz go zainstalować, wydaj polecenie:

sudo apt-get install pidgin

Ale najpierw instalacja. Niestety niemiła niespodzianka dla osób ze słabym łączem – instalator “dociągnie” ponad 200mb dodatkowych pakietów… :

sudo apt-get install eclipse

Po zakończonej instalacji udaj się na stronę klik i pobierasz najnowszą wersję CDT Galileo – na dzień pisania artykułu jest to 6.0.2 (February 26, 2010).

Po ściągnięciu paczki, wypakuj ją i w katalogu głównym wykonaj dwa polecenia:

sudo cp -R features/ /usr/lib/eclipse

oraz

sudo cp -R plugins/ /usr/lib/eclipse

Pora na uruchomienie aplikacji: Programy > Programowanie > Eclipse.

Przy pierwszym uruchomieniu programu zostaniemy poproszeni o wskazanie przestrzeni roboczej, czyli miejsca, w którym będą zapisywane wszystkie nasze “dzieła”. Wybieramy jakąś lokalizację i zaznaczamy Use this as a default and do not ask again.
Tworzymy nowy projekt – New > Project > C/C++ > C++ Project.
Po lewej stronie widać wszystkie pliku, które dołączone są do projektu. Po prawej stronie jakieś pierdoły. Najważniejszą rzeczą jest to, co jest w centrum i trochę poniżej – miejsce na kod oraz terminal – tak, terminal.
Bardzo ciekawym rozwiązaniem (z którym się jeszcze nie spotkałem), jest zintegrowanie terminala razem z głównym oknem programu – zero wyskakujących okienek. Co prawda na początku trudno się do tego przyzwyczaić, ale początki zawsze są trudne.

Eclipse - główne okno programu

W lewym oknie klikamy PPM na nazwę projektu i wybieramy New > File. Podajemy nazwę zakończoną .cpp.
Klikamy w środkowe okienko i wpisujemy sztandarowy kod:

#include<*iostream*> // usunac te gwiazdki

using namespace std;

int main()
{
cout<<"Hello world!";
}

Jak każde porządne środowisko, tak i Eclipse koloruje składnię, zaznacza błędy, zamyka klamry itd.
Kod napisany, teraz kompilacja i odpalenie - CTRL + F11. Wyskoczy okienko, zniknie, a na dole wyświetli się oczekiwane:

Hello world!

Wszystko działa jak należy. Nie pozostaje nic innego jak programować, programować i programować!

Na początek dodaj repozytorium:

sudo add-apt-repository ppa:jason-scheunemann/ppa

Aktualizacja:

sudo apt-get update

Instalacja:

sudo apt-get install sopcast-player

Teraz z menu Programy wybierz Dźwięk i obraz, a następnie SopCast Player.

Klikając Plik > Otwórz, masz możliwość podania adresu kanału, który chcesz oglądać.

Zachęcam do dzielenia się adresami to ciekawych portali umożliwiających oglądanie telewizji internetowej.

SopCast Player

Instalacja:

sudo apt-get install tree

Aby stworzyć plik z drzewiastą strukturą katalogów/plików wydaj polecenie:

tree -a -N -n /sciezka/do/katalogu/ > /sciezka/do/zapisu/pliku.txt

Gdzie:
/sciezka/do/katalogu/ – ścieżka do katalogu, którego drzewo chcesz stworzyć
/sciezka/do/zapisu/pliku.txt – ścieżka do pliku, w którym zostanie zapisana cała struktura

Efekt końcowy:

/home/szmitas/Pulpit/pliki/c++
|-- aa.cpp~
|-- benchmark
| |-- benchmark
| |-- benchmark.cpp
| |-- benchmark.cpp~
| |-- wyniki.txt
| `-- wyniki.txt~
|-- gry
| |-- boks
| | |-- boks.cpp
| | |-- boks.cpp~
| | |-- boxer.h
| | `-- boxer.h~
| |-- gracz.cpp~
| |-- gracz.h~
| |-- karty.cpp~
| |-- karty.h~
| |-- oczko
| | |-- gracz.cpp
| | |-- gracz.cpp~
| | |-- gracz.h
| | |-- karty.cpp
| | |-- karty.h
| | |-- oczko
| | |-- oczko.cpp
| | |-- oczko.cpp~
| | |-- ramka.cpp
| | `-- ramka.h
| |-- oczko.cpp~
| |-- ramka.cpp~
| `-- ramka.h~
|-- projekt
| |-- _Biblia Baliny 2.pdf_
| |-- dwa.cpp
| |-- graf
| |-- graf.cpp
| |-- graf.cpp~
| |-- iso.h
| |-- iso.h~
| |-- test.cpp
| |-- test.cpp~
| `-- wyniki.txt
|-- spoj
| |-- bizu
| |-- bizu.cpp
| |-- bizu.cpp~
| |-- dod_duz.cpp~
| |-- duze.cpp~
| |-- dwumiany.cpp~
| |-- dyzio
| |-- dyzio.cpp
| |-- dyzio.cpp~
| |-- dzwonki
| |-- dzwonki.cpp
| |-- dzwonki.cpp~
| |-- flamaster.cpp~
| |-- for.cpp~
| |-- gg.cpp~
| |-- gg2.cpp~
| |-- gotowe
| | |-- bf
| | |-- dod_duz
| | |-- dod_duz.cpp
| | |-- duze
| | |-- duze.cpp
| | |-- dwumiany
| | |-- dwumiany.cpp
| | |-- flamaster
| | |-- flamaster.cpp
| | |-- gg2
| | |-- gg2.cpp
| | |-- kalkulator
| | |-- kalkulator.cpp
| | |-- kolo
| | |-- kolo.cpp
| | |-- lessthan
| | |-- lessthan.cpp
| | |-- lessthan.cpp~
| | |-- li_wy
| | |-- li_wy.cpp
| | |-- liczba
| | |-- liczba.cpp
| | |-- obz
| | |-- obz.cpp
| | |-- piotrus
| | |-- piotrus.cpp
| | |-- piotrus.cpp~
| | |-- skracanie
| | |-- skracanie.cpp
| | |-- spacje
| | |-- spacje.cpp
| | |-- spacje.cpp~
| | |-- sre.cpp
| | |-- srednia
| | |-- srednia.cpp
| | |-- suma
| | |-- suma.cpp
| | |-- szyfr2
| | |-- szyfr2.cpp
| | |-- tagi
| | |-- tagi.cpp
| | |-- telefony
| | |-- telefony.cpp
| | |-- zli
| | |-- zli.cpp
| | |-- zli_ascii
| | |-- zli_ascii.cpp
| | |-- zli_lin
| | `-- zli_lin.cpp
| |-- hist.cpp~
| |-- kalkulator.cpp~
| |-- kk
| |-- kk.cpp
| |-- kk.cpp~
| |-- kolo.cpp~
| |-- lessthan.cpp~
| |-- li_wy.cpp~
| |-- liczba.cpp~
| |-- liczby.cpp~
| |-- long.cpp~
| |-- numer.cpp~
| |-- obz.cpp~
| |-- piotrus.cpp~
| |-- przekladnie
| |-- przekladnie.cpp
| |-- przekladnie.cpp~
| |-- rek.cpp~
| |-- sil.cpp~
| |-- spacje.cpp~
| |-- sre.cpp~
| |-- srednia.cpp~
| |-- stat_poz.cpp
| |-- stat_poz.cpp~
| |-- suma.cpp~
| |-- sze
| |-- sze.cpp
| |-- sze.cpp~
| |-- szyfr2.cpp~
| |-- tagi.cpp~
| |-- test.cpp~
| |-- x.cpp~
| |-- zli.cpp~
| `-- zli2.cpp~
|-- suma.cpp~
|-- symfonia
| |-- klasy
| | |-- destruktor
| | |-- destruktor.cpp
| | |-- destruktor.cpp~
| | |-- friend
| | |-- friend.cpp
| | |-- friend.cpp~
| | |-- glob
| | |-- glob.cpp
| | |-- glob.cpp~
| | |-- klasy_zbior
| | |-- klasy_zbior.cpp
| | |-- klasy_zbior.cpp~
| | |-- konstruktor
| | |-- konstruktor.cpp
| | |-- konstruktor.cpp~
| | |-- konstruktor2
| | |-- konstruktor2.cpp
| | |-- konstruktor2.cpp~
| | |-- pralka.cpp
| | |-- pralka.cpp~
| | |-- pralka.h
| | |-- pralka.h~
| | |-- static
| | |-- static.cpp
| | |-- static.cpp~
| | |-- test
| | |-- test.cpp
| | `-- test.cpp~
| |-- stringi
| | |-- dodawanie
| | |-- dodawanie.cpp
| | |-- dodawanie.cpp~
| | |-- empty_max_size
| | |-- empty_max_size.cpp
| | |-- empty_max_size.cpp~
| | |-- erase
| | |-- erase.cpp
| | `-- erase.cpp~
| `-- wskazniki
| |-- 1.cpp~
| |-- adres
| |-- adres.cpp
| |-- adres.cpp~
| |-- fun_aw
| |-- fun_aw.cpp
| |-- fun_aw.cpp~
| |-- hydraulik
| |-- hydraulik.cpp
| |-- hydraulik.cpp~
| |-- new
| |-- new.cpp
| |-- new.cpp~
| |-- new2
| |-- new2.cpp
| |-- new2.cpp~
| |-- tablica
| |-- tablica.cpp
| |-- tablica.cpp~
| |-- wsk
| |-- wsk.cpp
| |-- wsk.cpp~
| |-- wsk2
| |-- wsk2.cpp
| |-- wsk2.cpp~
| |-- wsk_fun
| |-- wsk_fun.cpp
| |-- wsk_fun.cpp~
| |-- wsk_tab
| |-- wsk_tab.cpp
| `-- wsk_tab.cpp~
|-- test.cpp~
|-- wykresl.cpp~
|-- xxx.cpp~
`-- zabawy
|-- bilet.cpp
|-- bilet.cpp~
|-- bilet.h
|-- bilet.h~
|-- bilety
| |-- bilet.cpp
| |-- bilet.cpp~
| |-- bilet.h
| |-- bilet.h~
| |-- glowny
| |-- glowny.cpp
| |-- glowny.cpp~
| |-- osoba.cpp~
| |-- osoba.h~
| |-- osoby.cpp~
| |-- osoby.h~
| `-- pkp.cpp~
|-- cos.txt~
|-- enum
|-- enum.cpp
|-- enum.cpp~
|-- eof
|-- eof.cpp
|-- eof.cpp~
|-- generator ip
| |-- generator
| |-- generator.cpp
| `-- generator.cpp~
|-- if
|-- if.cpp
|-- if.cpp~
|-- long
|-- long.cpp
|-- long.cpp~
|-- long_double.cpp
|-- long_double.cpp~
|-- ludzik
|-- ludzik.cpp
|-- ludzik.cpp~
|-- osoba.h
|-- osoba.h~
|-- rekurencja.cpp
|-- rekurencja.cpp~
|-- sleep
|-- sleep.cpp
|-- sleep.cpp~
|-- string.cpp~
|-- tab
|-- tab.cpp
|-- tab.cpp~
|-- time
|-- time.cpp
|-- time.cpp~
|-- wiatraczek
|-- wiatraczek.cpp
|-- wiatraczek.cpp~
|-- wsk
|-- wsk.cpp
`-- wsk.cpp~

14 directories, 265 files

Logo Kadu

Do roboty – edycja repozytoriów:

sudo gedit /etc/apt/sources.list

Teraz na końcu dodaj wpis:

deb http://ppa.launchpad.net/patryk-prezu/ppa/ubuntu karmic main

Jeśli chcesz zaktualizować komunikator wydaj polecenia:

sudo apt-get update
sudo apt-get upgrade

Jeśli chcesz zainstalować komunikator:

sudo apt-get install kadu

elementarne informacje na temat naszego systemu, w tym dość szczegółowo te dotyczące sieci (dostępne interfejsy, adresy mac, ip, maski, etc.).

Postanowiłem w chwili wolnego czasu przetestować ten programik, gdyż nie przypuszczałem, że jest on taki prosty.

Instalacja:

sudo apt-get install facter

Po zakończonej instalacji uruchom program, wpisując w terminalu:

facter

Konsola zostanie zasypana stertą informacji na temat Twojego systemu. Wśród nich znajdziesz: architekturę procesora, nazwę hosta, dostępne interfejsy, adresy ip, nazwę kernela, wersję kernela, nazwę kodową systemu, adresy MAC kart sieciowych, maski, informacje o procesorze, informację o swap – te informacje odczytałem od razu. Jest jednak mnóstwo innych, zapewne równie ciekawych informacji, które póki co są dla mnie czarną magią. Miłego grzebania.

Cairo-dock (kliknij, aby powiększyć)

Instalacja jest bardzo prosta i umieszczona na głównej stronie projektu. Przedstawię sposób instalacji z repozytorium, gdyż jest on moim zdaniem najlepszy i najwygodniejszy.

Otwórz terminal i wydaj polecenie:

sudo -v

Wprowadź swoje hasło. Następnie wpisuj kolejno (dodanie wpisu do repozytorium oraz dodanie klucza publicznego):

echo "deb http://repository.cairo-dock.org/ubuntu $(lsb_release -sc) cairo-dock ## Cairo-Dock-Stable" | sudo tee -a /etc/apt/sources.list

wget -q http://repository.cairo-dock.org/cairo-dock.gpg -O- | sudo apt-key add -

Aktualizacja:

sudo apt-get update

Instalacja:

sudo apt-get install cairo-dock cairo-dock-plug-ins

Aby uruchomić program wydaj polecenie:

cairo-dock -o

Jeśli wszystko działa poprawnie, musisz dodać jeszcze powyższą komendę do programów startowych – przecież chcesz, aby dok uruchamiał się za każdym razem gdy włączysz system. Kliknij kolejno System > Preferencje > Programy startowe. Teraz wybierz Dodaj i w polu polecenie wpisz:

cairo-dock -o

Uruchom ponownie komputer, aby sprawdzić czy wszystko działa jak należy.
Oczywiście możesz edytować ustawienia Cairo-Dock klikając na nim prawym przyciskiem myszy, a następnie wybierając Cairo-Dock > Configure.